ไม่ขอเป็นแม่ใจร้ายยุค 80의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

สภาพของซื่ออินและอี้ซวนที่พากันเก็บเสื้อผ้าที่ถูกโยนออกมานอกบ้านช่างน่าเวทนายิ่งนัก จนชาวบ้านคนหนึ่งมาเก็บเสื้อผ้าช่วยสองแม่ลูกด้วยความสงสาร “อาม่าใจร้าย” อี้ซวนเอ่ยปากตัดพ้อผู้เป็นย่า ซื่ออินที่ได้ยินแบบนั้นได้แต่ส่ายหน้า ยกมือลูบศีรษะเล็กไปมา “ไม่เป็นไรนะซวนซวน แม่จะหาที่อยู่ให้ได้ เราจะอยู่ด้วยกันสองคน ดีไหม จากนี้แม่จะดูแลหนูให้ดีนะครับ” ซื่ออินเอ่ยขึ้น ก่อนจ้องมองไปยังแม่สามีที่ยืนมองพวกเธอจากทางหน้าต่าง ในเมื่ออาศัยอยู่ในบ้านเขาแล้วไม่สุขสบาย เธอจะหาบ้านใหม่อยู่ “อาอินอาซวน ไปอยู่บ้านท้ายไร่ของฉันก่อนดีไหม” ซื่ออินไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย จู่ ๆ มีหญิงค่อนข้างวัยมาช่วยเธอกับลูก “ฉันชื่อหม่าหลง” หญิงอายุราว ๆ สี่สิบปีได้เอ่ยปากแนะนำตัว เธอนั้นเป็นแม่หม้ายสามีตาย “ขอบคุณค่ะคุณป้าหม่าหลง” “แล้วทำไมป้าหม่าหลงต้องยื่นมือมาช่วยฉันด้วย เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน” ซื่ออินก็ยังมีความเป็นโจวหมิงเยว่ที่โดนหักหลังเสียจนไม่คิดจะไว้ใจใครได้อีก “ฉันอยู่บ้านถัดออกไปจากบ้านเถ้าแก่เนี้ยไปไม่

สองแม่ลูกอยู่ในบ้านหลังใหม่ที่แม้ไม่มีไฟฟ้าใช้อย่างที่เคยอยู่ในบ้านของแม่สามีอี้เหิง เป็นครั้งแรกที่ซื่ออินยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ ในอ้อมกอดของเธอมีอี้ซวนจดจ้องมองตะเกียงที่ป้าหม่าหลงให้เอาไว้ ก่อนจากไปป้าหม่าหลงบอกว่าเดี๋ยวให้ชาวบ้านที่เป็นช่างไฟมาติดตั้งไฟฟ้าให้ภายในสัปดาห์หน้า ซื่ออินจดจำเอาไว้ว่าคนที่ช่วยเธอในยามนี้คือป้าหม่าหลง เธอจะไม่ขอลืมบุญคุณที่เคยช่วยเหลือเธอกับอี้ซวนครั้งนี้เด็ดขาด “หนาวไหมซวนซวน” “ไม่ครับ” “แล้วเหงาไหม เราสองคนไม่ได้อยู่บ้านใหญ่แล้วนะ” “ไม่เหงาครับ ขอแค่แม่ไม่ร้องไห้แล้ว ซวนซวนก็มีความสุข” โจวหมิงเยว่รู้สึกจุกในอก เธอไม่คิดว่าเด็กน้อยเป็นเด็กดีขนาดนี้ การมาอยู่ในร่างกายใหม่นี้ใช่ว่าเธอนั้นจะไม่รับรู้เรื่องราวใด ๆ ว่า ซื่ออินก่อนหน้านี้ก็เป็นแม่ใจร้ายไม่ต่างจากอี้เหิง “แม่ถามหน่อยสิซวนซวน ก่อนหน้านี้แม่ใจร้ายกับซวนซวนมากไหม” เธออดเอ่ยถามลูกชายด้วยความสงสัยไม่ได้ เด็กน้อยกะพริบตาในความมืดมัว มีเพียงแสงรำไรของตะเกียงพอแต่ให้เห็นใบหน้ากลม

สองแม่ลูกฮัมเพลงเดินกลับไปยังบ้านหลักเล็กท้ายไร่ของตนเอง พร้อมกับไข่ไก่ และหมูแดดเดียวแห้งบางส่วน ดูซวนซวนดีใจไม่น้อยกับสิ่งที่ป้าหม่าหลงให้มา เด็กอย่างไรก็คือเด็กจริง ๆ รอยยิ้มของเด็กชายสร้างความอิ่มใจให้ซื่ออินไม่น้อย การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ง่ายเอาเสียเลย พลอยทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวครั้นในอดีตที่ผ่านมา เธอโตขึ้นมาไม่ง่ายเลยต้องช่วยเหลือตนเองมาตลอด โชคที่มีใบหน้าที่สวยเด่น มีคนพาเข้าวงการซีรีส์จีน ทำให้เธอดังเป็นพลุแตก แต่ชีวิตคือความไม่แน่นอน ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเธอจะตาย ความต้องการสุดท้ายของเธอ อยากสร้างครอบครัวแสนอบอุ่น ตื่นมาพร้อมกับเด็กน้อยแสนน่ารัก มาถึงบ้านหลังเล็ก ซื่ออินก็รีบหาหมวกมาใส่เพื่อกันแดดแรงยามบ่าย อี้ซวนอยากช่วยเหลือมารดา แต่กลับถูกซื่ออินห้ามเอาไว้ เธออยากทำแปลกผักเอาไว้ พรุ่งนี้ป้าหม่าหลงจะเอาเมล็ดพันธุ์มาให้จะได้ไม่เสียเวลา “แม่...” “อยู่นั่นแหละ อากาศร้อน ไม่ดีต่อเด็ก ห้ามเข้ามานะ ไม่งั้นแม่ตีแน่” ซื่ออินเอ่ยขู่ลูกชายก่อนก้มใช้จอบพรวนดินทำแปลงผักต่อ ความเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงยา

“หะ ฮือ ....” เสียงหอบหายใจแสนเหนื่อยหลุดออกมาจากปากของซื่ออิน หญิงสาวพยายามจะสูดลมหายใจเข้าออก อี้เฉินเห็นแบบนั้นก็ลูบศีรษะภรรยาเป็นการปลอบโยน “ออกไป” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยือกเย็นหลุดออกจากปากของซื่ออิน ตอนนี้ยอมรับว่าเธอนั้นสับสนไปหมดแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอต้องวนเวียนมาเจอกับเขาอีก แถมเขายังเป็นสามีของเธออีกต่างหาก “อือ เป็นอะไรไปครับ ซื่ออินโดนใครทำร้ายมาหรือ โอ๋ ๆ” ท่าทางแสนอ่อนโยนของเขาทำให้ซื่ออินสับสนเสียเหลือเกิน ดวงตากลมโตเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ภายในใจเบื้องลึกของซื่ออินก็ยังนึกถึง และคิดถึงเขา มันช่างเป็นความรู้สึกเจ็บปวดยากเกินจะบรรยายออกมา “ซูเมี่ยน” “ใครหรือ” อี้เฉินถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะเขาได้ยินชื่อนี้สองถึงสามครั้ง เขาอดสงสัยไม่ได้ เขาไม่ได้เจอเธอนาน ไยเธอ....เปลี่ยนไปจากเดิมมิน้อย “คุณไง” คำพูดเหินห่างจากเดิม “ผมอี้เฉิน เป็นสามีซื่ออินอย่างไรล่ะ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะหลงลืมว่าเขาเป็นสามีได้อ

เขาสั่นหน้า เป็นไปอย่างที่ซื่ออินคิด ซื่ออินไม่พ้นความลำบาก เธอยังต้องเก็บแรงเอาไว้สู้รบกับแม่สามีตัวร้าย ไหนเงินที่ต้องหาเก็บเอาไว้ให้ลูกเรียนหนังสือ “ฉันกับลูกอยู่อย่างลำบากตลอดเวลาที่คุณไม่อยู่ จนแม่คุณไล่ฉันและลูกออกมาจากบ้านหลังนั้น ถ้าไม่ได้ป้าหม่าหลงช่วยเหลือ ฉันกับลูกคงตายไปแล้ว” ซื่ออินเล่าถึงความลำบาก ถึงแม้เธอเพิ่งมาอยู่ในร่างกายเธอรับรู้ถึงความลำบากร่างกายที่ซูบผอม ทั้งเธอและอี้ซวน.... คนเป็นสามีต้องรับรู้เรื่องนี้ เธอจะไม่เป็นนางเอกในละครที่เก็บความลำบากเอาไว้โดยไม่บอกพระเอก ฝันไปเถอะ...... “เรื่องนี้ผมขอโทษ ผมจะจัดการเรื่องทุกอย่างเอง” “จะจัดการกับแม่ของคุณอย่างนั้นหรือ” ซื่ออินเอ่ยปากถามเขา ไม่อยากเชื่อเท่าไหร่นักว่าเขาจะกล้าจัดกับแม่ของตัวเอง บทละครกี่บท ครอบครัวกี่ครอบครัวมีหรือลูกชายคนโตอย่างอี้เฉินจะกล้าต่อต้านผู้เป็นแม่ ขนาดสังคมปัจจุบันก็ยังมีครอบครัวเช่นนี้อยู่อีก “ใช่” “ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่คุณเถอะ ฉันกับแม่ของคุณขอไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกแล้ว