All Chapters of ไม่ขอเป็นแม่ใจร้ายยุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

“ฉันไม่คิดเลือกว่าคุณจะกล้าพูดกับแม่ของคุณแบบนั้น” ซื่ออินเอ่ยขึ้น....อี้เฉิน เขานั้นทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าพูดกับผู้เป็นแม่ไปอย่างนั้น แม้หญิงสาวจะไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดในอดีต แต่ก็พอคาดเดาได้ว่าเมื่อก่อนอี้เฉิน ยอมมารดามากขนาดไหน จนกระทั่งถึงจุดแตกหัก “ผมควรปกป้องคุณและลูก เรื่องแม่ผม เดี๋ยวผมไปง้อแม่คราวหลัง ไม่เป็นไรหรอก” อี้เฉินยิ้มเล็กน้อย เขาไม่อยากให้ภรรยาของเขาต้องกังวลกับเรื่องราวทั้งหมด ซื่ออินพยักหน้า อี้เฉินนับว่าเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีเชียวล่ะ มีเรื่องหนักใจเพียงใด เขาก็เลือกที่แสดงเพียงรอยยิ้มออกมาเท่านั้น เธอไม่เคยเจอผู้ชายแบบนี้มาก่อน ใบหน้าเขาคล้ายกับซูเมี่ยนอย่างเถียงไม่ออก ทว่านิสัยกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ซูเมี่ยนคนรักในอดีตของโจวหมิงเยว่กลับเอาแต่ใจ มีเพียงเธอเท่านั้นที่คอยเอาใจอยู่ฝ่ายเดียว หญิงสาวถอนหายใจ ในเมื่อทั้งหมดเป็นเพียงอดีตไปแล้ว เธอไม่ควรนึกถึงเรื่องนั้นอีก “วันนี้ฉันจะขุดแปลงผักฉันยืมเงินป้าหม่าหลงและไหว้วานให้แกหาเมล็ดพันธุ์ผักมาให้ จากนี้ฉันกับคุณคงต้

“อะไรนะคะคุณแม่ พี่เฉินกลับมาแล้วอย่างนั้นหรือคะ แล้วทำไมพี่เฉินไม่ยอมมาหาแม่ แบบนี้มันใช่ได้ที่ไหน” เหม่ยอิงบ่นอุบ แสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดต่อหน้าสามีและแม่สามี หญิงสาวไม่ยี่หระต่อสามีขี้เมา เอาแต่ใจ “จริง ฉันต้องไปตามมันถึงท้ายไร่ของหม่าหลง นางนั่นก็แส่ไม่เข้าเรื่อง ไม่ใช่ลูกตัวเองแท้ ๆ อยากเลี้ยงดู” อี้เหิงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก เมื่อกล่าวถึงบุตรชายคนโตและคู่แข่งของตน จนต้องมาหาเวลานั่งสงบสติอารมณ์อยู่ที่บ้านของสะใภ้รอง มองบุตรชายคนรองตาขวาง ถ้าลูกคนนี้มันได้ดั่งใจแบบคนโตก็คงดีไม่น้อย แต่นี่มันกลับไม่ได้ถึงครึ่งของพี่ชายมัน พอพี่ชายคนโต ลูกชายที่เธอและสามีเลี้ยงดูมาด้วยความลำบาก ช่วยงานด้วยกันมาตลอด กลับไปคว้าเอาสะใภ้จากไหนมาก็ไม่รู้ มันน่าเจ็บใจนัก สะใภ้คนนั้นถ้ามันพูดยอมสงบปากสงบคำให้เธอใช้ง่าย ๆ เหมือนเมื่อก่อน เขาคงจะเมตตามันอยู่บ้าง แต่นี่กลับเปล่าเลย ตั้งแต่วันที่ผีสางเข้าวันนั้นซื่ออินกลับไม่ใช่คนเดิมเอาเสียเลย คิดแล้วก็โมโหไม่มีใครได้ดั่งใจสักคน “แม่จะมองผมแบบนั้นทำไม แม่ไม่พอใจอะไรพี่ใหญ่ ก

คำทักทายของอี้เฉินช่างไม่สบอารมณ์ของเหม่ยอิงเท่าไหร่นัก เธออุตส่าห์มาหาเขาด้วยความเป็นห่วง แต่ในใจของอี้เฉินกลับมีเพียงคนในครอบครัว ไม่รู้จะเป็นห่วงสองคนนั้นอะไรนักหนา “เหม่ยอิงเสียใจนะคะ เหม่ยอิงอุตส่าห์เอาปิ่นโตมาให้ อาหารที่เฮียเฉินชอบทั้งนั้น ส่วนเฮียเมิงสบายดี คุณแม่ก็บ่นเป็นห่วงเฮียค่ะ กลัวว่าเออ...ซ้อจะ....” เหม่ยอิงเม้มปากปล่อยให้อี้เฉินค้างคาใจอยู่เช่นนั้น แค่นั้นอี้เฉินคงรู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเช่นไร เธอไม่อยากเป็นนางร้ายในสายตาของเขาเสียหน่อย ถ้าไม่มีซื่ออิน เธอก็คงเป็นภรรยาของเฮียอย่างถูกต้อง ไม่ต้องมาทรมานกับการเป็นภรรยาของอี้เมิง “เป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว” อี้เฉินได้ยินแบบนั้นก็เบาใจ อย่างน้อยมารดาของตนก็ทำเพียงบ่นเท่านั้น “เฮียเฉินไม่เป็นห่วงคุณแม่อย่างนั้นหรือคะ” “แม่มีเหม่ยอิงคอยดูแลแล้ว พี่ก็สบายใจ” อี้เฉินไม่อยากมากความกับเหม่ยอิงเท่าไหร่นัก รู้ดีว่าเหม่ยอิงมีใจให้ตน ทว่าอี้เฉินกลับคิดกับเหม่ยอิงเพียงน้องสาวเท่านั้น ไม่เคยมีความรู้สึกอื่นใดนอกจากน้องสาว แม้ว่าเหม่ยอิงแต่งงานอยู่ร่วมชา

“ดีใจอะไร” ซื่ออินเอี้ยวตัวไปมองหน้าเขา ประจวบเหมาะกับริมฝีปากของชายหนุ่มหอมแก้มเธออีกหน ฟอด “อือ” “ผมดีใจที่คุณหึงผมซื่ออิน” ซื่ออินตัวแข็งทื่อ เพิ่งรู้ว่าตนเองแสดงความหึงหวงออกมาอย่างชัดเจน จนลืมไปเลยว่าเขาไม่ใช่สามีเธอจริง ๆ เขาคือสามีของซื่ออิน แต่ใครจะรู้เล่า ซื่ออินก็คือโจวหมิงเยว่ แม้จะสับสนในตัวเอง อย่างไรแล้วหัวใจของเธอก็รักผู้ชายใบหน้านี้ไปแล้ว อีกอย่างนิสัยของอี้เฉินต่างจากซูเมี่ยนลิบลับ “ฉันก็.... ก็ หึงคุณอยู่แล้ว ก็ฉันเป็นภรรยาคุณนี่ เอาเถอะพรุ่งนี้เราสองต้องปลูกผักให้เสร็จ ฉันอยากเอาผักไปฝากป้าหม่าหลงขายแล้ว ฉันอยากให้ลูกเรียนหนังสือสักที ขอบอกเอาไว้เลยนะคะ ครอบครัวของเราจะไม่อยู่แบบนี้ต่อไปอีกแน่” มือหนาบีบมือเธอแน่น เขามองหน้าหญิงสาวอันเป็นที่รัก ก่อนยกยิ้ม เขาดีใจที่เห็นเลือดนักสู้ของภรรยารัก “ขอโทษนะครับสัญญาเอาไว้แท้ ๆ ว่าไม่อยากให้คุณลำบาก” “ไม่ต้องขอโทษแล้ว อย่าให้แม่ของคุณมายุ่งเกี่ยวกับฉันก็พอ” “คุณโกรธแม่ผมไหม” เขาถามทั้ง ๆ ท

“เฮ้อ ใครใช้ให้แกมาขายของที่นี่” น้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย อี้เฉินดันร่างบางให้หลบหลังของเขาเอาไว้ ใบหน้าที่เหมือนหน้าเรื่องอยู่ตลอดเวลา อี้เฉินกลืนน้ำลายแม้ตัวเขาจะตัวใหญ่ไม่แพ้พวกนี้ แต่พวกมันมาเยอะกว่า ยังไม่ทันได้อ้าปากร้องห้ามใด ๆ ชายฉกรรจ์สองคนใช้มือปัดแผงผักของเธอจากนั้นก็ทำการเหยียบย้ำด้วยเท้า อี้เฉินเห็นท่าไม่ดีกระชากแขนกำหมัดแน่นต่อยเข้าไปที่หน้าของชายร่างใหญ่ ก่อนมันหันกลับมาด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด แล้วกระชากเสื้อของอี้เฉิน “พวกแกทำอะไร ไปเลยนะ” ซื่ออินเอ่ยปากไล่ ได้ผลชะงัด พวกมันหยุดแค่ชั่วคราวก่อนกระทืบผักสดต่อ ชายคนนั้นยอมปล่อยอี้เฉินแต่โดยดี ยกยิ้มแล้วกวักมือเรียกอีกคนให้เดินกลับ “คุณไม่เป็นอะไรแน่นะซื่ออิน” อี้เฉินรีบโผล่ตัวเข้ากอดร่างบางเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง ทว่าหญิงสาวกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น ซื่ออินตอนนี้เจ็บใจเหลือเกิน น้ำตาไหลออกมาจากหางตาด้วยอาการเจ็บใจ ใครกันที่มากลั่นแกล้งเธอขนาดนี้ เธอไม่ปล่อยเอาไว้แน่ แม้ตอนนี้เธอนั้นหัวเดียวกระเท