สามีในฝัน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ปลายจมูกโด่งกดจูบเน้นหนักเพื่อฝากรอยสัมผัสไว้ทั่วพื้นที่แห่งความปรารถนา ในขณะที่เรียวนิ้วก็เริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งคู่ สติของซูฉีเลือนหายไปเหลือเพียงความวาบหวามที่เขามอบให้นางรู้ดีว่าหากก้าวข้ามเส้นนี้ไป ชีวิตของนางจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก ทว่าภายใต้อ้อมกอดที่เร่าร้อนและดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาของเสิ่นมู่เฟิง นางกลับไม่คิดจะหนีไปไหนอีกเลยนิ้วเรียวยาวของเสิ่นมู่เฟิงปลดปมสายรัดเอวของเครื่องแบบลูกจ้างร้านตำราตัวโคร่งออก ทว่าเขากลับทำอย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการดื่มด่ำกับทุกจังหวะเวลาที่อาภรณ์แสนธรรมดานี้ค่อย ๆ เลื่อนหลุดจากไหล่บางสำหรับคนที่มีทรัพย์สินนับไม่ถ้วนอย่างเขา การเนรมิตอาภรณ์หรูหราให้นางสวมใส่เป็นเรื่องง่ายเพียงดีดนิ้วแต่ในยามนี้ เสิ่นมู่เฟิงกลับพบว่าไม่มีสิ่งใดในโลกที่จะงดงามและบริสุทธิ์ไปกว่าซูฉีในชุดลูกจ้างสีเรียบนี้อีกแล้วความเรียบง่ายที่ไร้การปรุงแต่งกลับขับเน้นให้ผิวพรรณของนางดูเปล่งปลั่งและดวงตากลมโต

ภายใต้ความเงียบงันที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เสิ่นมู่เฟิงโถมกายเข้าหาหญิงสาวในอ้อมแขน ราวกับต้องการกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัวเขาจูบบดขยี้ริมฝีปากอิ่มด้วยความหิวกระหาย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงต่ำไล้เลียไปตามลำคอระหงและแนวกระดูกไหปลาร้าที่สั่นสะท้านอยู่ใต้อาณัติของเขา“อ๊า...”ซูฉีเผลอแอ่นกายขึ้น โก่งหลังรับสัมผัสที่จาบจ้วงและร้อนผ่าวจากฟันคมที่ขบเม้มผิวบอบบางของนาง มือหนาข้างหนึ่งของเขาตะปบเข้าที่ทรวงอกนุ่มนิ่ม นวดคลึงและหยอกเย้าปลายถันจนแข็งเป็นไต เสียงครางหวานหูเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอค้างของนางอย่างไม่อาจควบคุม“ข้าชอบร่างกายเจ้า ทุกส่วนของเจ้าช่างชวนให้หลงใหลเสียจริง”เขาพึมพำชิดยอดอก ก่อนจะฝังจมูกลงตักตวงความหอมหวานอย่างตะกละตะกลาม ทุกการสัมผัสและการจูบของเขาล้วนแฝงไว้ด้วยความรัญจวนที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจ ซูฉีสอดนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเขา ดึงรั้งให้นางจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น“พี่มู่เฟิง... อย่า... อย่าทรมานข้าเช่นนี้เลย” เสียงของนางสั่นเครือเว้าวอนเขารับรู้ถึงความต้องการของนางผ่านเสี

เสิ่นมู่เฟิงชะงักกึก ความรู้สึกที่บีบรัดรอบกายเขาทั้งอุ่นร้อนและตึงแน่นจนลมหายใจของเขาเองก็กระตุกวูบ เขาจ้องมองใบหน้าของนางที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด คิ้วเรียวขมวดมุ่น และริมฝีปากที่ขบกัดกันแน่นจนขาวซีด เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับกายเข้าไปอีกอย่างดุดัน"ฮือ... เจ็บ... พี่มู่เฟิง... ข้าเจ็บ..." ซูฉีร้องครวญคราง น้ำตาคลอเบ้า มือบางพยายามผลักไสแผ่นอกกำยำออกห่าง แต่เสิ่นมู่เฟิงกลับรวบข้อมือนางไว้เหนือศีรษะ กดตรึงไว้กับเตียงด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า"อดทนหน่อย... เจ็บแค่ชั่วครู่เท่านั้น"เขาคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะฝังตัวเข้าไปจนลึกสุดทาง"อ่า... ข้างในเจ้าแน่นเหลือเกิน ซูเอ๋อร์..."เขาเงยหน้าขึ้นแหงนไปด้านหลัง สูดปากด้วยความเอร็ดอร่อยอย่างเสียวซ่านจนแทบสิ้นสติร่างกายของเขาแข็งค้างอยู่ในตัวนาง ปล่อยให้ความอุ่นร้อนซึมซับเข้าหากัน เขามองดูร่างบางที่กำลังหอบสั่น น้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มสลับกับแววตาที่เริ่มจะคล้อยตามความสุขสมที่แทรกซึมผ่านความเจ็บปวดของนางอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงฝ่ามือหนาประคองใบหน้าเล็กของนางไว้ นิ้วหัวแม่มือเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหล่หยดออ

เสิ่นมู่เฟิงยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก “ซูเอ๋อร์ เจ้ามีความทุกข์ของเจ้า ข้าก็มีความทุกข์ของข้า...ตั้งแต่จำความได้ เป้าหมายเดียวในชีวิตข้ามีเพียงการเป็นประมุขสกุลเสิ่นคนต่อไป ข้ามีชีวิตอยู่เพื่อความคาดหวังของผู้อื่นมาโดยตลอด ไม่เคยได้เป็นตัวของตัวเองเลยสักครั้ง จริง ๆ แล้ว ข้าค่อนข้างอิจฉามู่หรานเสียด้วยซ้ำ”“ท่านน่ะหรืออิจฉาเขา?”ซูฉีถามอย่างประหลาดใจ“เขาไม่เคยถูกตีกรอบด้วยความคาดหวัง ไม่เคยต้องแบกความรับผิดชอบจนหนักอึ้ง ส่วนข้า... ข้าไม่เคยมีคู่รักในวัยเยาว์ ไม่เคยแม้แต่จะทำเรื่องโง่เขลาไร้สาระ ต่อให้ไปงานเลี้ยงสังสรรค์ ข้าก็ต้องเป็นคนสุดท้ายที่คุมสติได้เสมอ”ซูฉีสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งในจิตใจของเขา เสิ่นมู่เฟิงนั้นสมบูรณ์แบบดุจจูกัดเหลียง[1] หากแต่ความสมบูรณ์แบบนั้นคือโซ่ตรวนที่เขาไม่ได้เป็นผู้เลือกเอง เขาต้องแบกรับความหวังของตระกูลมาตั้งแต่วัยเยาว์ แม้จะมีชีวิตที่สุขสบาย ทว่าการใช้ชีวิตท่ามกลางสายตาผู้คนย่อมเหนื่อยล้ากว่าการเป็นคนธรรมดานักเขายิ้มอ่อนโยนก่อนจะกระซิบ “ซูเอ๋อร์ เจ้ายังจำวันที่เจ้าโยนผ้าแดงเสี่ย

“พี่มู่เฟิง ! ท่านอยากตายหรือไง ทำไมไม่หยุดม้า !”เสิ่นมู่หรานตะโกนด้วยความหวาดกลัว ทว่าเสิ่นมู่เฟิงยังคงนิ่งเฉย ม้าของเขาทะยานพุ่งเข้าหาขอบเหวอย่างไม่หวั่นเกรงต่อความตาย จนกระทั่งเสิ่นมู่หรานไม่อาจทนต่อความกดดันได้อีกต่อไป เขารีบรั้งบังเหียนม้าให้หยุดกะทันหันในขณะที่ม้าของเสิ่นมู่เฟิงยังคงพุ่งทะยานไปจนถึงเส้นตาย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ริมขอบเหวอย่างฉิวเฉียด โดยที่ขาหน้าเหลือเพียงคืบเดียวก็จะร่วงหล่นลงไปสู่ก้นบึ้งเหวมรณะเบื้องล่างเสิ่นมู่หรานซบหน้าลงกับคอม้าด้วยความรู้สึกอดสู“ข้าแพ้ท่านแล้ว... แพ้อย่างราบคาบ”เสิ่นมู่เฟิงมองน้องชายด้วยแววตาสุขุม“มู่หราน คำถามที่เจ้าถามข้าก่อนแข่ง ตอนนี้ข้าให้คำตอบเจ้าได้แล้ว... เรื่องอื่นข้าเสียสละให้เจ้าได้ทุกอย่าง ยกเว้นเพียงซูเอ๋อร์คนเดียวที่ข้าเสียสละให้เจ้าไม่ได้”“ทำไม?” เสิ่นมู่หรานพึมพำกับตัวเองอย่างสิ้นหวัง“เพราะว่านางไม่ใช่สิ่งของ” เสิ่นมู่เฟิงกล่าวทิ้งท้ายอย่างหนักแน่น หลังจากการแข่ง