Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ในห้วงแห่งภวังค์กามารมย์สุดแสนรัญจวนนี้ นางปล่อยกายปล่อยใจให้เป็นอิสระ มือบางคว้าเชือกเส้นอ่อนมาผูกข้อมือแกร่งของเขาไว้กับหัวเตียง แล้วเปลี่ยนบทบาทจากผู้ถูกรุกรานเป็นผู้ควบคุมนางหยิบขวดน้ำผึ้งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา บรรจงรินรดความหวานลงบนแก่นกายแข็งขืนของชายหนุ่มที่กำลังเรียกร้องหาความอ่อนนุ่มรัดรึง ก่อนจะโน้มกายลงไปใช้ปลายลิ้นฉ่ำชื้นโลมเลียหยอกล้ออย่างแช่มช้า ล่อหลอกให้เขาทรมานจนแทบจะคลุ้มคลั่ง พลางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างมีความสุของคชาตที่สอดใส่เข้าออกในโพรงปากนาง ถูกห่อหุ้มและรูดรั้งจนหยาดน้ำใสไหลซึมออกมาไม่ขาดสายชายหนุ่มขบกรามกรอดและกำหมัดแน่น สะโพกสอบกระดกขึ้นหาริมฝีปากอิ่มของหญิงสาวด้วยอาการทุรนทุราย ทว่านางกลับผละห่างไปจากเขาเสียดื้อ ๆ“ท่านคงเสียวจนแทบบ้าแล้วสินะ”ซูฉีหัวเราะแผ่วเบาอย่างยั่วเย้า ร่างบางเคลื่อนขึ้นไปคร่อมขี่อยู่เหนือต้นขาบึกบึน มือเรียวงามกำท่อนเอ็นยักษ์ถูไปมาบนกลีบเนื้ออวบอูม ก่อนจะใช้นิ้วแหวกแยกสองแคม รูร่องสีแดงสดหดตัวอยู่ในสายตาหื่นกระหายของชายหนุ่ม เขาหายใจฟืดฟาดจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา“อื้อออ...” นางขบกัดริมฝีปากล่างเพื่อสะกดกลั้นเสียงหวีดร้อง

ฉับพลันนั้น คำพูดของท่านหมอช่งก็ดังสะท้อนขึ้นในหัวของซูฉีราวกับเสียงระฆังมรณะ'ซูฉี อาการป่วยของแม่เจ้า หากไม่รีบใช้โสมแดงร้อยปีสกัดเป็นยาฟื้นฟูร่างกายภายในสามสัปดาห์ เห็นทีชีวิตนี้คงไม่อาจยื้อไว้ได้อีกแล้ว''ท่านหมอ ข้าต้องใช้เงินเท่าไหร่เจ้าคะ ทั้งค่าโสม ทั้งค่ารักษาพยาบาลทุกอย่าง?''คำนวณคร่าวๆ อย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตำลึง'คำว่าหนึ่งหมื่นตำลึงนั้นหนักอึ้งดุจขุนเขา เงินเก็บทั้งชีวิตของนางยังห่างไกลจากความจริงนั้นราวฟ้ากับเหว นางทำงานหามรุ่งหามค่ำ อดมื้อกินมื้อจนชีวิตแทบเหลือเพียงลมหายใจรวยริน แต่นางยอมแลกทุกอย่าง ยอมขายแม้กระทั่งจิตวิญญาณ หากมันจะสามารถยื้อชีวิตของมารดาผู้ให้กำเนิดกลับคืนมาได้ซูฉีเงยหน้าขึ้น สบตากับบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป นางคลี่ยิ้มหวาน... รอยยิ้มที่งดงามทว่าเปี่ยมด้วยความคิดคำนวณ"คุณชาย... ข้ายินดีจะคบหากับท่านเจ้าค่ะ"บนเรือลำใหญ่ที่แล่นฝ่าสายน้ำมุ่งหน้าสู่เมืองเฉิงอัน กระแสลมพัดเอากลิ่นอายความชื้นของแม่น้ำรั่วซีเข้ามาปะทะหน้าต่างเสิ่นมู่หรานเอนกายลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหมางเมิน "ตลอดการเดินทาง เจ้าจงหุบปาก

จวนสกุลเสิ่นแห่งเฉิงอันนั้นใหญ่โตโอ่อ่าจนน่าตระหนก พื้นที่กว้างขวางสุดสายตาประดับประดาด้วยหินหายากและเครื่องเรือนที่ทำจากไม้เนื้อดีจากทั่วทุกสารทิศ ที่นี่คือศูนย์กลางของความมั่งคั่งเดิมทีบรรพบุรุษสกุลเสิ่นเป็นเจ้าของสัมปทานท่าเรือหลักแห่งเฉิงอัน มีกิจการการค้าที่แผ่ขยายดั่งใยแมงมุม ทว่าผู้ที่ทำให้สกุลเสิ่นผงาดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ คือเสิ่นมู่เฟิง ประมุขผู้ก่อตั้งสำนักคุ้มภัยเสิ่นอัน บุตรชายคนโตของบ้านใหญ่สกุลเสิ่น เสิ่นมู่เฟิงมีอำนาจน่าเกรงขามจนแม้แต่ท่านเจ้าเมืองยังต้องไว้หน้าและให้ความเกรงใจอย่างถึงที่สุดท่านเสิ่นจิ่งสือและฮูหยินเสิ่นอวี้เหนียง บิดามารดาของเสิ่นมู่หราน เดินเคียงคู่กันมาต้อนรับซูฉีด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น พวกท่านไม่มีท่าทีรังเกียจนางเลยแม้แต่น้อย กลับกุมมือนางไว้อย่างมีเมตตาจนซูฉีเริ่มทำตัวไม่ถูก“อย่าได้กังวลไปเลย แม่หนูซูฉี” ท่านเสิ่นจิ่งสือกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวาน “สิ่งที่สกุลเสิ่นของเราให้ความสำคัญมากที่สุดคือคนในครอบครัว เจ้ามาถึงบ้านเราแล้ว ก็ถือเป็นคนในครอบครัวเช่นกัน”ฮูหยินเสิ่นอวี้เหนียงพยักหน้าสนับสนุน แล้วกล่าวด้วยความเอ็นดู “เดินทางมาไกลคงเหนื่อยแย่ ไปพักดื่ม

“ซูเอ๋อร์คนดี พี่ขออีกรอบนะ”เสิ่นมู่เฟิงไม่คิดที่จะถอนตัวออก เขาจับนางพลิกคว่ำโก่งโค้งในท่าที่สามารถลูบคลำสองเต้าอวบอัดของนางได้อย่างถนัดถนี่ตับ ! ตับ ! ตับ !...“อ๊ะ... อร๊า !” ซูฉีหวีดร้องเสียงแหลม ร่างอ้อนแอ้นสั่นเทิ้มไปทั้งตัว มือบางเอื้อมลงไปปิดป้องเนินเนื้อสามเหลี่ยมที่ถูกเขากระแทกกระทั้นจนบวมแดง ร้อนวูบวาบ“ไม่เอาแล้ว... ท่านหื่นเกินไปแล้ว... อ๊ะ ! อย่า... อ๊า... !”เสิ่นมู่เฟิงดึงมือบางออกไปให้พ้นทาง เขาจับแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างของนางไว้มั่น กระชากร่างอ้อนแอ้นเข้ารับแรงปะทะจากด้านหลังเสียงเปียกแฉะลามกระคนกับเสียงเนื้อหวดเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว ท่อนเอ็นยักษ์มุดทะลวงเข้าออกในรูร่องรัดรึงด้วยอารมณ์กลัดมันเขาห่มสะโพกบดขยี้นวลเนื้ออวบอูมของนางอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน เมื่อเลือดกำหนัดไหลมาคัดคั่งอยู่ที่ปลายลึงค์“ซี๊ดดด... อ่าห์...!” ชายหนุ่มแผดเสียงคำรามดังลั่นพร้อมกับกระแทกตัวเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ส่วนหัวบานใหญ่กระตุกหงึกหงักในกายสาวแล้วฉีดพ่นน้ำเชื้อขุ่นคลั่กออกมาจำนวนมหาศาลกลางดึกคืนนั้นเสิ่นมู่เฟิงสะดุ้งตื่นขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของยามวิกาล กลิ่นอายหอมหวานจากกายสาวในควา

"ว้าย!"เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่ร่วงหล่นลงสู่แอ่งน้ำลึก ชุดผ้าไหมชั้นดีที่รุ่ยร่ายชุ่มไปด้วยน้ำหนักมหาศาลดึงรั้งให้นางจมดิ่งลงไปใต้ผิวน้ำที่เย็นจัดซูฉีสำลักน้ำจนหน้าเขียวหน้าเหลือง แขนขาของนางพันกันวุ่นวายอยู่ในเนื้อผ้าที่พองตัวประหนึ่งโซ่ตรวนท่ามกลางม่านน้ำที่กระจายตัว ร่างกายเปลือยเปล่ากำยำของเสิ่นมู่เฟิงที่แอบอยู่หลังโขดหินฟากตรงข้ามพุ่งทะยานออกมาดุจมังกร เขาแหวกว่ายผ่านกระแสน้ำเพียงอึดใจก็เข้าถึงตัวนาง มือแกร่งกระชากเอวบางของซูฉีเข้าหาตัวแน่น ก่อนจะพาพุ่งขึ้นเหนือน้ำด้วยพละกำลังมหาศาลซูฉีหอบหายใจอย่างหนัก น้ำที่ชุ่มโชกทำให้อาภรณ์ของนางแนบสนิทไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นทรวดทรงโค้งเว้าชัดเจน"เจ้า... บาดเจ็บหรือไม่ ?"เสิ่นมู่เฟิงเค้นเสียงลอดไรฟัน กรามของเขาขบเข้าหากันแน่น ความร้อนรุ่มที่เขาพยายามมาแช่น้ำดับทิ้งกลับปะทุขึ้นมาใหม่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เมื่อร่างนุ่มนิ่มของนางถูกกดแนบชิดกับอกเขา"ท่าน..." สมองของซูฉีว่างเปล่าไร้ซึ่งคำพูด สายตาของเสิ่นมู่เฟิงมองมายังนางไม่ได้มีความตื่นตระหนกเหมือนผู้ที่เพิ่งจะช่วยชีวิตคนอื่น ทว