Lahat ng Kabanata ng ภรรยาสาวน้อย: Kabanata 1 - Kabanata 10

“ตาปรีดิ์”เสียงเรียกที่ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังย่องๆ จะออกจากบ้านสะดุ้ง แต่ก็ทำหูทวนลมไม่ได้ยิน ผิวปากหวือแล้วเดินยืดตัวตรง ก้าวยาวลิ่วๆ แต่ก็มีเสียงดังขึ้นอีกหน​“หมอปรีดิ์ แม่เรียกน่ะ ไม่ได้ยินหรือไงเล่า มานี่เดี๋ยวนี้นะ”หนนี้จะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ก็ไม่ได้เสียแล้ว เพราะท่านเรียกดังขนาดนี้ ปรีดิ์จำต้องชะงักเท้า แล้วหันหลังกลับ เดินไปหาคนต้นเสียงที่นั่งหน้าตึงอยู่ในห้องรับประทานอาหาร ​บ้านใหญ่โตขนาดนี้ ท่านได้ยินเสียงเขาได้ยังไงกันนะ อุตส่าห์เดินย่องเงียบๆ แล้วแท้ๆ ชายหนุ่มคิดในใจ แล้วเดินยิ้มๆ เข้าไปหาท่าน ที่พอเห็นหน้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวน สิ่งแรกที่คุณหญิงรุจีทำคือค้อนเขา​“ยังไงยะเราน่ะ”​“เอ...ยังไงนี่อะไรหรือครับแม่” เขาก้มมองนาฬิกาแล้วย่นจมูกน้อยๆ นัยน์ตาหลังกรอบแว่นสีทองของเขาเต้นระริกอย่างอารมณ์ดี“ว้า...จะสายแล้ว” ​“อย่ามาทำเป็นสายนะตาปรีดิ์ นี่แม่ดูตารางเวรเราแล้ว เราเข้าเวรบ่ายนะวันนี้”​“แม่นี่ถึงกับแอบดูตารางงานผมเลยหรือครับ?”เขาหัวเราะขำ แล้วจำต้องทรุดลงนั่งตรงหน้าท่าน ตาเหลือบมองคนที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ มารดา ที่ทำหน้าที่ของตนเองทันทีเมื่อเขาทรุดลงนั่งประจำ

วันนี้หมอหนุ่มหัวเสียหงุดหงิดเมื่อมีปากเสียเล็กน้อยกับหัวหน้างาน เรื่องรายงานการรักษาของคนไข้ที่เขาดูแลอยู่ กลุ้มจนต้องชวนเพื่อนอีกคนไปหาอะไรดื่มหลังเลิกงาน คนเป็นหมอ คนมักจะมองว่าต้องรักษาสุขภาพดีเยี่ยม แต่...บางทีรู้ทั้งรู้ว่าอะไรบ่อนทำลายสุขภาพ แต่มันทำให้เขาหายเครียดได้ หมอปรีดิ์วันนี้เลยเมาเป็นพิเศษ เมาไม่ธรรมดา จนเพื่อนต้องหามมาส่งถึงบ้าน เมื่อถึงประตูรั้วหน้าบ้านหลังจากทุลักทุเลพยายามเปิดกุญแจรั้วอยู่นาน หมอปรีดิ์ก็เดินเซซ้ายสาม ขวาสี่ โซเซเข้าบ้านมาในเวลาเที่ยงคืน รถของเขาจอดทิ้งไว้ที่คอนโดของเพื่อนสนิท ขับกลับไม่ไหว จะขึ้นแท็กซี่เองเพื่อนก็เกรงว่าจะไม่ถึง เพราะเวลาเมาแล้ว คนดีๆ ฉลาดๆ อย่างชายหนุ่มก็หลุดเป็น วีรกรรมยามเมาของหมอปรีดิ์กับแท็กซี่ มีตั้งแต่งอแงจะไปขับแทน บอกให้แท็กซี่วนไปวนมาทั้งคืนไม่ถึงบ้าน บอกให้แท็กซี่ไปส่งที่พัทยาแทนที่จะเป็นที่บ้าน ทั้งที่ร้านเหล้ากับบ้านอยู่ห่างกันแค่สิบกิโลเมตร หลับคารถปลุกไม่ตื่นจนแท็กซี่ต้องเอาไปส่งไว้ที่โรงพัก สารพัดจะทำ ขนาดว่านรินทร์มาส่งเขา หมอปรีดิ์ที่เมางอแง ก็ไปนั่งตักเพื่อนจะขอขับรถเอง ต้องโวย ต้องผลัก ต้องถีบให้ไปนอนเบาะหลัง วุ

คุณหญิงรุจีมองจ้องเขม็งที่ลูกชายตัวแสบ ที่ตอนนี้นั่งหลบตาท่าน ข้างๆ เขามีสาวน้อยที่กำลังร้องไห้กระซิกจนตัวสั่น โธ่...เห็นแล้วก็ยิ่งสงสาร จนต้องไปดึงมากอดปลอบ ขวัญเจ้าเอยพูดไม่ออกเพราะมัวแต่ร้องไห้ หล่อนกลัวคุณท่าน กลัวหมอปรีดิ์ หล่อน...ไปนอนกับลูกชายท่านแบบนั้น ท่านจะไล่หล่อนออกจากบ้านไหมหนอ?​“หมี่ก็เคยเตือนคุณหญิงแล้วนะคะ เรื่องเด็กนี่ เห็นไหมคะ จนได้ แม๊ นี่คงขึ้นหาคุณปรีดิ์ล่ะสิ”ป้าหมี่ที่นั่งเป็นสักขีพยานอยู่ด้วย เอ่ยลอยๆ ขึ้นอย่างคันปาก คำพูดของป้าหมี่ ยิ่งทำให้ขวัญเจ้าเอยสะอื้นหนักขึ้น ป้าหมี่ถลึงตามองหล่อน แล้วเอ่ยต่อด้วยเสียงแหลมเปี๊ยบ ยังกับนางอิจฉาในละครหลังข่าวก็ไม่ปาน​“เอาทิ้งไว้ไม่ได้นะคะแบบนี้ คุณหมอปรีดิ์เสียชื่อเสียหายแย่เลย ดู๊ ทำมารยา...หมี่ว่า”​“ออกไปก่อน หมี่”คุณหญิงปรายตามองหัวหน้าคนรับใช้ของท่าน หมี่ทำงานดี เนี้ยบ เรียบร้อย ทำกับข้าวอร่อย เสียแต่ขี้อิจฉา และขี้นินทาไปหน่อย ปรกติคุณหญิงจะมองเมินนิสัยนี้ของหมี่ไปเสีย เพราะถือว่ามีดีมากกว่าเสีย แต่พอแม่ครัวว่าให้คนโปรดของท่านมากเข้า ท่านก็ชักจะไม่พอใจ เพราะการที่ท่านคลุกคลี อยู่กับขวัญเจ้าเอยมานาน เรียนรู้นิสัย

​“อย่างนั้นหรือคะ”แม่สาวน้อยทำตาโต สีหน้าที่ซีดเผือดในตอนแรก ดูมีสีสันขึ้นมาบ้าง คุณหญิงรุจีหัวเราะชอบใจ กับหน้าตาของหล่อน พร้อมกับเอื้อมมือมาลูบหัวของขวัญเจ้าเอยเบาๆ ก่อนจะเอ่ยหยอกเย้า​“ฉันรู้อยู่แล้วหรอก ว่าตาปรีดิ์ไม่ได้ทำอะไรเรา เพราะอะไรน่ะหรือ? เพราะกลิ่นเหล้าหึ่งของมันนั่นล่ะ คนอย่างตาปรีดิ์น่ะ ถ้าเมาขนาดนั้น กางเกงยังไม่มีปัญญาจะถอด อีกอย่างหนึ่งฉันแน่ใจเสียยิ่งกว่าแน่ ว่าเหมียวน่ะไม่ได้อยากเข้าหา อยากจะปล้ำ อยากจะเข้าใกล้ตาปรีดิ์สักเท่าไหร่หรอก จริงไหม?”​“ค่ะ”สาวน้อยก้มหน้างุด แก้มแดงก่ำ อกใจเต้นแรงไม่ได้ เมื่อเผลอนึกถึง....ตอนที่เธอโดนกอดกักไว้ในอ้อมแขนของเขา เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หล่อนได้ใกล้ชิดสนิทสนมขนาดนั้นกับเพศตรงข้าม เขาทำหล่อนกลัวเกือบตาย...ที่ดึงหล่อนไปนอนด้วยแบบนั้น แล้วก็ทำให้หล่อน...ใจเต้นแทบวาย ทำให้หล่อนรู้สึกแปลกๆ ​อา...เขาคือของต้องห้ามเถอะ ยัยเหมียว​“การที่ฉันสร้างเงื่อนไขกับเจ้าตัวแสบ เพราะจะได้เลือกๆ คัดคนที่ชอบแล้วก็ตัดสินใจไปซะ อิอิ เราต้องช่วยฉันด้วยนะเหมียว ช่วยบิ้วตาปรีดิ์ งานปาร์ตี้อาทิตย์หน้านี่ล่ะ ตาปรีดิ์จะต้องไม่หนีอีกล่ะ หึๆ”​“เอ่อ...ทำไม

เขาพามาที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำ ตามคำสั่งของมารดา เขาพาหล่อนเข้ามาในร้านขายเครื่องประดับของคุณลำเภา ยัยตัวเล็กทำงานอย่างคล่องแคล่วในการไปติดต่อกับพนักงานของร้าน ดูว่าคนที่นี่จะสนิทสนมกับหล่อนเป็นอย่างดี​เครื่องเพชรถูกนำมาให้เจ้าหล่อนดู ว่าถูกต้องเรียบร้อยไหม ระหว่างที่หล่อนตรวจตราเครื่องประดับของมารดานั้น เขาก็มองอาการของหล่อนไปด้วย เมื่อดูว่าเรียบร้อยดีแล้ว โทรพร้อมกับส่งรูปให้มารดาเขาดูแล้วเรียบร้อย ก็นั่งรถพนักงานนำไปใส่กล่อง ระหว่างนั้นก็มีเด็กหนุ่ม หน้าตาเขามองแล้วก็คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน มานั่งใกล้กับขวัญเจ้าเอย แล้วเอ่ยทักทายหล่อนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะมองเลยมายังเขาด้วยแววตาสำรวจ​“มากับลุงเหรอเหมียว”​ไอ้เด็กคนนี้พูดจาไม่เข้าหูว่ะ!​ปรีดิ์ถึงกับคอแข็ง ส่วนขวัญเจ้าเอยรีบเอ่ยบอกปฏิเสธ หน้าตาตื่น​“ไม่ใช่หรอกอิน นี่คุณหมอปรีดิ์ลูกชายของคุณท่าน”​“อ้อ...สวัสดีครับ” เขายกมือไหว้ปรีดิ์ ที่จะต้อยกมือไหว้ตอบ ทำหน้าจะยิ้มก็ไม่ใช่จะบึ้งก็ไม่เชิงใส่เด็กหนุ่ม ที่ดูแล้วจะวัยใกล้เคียงกับขวัญเจ้าเอย เพื่อนกันหรือยังไง?แม่แมวมอมมีเพื่อนในร้านเพชรหรูขนาดนี้ อ้อ...ลืมไปว่ามารดาส่งหล่อนเรี