5

คุณหญิงรุจีมองจ้องเขม็งที่ลูกชายตัวแสบ ที่ตอนนี้นั่งหลบตาท่าน ข้างๆ เขามีสาวน้อยที่กำลังร้องไห้กระซิกจนตัวสั่น โธ่...เห็นแล้วก็ยิ่งสงสาร จนต้องไปดึงมากอดปลอบ ขวัญเจ้าเอยพูดไม่ออกเพราะมัวแต่ร้องไห้ หล่อนกลัวคุณท่าน กลัวหมอปรีดิ์ หล่อน...ไปนอนกับลูกชายท่านแบบนั้น ท่านจะไล่หล่อนออกจากบ้านไหมหนอ?

​“หมี่ก็เคยเตือนคุณหญิงแล้วนะคะ เรื่องเด็กนี่ เห็นไหมคะ จนได้ แม๊ นี่คงขึ้นหาคุณปรีดิ์ล่ะสิ”

ป้าหมี่ที่นั่งเป็นสักขีพยานอยู่ด้วย เอ่ยลอยๆ ขึ้นอย่างคันปาก คำพูดของป้าหมี่ ยิ่งทำให้ขวัญเจ้าเอยสะอื้นหนักขึ้น ป้าหมี่ถลึงตามองหล่อน แล้วเอ่ยต่อด้วยเสียงแหลมเปี๊ยบ ยังกับนางอิจฉาในละครหลังข่าวก็ไม่ปาน

​“เอาทิ้งไว้ไม่ได้นะคะแบบนี้ คุณหมอปรีดิ์เสียชื่อเสียหายแย่เลย ดู๊ ทำมารยา...หมี่ว่า”

​“ออกไปก่อน หมี่”

คุณหญิงปรายตามองหัวหน้าคนรับใช้ของท่าน หมี่ทำงานดี เนี้ยบ เรียบร้อย ทำกับข้าวอร่อย เสียแต่ขี้อิจฉา และขี้นินทาไปหน่อย ปรกติคุณหญิงจะมองเมินนิสัยนี้ของหมี่ไปเสีย เพราะถือว่ามีดีมากกว่าเสีย แต่พอแม่ครัวว่าให้คนโปรดของท่านมากเข้า ท่านก็ชักจะไม่พอใจ เพราะการที่ท่านคลุกคลี อยู่กับขวัญเจ้าเอยมานาน เรียนรู้นิสัยเด็กของท่านเป็นอย่างดี พอๆ กับการที่รู้นิสัยพ่อตัวดีนั่นแหละ ตาของท่านตวัดมองหน้าหมอปรีดิ์อย่างดุๆ ทันที เมื่อหมี่คลานตุบตับออกไปแล้ว

​“ตกลงว่าอะไรยังไงตาหมอปรีดิ์”

​“เอ่อ...จำไม่ได้ครับ”

​“หะ จำไม่ได้ แกทำอะไรน้องไปบ้าง หืม? สารภาพมากับแม่นะ”

คุณหญิงว่า ลูกชายตัวดีของท่านทำตาปริบๆ แล้วเอ่ยอ้อมแอ้มย้ำคำเดิม

​“จำไม่ได้ครับ”

​“โอ๊ย...ไอ้ลูกเวร น่าแพ่นกระบาลนัก จำไม่ได้ จำไม่ได้แล้วยังไงหะ ทำไมพาน้องไปนอนที่ห้องได้ เตียงก็ยับขนาดนั้น แกทำอะไรน้องไปถึงไหนแล้ว ตาปรีดิ์”

​“...”

ได้แต่ยิ้มแหย พูดไม่ออกตอบไม่ได้ ตาตวัดมองคนในอ้อมกอดท่าน ที่ซุกหน้าตรงนั้นตรงอกท่าน หน้าตาเลอะไปด้วยน้ำมูกน้ำตา ก็ยิ่งอนาถใจปนโมโหตัวเอง ตกลงเราทำอะไร ยังไงกับเด็กนี่ไปบ้างแล้ววะ ไอ้ปรีดิ์...

​จำไม่ได้

​คือคำตอบสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาในสมอง

​เฮ้อ...

​คุณหญิงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ อย่างพยายามจะเรียกสติ แล้วลูบผมของคนตัวเล็กเบาๆ ตาของท่านยังคงมองจ้องตัวการ ที่ก้มหน้าก้มตาหลบสายตาท่านตอนนี้

​อา...

​ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเกิดเหตุอะไรแบบนี้ขึ้นมาในบ้านท่าน เมื่อหมอปรีดิ์ไม่เคยมีท่าทีจะทำเจ้าชู้กับน้อง น้องก็ผอมแห้งตัวบาง มอมแมมขนาดนี้ ไกลสเปคลูกชายท่านมากโข จะมีแหย่มีหยอกบ้าง แต่หมอปรีดิ์ก็ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวน้อง ส่วนน้องนั้นเล่า...เรียกได้ว่าหลบพี่ วิ่งหนีเอาดื้อๆ ก็มี ท่านเห็น ท่านรู้ ฉะนั้นที่หมี่พยายามจะปั่นว่าแม่สาวน้อยอยากจับ อยากได้ลูกชายท่านหมายสูงเกินตัว ท่านจึงรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้

​แต่นี่...

​มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ

​ท่านก้มมองคนที่อยู่กับอก ที่เริ่มซาสะอื้น ก่อนจะตวัดมองพ่อตัวแสบ เอาอย่างไรดีเล่า เรื่องเกิดขึ้นแล้วแบบนี้ ท่านควรจะทำอย่างไรดี จะให้ทำไม่รู้ไม่ชี้ ก็ไม่ได้ด้วยประการใดทั้งปวง มันก็เหลือแค่ทางสุดท้ายนี่ล่ะ ท่านก็ไม่ได้รังเกียจแม่สาวน้อยกำพร้านี่ ติดจะเอ็นดูมากด้วยซ้ำ นอกจากประวัติที่มาที่เป็นเพียงลูกกำพร้า ไม่มีสมบัติติดตัว นั่นก็คือข้อด้อยของหล่อน แต่ด้วยความประพฤติ นิสัยใจคอแล้ว ขวัญเจ้าเอยก็ไม่ได้มีอะไรด่างพร้อย

​ตาของท่านมองเพ่งบุตรชาย แล้วถอนหายใจน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงนิ่ง...เย็น

​“แกต้องรับผิดชอบน้อง ตาปรีดิ์”

​“หะ อะไรนะครับแม่”

ปรีดิ์มองมารดาเหมือนถูกผีหลอก คนในอ้อมอกท่านก็เช่นกัน เจ้าหล่อนเงยมองหน้าท่านแล้วทำตาเบิกโต

​“แก...ทำอะไรน้องไป ไปทบทวนไปจำให้ได้ แล้วก็รับผิดชอบสิ่งที่แกกระทำด้วย”

​“แม่หมายความว่า”

​“แม่จะให้แกกับน้อง หมั้นกันไว้” ท่านประกาศเสียงหนักแน่น

“แกจะต้องหมั้นกับขวัญเจ้าเอย” 

​ราวกับฟ้าผ่าหัวก็ไม่ปาน หมอปรีดิ์ถึงกับมึนงงไปเลยทันที เขาพูดไม่ออก บอกไม่ถูกได้แต่มองหน้ามารดาแล้วตวัดตามองขวัญเจ้าเอย ที่พอมองสบตาเขาแล้วเจ้าหล่อนก็หน้าซีดตัวสั่น ให้ตายเถอะ! บ้าบออะไรของท่านกันล่ะนี่

​ลูกชายตัวดีไม่เอ่ยตอบอะไร เขาผุดลุกขึ้นแล้วเดินออกจากบ้านไปเลย คุณหญิงได้แต่มองตาม เหมือนจะพอรู้ว่าเขาไม่ได้ไปไหนไกลหรอก เดี๋ยวคิดได้ก็คงกลับมานั่นแหละ

​“คะ คุณท่านคะ”

เสียงหวานเอ่ยอ้อมแอ้มดังขึ้น คุณหญิงมองหน้าคนพูด เจ้าหล่อนหน้าซีดเผือด ขณะที่มองสบตากับท่าน ท่านพยักหน้าแล้วเอ่ยถามหล่อน

​“ว่ายังไงล่ะแม่เหมียว”

​“คือเรื่องเมื่อคืน หนู หนูกับคุณปรีดิ์ มะ...”

​“เอาเถอะ ไปพักไปนอนก่อนล่ะกัน แล้วค่อยว่ากันถ้าอยากมีอะไรจะเล่า”

ท่านโบกมือไล่ ขวัญเจ้าเอยอ้าปากเหมือนจะเอ่ยอะไร แต่แล้วหล่อนก็ก้มหน้า บิดมือไปมาแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนจะเดินเหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรงเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน

​เมื่ออยู่ตามลำพังแล้วคุณหญิงรุจีก็ควานหายาดมจากกระเป๋าหลุยส์ใบโปรดของท่านมาสูดดมเข้าไปลึกๆ ก่อนจะถอนใจออกมาเฮือกใหญ่

​หวังว่าท่านคงจะทำในสิ่งที่ถูกต้องนะ การที่บีบลูกชายตัวดีด้วยเงื่อนไขหมั้นหมายกับขวัญเจ้าเอยแบบนี้ คงจะทำให้ปรีดิ์เร่งหาสาวถูกใจมาเป็นคู่ใจเสียโดยไว

​ท่านถอนใจน้อยๆ เหลือแต่ว่าจะคุยยังไงกับแม่ตัวเล็กให้ได้เข้าใจ ว่านี่คือแผนบีบลูกชายของท่าน คิดแล้วก็ยิ้มนิดๆ ก่อนจะพิมพ์ข้อความหาลูกชายคนเดียวของท่าน สั้นๆ ง่ายๆ

​ทบทวนเสียว่าทำอะไรน้องไหม แต่ถึงยังไงแกก็ทำน้องเสียหาย ต้องหมั้นกับน้อง ยกเว้นว่าแกจะมีคนที่ชอบแล้ว เราค่อยมาคุยกัน

​เรานี่ก็เจ้าเล่ห์เหมือนกันแหะ

​คุณหญิงรุจีหัวเราะคิก แล้วรอผล...การตอบรับจากหมอปรีดิ์