Alle Kapitel von ภรรยาสาวน้อย: Kapitel 11 – Kapitel 20

ขวัญเจ้าเอยเดินหลบอาทรที่ตามตื้อเธอ เด็กสาวเดินไม่ค่อยถนัดนักเพราะวันนี้ใส่ส้นสูง หล่อนรู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวหล่อนเพราะการแต่งหน้าทำผมและการแต่งตัว เงาสะท้อนในกระจกหลังจากช่างแต่งให้หล่อนเสร็จทำให้หล่อนตกตะลึงกับตัวเอง มันสวยเกินไป มันไม่ใช่หล่อนเลยจริงๆ ​แขกของคุณท่านบางคนก็จำหล่อนได้ ว่าเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยง บางคนก็ไม่เคยรู้จักหล่อน คุณท่านแนะนำเสียงใส ว่าหล่อนเป็นลูกสาวอีกคน ทำให้ขวัญเจ้าเอยทั้งนึกปลื้ม ตื้นตัน และยิ่งรักเคารพคุณท่านมากยิ่งขึ้นไปอีก ที่คุณท่านไม่รังเกียจหล่อนเลย​วันนี้คุณปรีดิ์เองก็หล่อมาก ในชุดนั้น เขาดูดีเหมือนคุณชายหลุดออกมาจากในจอภาพยนตร์ เขาหน้าตาคล้ายๆ กับดาราเกาหลีคนหนึ่ง ที่กำลังเล่นซีรีส์อยู่ตอนนี้ สาวๆ บางคนสะกิดกันมองเขา ขวัญเจ้าเอยรู้สึกตัวลีบยามเดินข้างเขา เพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตา ไม่อยากตอบคำถามว่าเธอเป็นอะไรกับคุณปรีดิ์ เธอจำต้องประกบติดเขาเพราะคุณหญิงสั่ง โดยอีกข้างมีสตรีอีกคน ที่สวยมากในสายตาของขวัญเจ้าเอย หล่อนหน้าตาสวยเหมือนรูปปั้น ปาก คอ คิ้วคาง สวยรับกันไปหมด หล่อนเฉิดฉายในชุดราตรีสีแดงปักเลื่อม อวดทรวดทรงสุดเซ็กซี่ หล่อนเกาะหมอหนุ่มแจราวกับปล

วันนี้คุณหญิงลงมาสายกว่าปรกติ ​วันนี้ลูกชายตัวดีของท่านไม่อยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารในมื้อเช้า และสาวน้อยเด็กของท่านก็ไม่ได้อยู่รับหน้า แต่เพราะเมื่อวานที่ได้รับรู้จากขวัญเจ้าเอยว่าหล่อนปวดหัว ท่านก็เลยไม่ได้สงสัยอะไร ไม่ได้เรียกหาใคร เพราะท่านกำลังมีเรื่องที่จะต้องไปทำด่วน จึงรีบกินแล้วเรียกคนขับรถให้ออกรถ สั่งงานป้าหมี่ไว้ ว่าจะให้ทำอะไรบ้างในตอนเย็น ตอนเที่ยงท่านจะไม่กลับเข้ามา​“ไปดูยัยเหมียวด้วยล่ะหมี่ เผื่อไม่สบายหนัก นี่ก็คงลุกไม่ไหว ปล่อยให้นอนไปก่อน ถ้าเที่ยงแล้วยังไม่ลงมา หมี่ก็ให้เด็กไปดูหน่อยนะ”​“ค่ะ คุณท่าน”​หมี่รับคำ แล้วยิ้มหวานส่งให้คุณหญิงที่กำลังเข้าไปในรถ หล่อนปิดประตูให้เรียบร้อย ก็ยืนยิ้มส่งคุณหญิงจนลับตา พอลับสายตาไปแล้ว หล่อนก็มองค้อนไปยังด้านบน เหมือนจะฝากค้อนลมไปถึงเด็กของท่านที่ช่างได้อภิสิทธิ์เหลือเกินจนน่าหมั่นไส้​สำออยมากกว่า ไม่น่าจะป่วยจริงจัง ปรกติแข็งแรงจะตายไป​หมี่คิดในใจ แล้วยักไหล่ ก่อนจะชวนเด็กรับใช้ไปตลาดกับหล่อนด้วย คุณหญิงไม่อยู่บ้านแบบนี้ หล่อนจะทำอะไรก็สะดวก แล้วคงไม่ไปเรียกปลุกขวัญเจ้าเอย เพราะหมั่นไส้ อิจฉาที่คุณหญิงรักเด็กนั่นเหลือเกิน

วันนี้ดูเหมือนว่าหมอปรีดิ์ หมอหนุ่มที่มักจะอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา แม้ว่างานจะหนักสักแค่ไหน เขาก็อาจจะมีหงุดหงิดบ้าง แต่ไม่ได้หน้าบูดจนไม่น่าเข้าใกล้เหมือนวันนี้​ถึงอารมณ์จะไม่ปรกตินัก แต่หมอหนุ่มก็ทำงานเต็มที่ เขาอารมณ์ไม่ดีมาตั้งแต่เมื่อวาน ลามมาจนถึงเมื่อคืน ยืนความหงุดหงิดมาจนถึงตอนนี้ สาเหตุทั้งหมด ก็เพราะแม่แมวมอม เด็กของมารดานั่นแหละ​ยัยตัวยุ่งหลบหน้าเขา​หล่อนวิ่งหนีเอาดื้อๆ ด้วยสิ เมื่อตอนเย็นที่เขาทำท่าจะคุยด้วย โถ...ทำยังกับเขาจะจับปล้ำ​แต่ก็อยากจับปล้ำจริงๆ นั่นแหละ​มันน่านัก ฮึ่ม!​คิดแล้วก็ถอนใจเฮือกๆ พร้อมกับเขี่ยข้าวเล่น หมออาตม์เพื่อนซี้มาเพิ่งกลับมาจากพักร้อนมาทำงานวันแรก ตอนแรกก็หลบหน้าเขา เพราะเกรงว่าเขาจะชวนคุยเรื่อง ‘ของขวัญ’ ที่ตอนนี้กลายเป็นของเจ้าปัญหา สำหรับหมอหนุ่มไปแล้วสิ แต่เห็นเพื่อนเหมือนกำลังเครียดๆ จากหลบหน้า อาตม์ก็ยกจานข้าวมานั่งข้างๆ สองหนุ่มพักกินข้าวกลางวันที่ร้านข้างโรงพยาบาลร้านประจำ ​“อะแฮ่ม!” อาร์ตกระแอม เมื่อสองหนุ่มนั่งด้วยกันแบบนี้ ก็เห็นความแตกต่างที่ช่างชัดเจน หมอปรีดิ์ขาวตี๋ หล่อสะอาด นัยน์ตาหลังกรอบแว่นแพรวพราวฉายแววขี้เล่น ส่วนหมออา

หมอปรีดิ์เคืองมารดากำลังสองเมื่อกลับมาบ้านแล้วเพิ่งจะรู้ว่า ท่านพาเด็กของท่านไปออกทริปบุญด้วย แล้วทริปที่ว่าก็ไกล...โอ๊ย แม่นะแม่​เมื่อคืนเขาตกใจหมด ที่เจอท่านยืนถลึงตาหน้าดุราวกับยักษ์วัดแจ้งใส่เขาตอนที่เขาจะเคาะห้องน้อง หวังจะจับเจ้าหล่อนปรับให้หนักๆ สักหน่อย เลยต้องแกล้งละเมอ ไม่รู้ว่าแนบเนียนหรือเปล่า เฮ้อ...ถ้าเนียนท่านก็คงไม่เหน็บยัยแมวมอมไปด้วยแบบนั้นหรอก กลัวเขาจะย่องปล้ำน้องหรือยังไงกันนะ​ก็คิดแบบนั้นจริงๆ นี่หว่า​คิดแล้วก็หน้าแดงซ่านอยู่คนเดียว เผลอคิดเลอะเทอะไปถึงคนตัวเล็กให้ต้องปวด...บางที่อีกแล้ว เขากลายเป็นคนหื่นไปแล้วหรือไงกัน คิดวนเวียนแต่กับหล่อนอยู่ได้ ไม่ใช่ไม่เคยผ่านใครเสียหน่อย เสียตัวตั้งแต่สิบแปดด้วยซ้ำ แต่ทำไมกับคนนี้ กับแม่สาวน้อยแสนไร้เดียงสา เจ้าน้ำตาเวลาโดนรังแก ทำให้เขา...​หรือความรักมันเป็นแบบนี้กันวะ ทำให้คิดถึงแต่เขาคนเดียว อยากได้แค่เขาคนเดียว อารมณ์เขาตอนนี้เข้าใจเพื่อนรักแล้วล่ะว่า ทำไมไอ้อาตม์มันถึงคบทีละคน สาวๆ ไหนมายั่ว มาเบียดก็ไม่สน คิดแล้วก็พานให้สงสารเพื่อนสนิท ที่ตอนนี้ตกหลุมรักอีกแล้ว แถมยังรักกับคนที่ไม่น่ารักอีกด้วย จริงสิ...เขาว่าจะลอ

​“คุณหญิงคะ คุณหญิง มีคนมาหาค่ะ”คุณหญิงรุจีที่นอนในมุ้งกับขวัญเจ้าเอยตรงบริเวณห้องโถงของบ้านผู้ใหญ่บ้านสะดุ้งตื่น เมื่อมีคนมาเรียก เธอมุดมุ้งออกมาพร้อมกับขวัญเจ้าเอยที่ตื่นตามคุณท่านของเธอทันที ใครมากันนะ คุณหญิงเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนกลางห้อง ตีห้า....อื้อหึ​คนบ้านนอกตื่นกันแต่เช้าเป็นกิจวัตร บางทีตื่นกันแต่ตีสี่เพื่อมาทำงานประจำวัน ตอนนี้เวลายามรุ่งสาง บรรยากาศค่อนข้างดี มีเสียงนก มีกลิ่นควันไฟที่ก่อตามบ้านบางบ้านเริ่มหุงหาอาหาร เคลื่อนไหวทำหน้าที่ประจำของตน​คุณหญิงด้วยความรีบจึงไม่ได้ล้างหน้าอะไรลงมาพร้อมกับเอาเสื้อคลุมแบบยาว คลุมชุดนอนที่เป็นชุดกระโปงของท่าน เดินลงเรือนมาโดยมีขวัญเจ้าเอยตามมาติดๆ หล่อนอยู่ในชุดเสื้อยืด กางเกงวอร์ม ผมเผ้าค่อนข้างยุ่งเหยิง ​คนที่ปรากฏตรงหน้าทำให้คุณหญิงถึงกับตื่นเต็มตา ส่วนขวัญเจ้าเอยเองก็เบิกตาโตมองเขา ปรีดิ์ยืนหน้ามุ่ยอยู่ตรงนั้น เขายกมือไหว้มารดา หากตามองแต่ขวัญเจ้าเอย​“แม่ครับ ทำไมมาจัดทริปบุญอะไรไกลข้ามเขาข้ามดอยเฉียดเหวขนาดนี้ กว่าผมจะหาเจอ เหนื่อยมาก ง่วงมาก ผมง่วงมาก”หมอหนุ่มเน้นเสียง มารดาทำหน้าจะยิ้มก็ไม่ใช่ จะโกรธก็ไม่เชิง แล้วท้าวเอ