All Chapters of ทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 9

ฉันรู้ดีว่าการจะหายตัวไปจากใต้จมูกของสองตระกูลมาเฟีย ฉันต้องมีสามอย่าง เงิน ตัวตนใหม่ และจังหวะเวลาที่เหมาะสมตอนนี้ฉันแค่ต้องไปเอาเงินสำหรับหลบหนีในห้องนอนของฉัน มีตู้เซฟใบหนึ่งซ่อนอยู่หลังภาพวาดที่ฉันทุ่มชีวิตสามปีลงไปบนผืนผ้าใบข้างในมีตราสารหนี้ชนิดไม่ระบุชื่อผู้ถือที่ฉันแอบซื้อไว้ด้วยมรดกของพ่อ และตัวตนใหม่ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติฉันผลักประตูห้องนั่งเล่นเปิดออก แล้วก็ชะงักค้างอยู่กับที่อเลสซิโอกับจานนีนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนเบียงกากำลังเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของอเลสซิโอ ทั้งสามคนกำลังหัวเราะด้วยกันเบียงกาสวมชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อน มันเคยเป็นชุดโปรดของฉันเธอแนบกายอยู่กับอกของอเลสซิโอ เหมือนที่เคยทำ “พี่อเลสซิโอ” เธอเอ่ยเสียงออดอ้อน “พี่คงไม่คิดว่ามาร์เซลลาจะไล่ฉันออกไปใช่ไหมคะ ฉันกลัวจัง...”“แน่นอนว่าไม่” จานนีรับปาก น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนฉันแทบจำไม่ได้ “ที่นี่จะเป็นบ้านของเธอเสมอ เบียงกา”บ้านของเธอเสมอคำพูดนั้นแทงลึกเข้ามาในหัวใจฉันฉันนึกถึงวันที่สามหลังจากกลับมาอยู่กับตระกูลริชชี เมื่อสามปีก่อนต่อหน้าคนอื่น เบียงกาส่งยิ้มหวานให้ฉัน “พี่สาว ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ”แต่ลับหลัง เธอก

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นมาเห็นยาเรียงเป็นแถวอยู่บนโต๊ะข้างเตียงพร้อมกับโน้ตที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาของอเลสซิโอ“ที่รัก อย่าลืมกินยานะ ฉันกำลังจัดการงานอยู่ เดี๋ยวกลับมากินมื้อเย็น”ฉันเหลือบมองมัน แล้วเดินออกจากห้องไปฉันต้องการชนวนอะไรสักอย่างที่จะเป็นข้ออ้างที่ “สมเหตุสมผล” ให้ฉันเดินออกไปด้วยความโกรธ และสร้างช่องว่างให้ฉันหายตัวไปตลอดกาลและเบียงกาก็คือชนวนที่สมบูรณ์แบบที่สุดเสียงหัวเราะดังมาจากห้องนั่งเล่นชั้นล่างเบียงกาสวมสูทชาแนลราคาแพง กำลังพูดคุยกับเพื่อนสาวไฮโซของเธออยู่สองสามคน“พวกเธอไม่รู้หรอก วันเกิดอายุสิบแปดของฉัน พี่จานนีกับพี่อเลสซิโอจัดงานปาร์ตี้ที่วิเศษที่สุดให้ฉัน!” น้ำเสียงของเบียงกาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “คนในสังคมชั้นสูงของแมนฮัตตันมากันหมดเลย”เพื่อน ๆ ของเธอต่างพากันส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น“แล้วพวกเธอจำสร้อยคอเส้นนั้นได้ไหม สร้อยทิฟฟานี่รุ่นลิมิเต็ดน่ะ มีแค่สามเส้นในโลก!”“แล้วก็ชุดกูตูร์ตัวนั้นด้วย ราคาตั้งล้านดอลลาร์!”เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของฉัน เบียงกาก็หันมา พอเห็นฉันเดินลงบันไดมา แววอาฆาตก็วาบผ่านใบหน้าของเธอ“อ้อ ใช่” เธอพูดพลางแสร้งทำเป็น

ค่ำคืนมาเยือนอเลสซิโอยืนอยู่ที่ประตูรั้ว หน้าจอโทรศัพท์ของเขาสว่างขึ้นแล้วดับลง ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาโทรไปแล้ว 30 ครั้งทุกสายถูกโอนเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียง“บ้าเอ๊ย!” เขาฟาดโทรศัพท์ลงกับพื้น หน้าจอแตกกระจายจานนีลงจากรถ ใบหน้าของเขามืดครึ้มไม่แพ้กัน “ตรวจภาพจากกล้องวงจรปิดหมดแล้ว เธอขึ้นรถเก๋งสีดำคันหนึ่ง แต่ป้ายทะเบียนเป็นของปลอม”“เจ็ดชั่วโมงแล้ว” เสียงของอเลสซิโอแหบพร่าราวเสียงกระซิบ “เธอไม่เคยหายไปนานขนาดนี้มาก่อน”เขาตบหน้าตัวเองอย่างแรง“ฉันไม่ควรพูดแบบนั้นเลย!” เขาตบตัวเองอีกครั้ง “บ้าเอ๊ย ทำไมฉันถึงพูดแบบนั้นออกไป!”“อเลสซิโอ ใจเย็นก่อน—”“ใจเย็นงั้นเหรอ” อเลสซิโอหันขวับไปหาจานนี ดวงตาแดงก่ำ “เธอกำลังอุ้มท้องลูกของฉันกับเธออยู่! หลังจากทุกอย่างที่เราทำกับเธอ!”โทรศัพท์ของจานนีดังขึ้นเขาเหลือบมองชื่อสายเรียกเข้า แล้วกดรับทันที“มีอะไร”“คุณจานนี” เสียงจากปลายสายตื่นตระหนก “เราเจอเธอแล้วครับ! คุณมาร์เซลลาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลเซนต์แมรี!”โทรศัพท์หลุดจากมือจานนี ตกกระแทกทางเท้าพวกเขามองหน้ากัน ความคิดน่าสะพรึงกลัวเริ่มหยั่งรากขึ้นในใจ“ออกรถ!” อเลสซิโอต

มุมมองของมาร์เซลลาแสงแดดแห่งทะเลแคริบเบียนช่างอบอุ่นฉันนั่งอยู่บนชายหาด ตั้งขาตั้งภาพไว้ตรงหน้า แล้ววาดภาพนกทะเลตอนนี้ท้องของฉันกลมนูนชัด ลูกเตะเป็นระยะ ราวกับเตือนอย่างอ่อนโยนว่าเขายังอยู่ตรงนี้ชีวิตที่นี่เงียบสงบ เงียบจนฉันเกือบลืมความเจ็บปวดไปแล้ว“คุณผู้หญิงคะ” เสียงแม่บ้านดังมาจากด้านหลัง ฟังดูประหม่าเล็กน้อย “มีแขกมาหาค่ะ”ฉันไม่หันกลับไป ยังคงวาดภาพต่อ “บอกพวกเขาว่าเราไม่รับแขก”“พวกเขาบอกว่า... พวกเขาเป็นครอบครัวของคุณค่ะ”พู่กันในมือฉันหยุดชะงักครอบครัวงั้นเหรอฉันค่อย ๆ หันหน้าไป ร่างคุ้นตาสองร่างกำลังเดินตรงมาหาฉันอเลสซิโอกับจานนีพวกเขาหาฉันเจอแล้วอเลสซิโอดูย่ำแย่เหลือเกิน เขาผอมจนแทบเหลือแต่กระดูก ใบหน้าไม่ได้โกนหนวด ดวงตาลึกโหลจานนีก็ดูไม่ได้ดีไปกว่ากัน ทั้งอ่อนล้าและสิ้นหวังพวกเขาหยุดอยู่ห่างออกไปราวสามสิบฟุต ราวกับไม่กล้าเข้ามาใกล้กว่านั้นสายตาของอเลสซิโอจับจ้องอยู่ที่ท้องของฉัน สีหน้าปั่นป่วนไปด้วยอารมณ์มากมาย“เธอ...” เสียงของเขาแหบพร่าราวเสียงกระซิบ “ลูก... ยังอยู่เหรอ”ฉันวางพู่กันลง เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าและตั้งใจ หัวใจเย็นเยียบราวทะเลสาบน้ำแข็ง“อะไรพา