LOGINShare
บทที่ 2
Latest chapter
ทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย บทที่ 9
มุมมองของมาร์เซลลาก่อนที่มือของเขาจะฟาดลงมา มันก็ถูกคว้าไว้แน่นราวกับถูกคีมเหล็กหนีบใบหน้าของอเลสซิโอมืดครึ้มอย่างน่ากลัว เขาออกแรงบีบ แล้วเสียงกระดูกแตกชวนขนลุกก็ดังก้องไปทั่วห้อง“อ๊ากกก!” ชายคนนั้นกรีดร้องเมื่อข้อมือของเขาหัก“จานนี” อเลสซิโอเอ่ยอย่างเย็นชา น้ำเสียงไร้อารมณ์ใด ๆจานนีเข้าใจทันที เพียงแค่เขาส่งสายตา การ์ดชุดดำสองคนก็เคลื่อนไหวราวกับเงา เข้าควบคุมตัวพ่อบุญธรรมของฉันกับเบียงกาไว้ทันที“พวกแกแตะต้องฉันไม่ได้!” ชายคนนั้นตะโกน เหงื่อไหลท่วมหน้า “ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของเธอ! ตอนที่พวกแกเจอเธอ เบียงกาสัญญาว่าพวกแกจะปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่!”คำพูดนั้นทำให้อเลสซิโอกับจานนีชะงักค้างอเลสซิโอหันขวับไปมองเบียงกา ดวงตาเผาไหม้ราวกับจะทะลุผ่านเธอ “จริงไหม”ใบหน้าของเบียงกาขาวซีด เธอพูดตะกุกตะกักจนแทบเรียบเรียงคำไม่ออก“พูด!” อเลสซิโอคำราม“ใช่... ฉันเอง...” เบียงกาตัวสั่น “ฉัน... ฉันกลัวว่าพวกพี่จะฆ่าเขา... ฉันคิดว่ามันโหดร้ายเกินไป... ยังไงเขาก็เป็นพ่อแท้ ๆ ของฉัน...”“โหดร้าย?” อเลสซิโอดูราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่น่ารังเกียจที่สุดในโลกเขาเดินเข้าหาเบียงกา แต่ละก้าวแผ่ความโกรธเย็
ทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย บทที่ 8
มุมมองของมาร์เซลลาแสงแดดแห่งทะเลแคริบเบียนช่างอบอุ่นฉันนั่งอยู่บนชายหาด ตั้งขาตั้งภาพไว้ตรงหน้า แล้ววาดภาพนกทะเลตอนนี้ท้องของฉันกลมนูนชัด ลูกเตะเป็นระยะ ราวกับเตือนอย่างอ่อนโยนว่าเขายังอยู่ตรงนี้ชีวิตที่นี่เงียบสงบ เงียบจนฉันเกือบลืมความเจ็บปวดไปแล้ว“คุณผู้หญิงคะ” เสียงแม่บ้านดังมาจากด้านหลัง ฟังดูประหม่าเล็กน้อย “มีแขกมาหาค่ะ”ฉันไม่หันกลับไป ยังคงวาดภาพต่อ “บอกพวกเขาว่าเราไม่รับแขก”“พวกเขาบอกว่า... พวกเขาเป็นครอบครัวของคุณค่ะ”พู่กันในมือฉันหยุดชะงักครอบครัวงั้นเหรอฉันค่อย ๆ หันหน้าไป ร่างคุ้นตาสองร่างกำลังเดินตรงมาหาฉันอเลสซิโอกับจานนีพวกเขาหาฉันเจอแล้วอเลสซิโอดูย่ำแย่เหลือเกิน เขาผอมจนแทบเหลือแต่กระดูก ใบหน้าไม่ได้โกนหนวด ดวงตาลึกโหลจานนีก็ดูไม่ได้ดีไปกว่ากัน ทั้งอ่อนล้าและสิ้นหวังพวกเขาหยุดอยู่ห่างออกไปราวสามสิบฟุต ราวกับไม่กล้าเข้ามาใกล้กว่านั้นสายตาของอเลสซิโอจับจ้องอยู่ที่ท้องของฉัน สีหน้าปั่นป่วนไปด้วยอารมณ์มากมาย“เธอ...” เสียงของเขาแหบพร่าราวเสียงกระซิบ “ลูก... ยังอยู่เหรอ”ฉันวางพู่กันลง เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าและตั้งใจ หัวใจเย็นเยียบราวทะเลสาบน้ำแข็ง“อะไรพา
ทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย บทที่ 7
มุมมองของมาร์เซลลาแสงแดดจากทะเลแคริบเบียนลอดผ่านม่านเข้ามา อาบไล้ผิวของฉันให้อบอุ่นฉันลูบท้องที่ค่อย ๆ โตขึ้นอย่างแผ่วเบา ขณะร่างภาพนกทะเลลงบนผืนผ้าใบ“คุณเฮเลน่า อาหารกลางวันพร้อมแล้วค่ะ” แม่บ้านพูดเสียงเบาเฮเลน่าชื่อใหม่ของฉัน ชีวิตใหม่ของฉันเกาะส่วนตัวแห่งนี้คือของขวัญจากพ่อ เป็นโลกอีกใบที่อยู่ห่างไกลจากทุกสิ่ง ไม่มีใครรู้ว่ามันมีอยู่ฉันใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการวาดภาพ เดินเล่นบนชายหาด ฟังเพลง และพูดคุยกับลูกในท้องที่นี่ไม่มีการทรยศ ไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงฉันกับลูกของฉันผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วป่านนี้พวกเขาคงเลิกตามหาฉันไปแล้ว---ในขณะเดียวกัน ที่นิวยอร์ก...เมฆดำปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลริชชีอเลสซิโอไม่ได้กินอาหารเป็นมื้อเป็นคราวมานานหนึ่งเดือนแล้ว เขากลายเป็นเพียงเงาของตัวเองในอดีต ผอมซูบและทรุดโทรมดวงตาของเขาลึกโหล ใบหน้าเต็มไปด้วยไรเครา ดอนผู้หล่อเหลาและน่าเกรงขามคนนั้นหายไปแล้วจานนีเองก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากัน ใต้ตาของเขาคล้ำหนักราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้มา“มีข่าวจากบอสตันบ้างไหม” อเลสซิโอถามด้วยเสียงแหบพร่า“ไม่มี” จานนีส่ายหน้า “คนของเราทางฝั่งตะวันตกก็ไม่เจอเธอเหมือนกัน”“เธอจ
ทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย บทที่ 6
ค่ำคืนมาเยือนอเลสซิโอยืนอยู่ที่ประตูรั้ว หน้าจอโทรศัพท์ของเขาสว่างขึ้นแล้วดับลง ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาโทรไปแล้ว 30 ครั้งทุกสายถูกโอนเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียง“บ้าเอ๊ย!” เขาฟาดโทรศัพท์ลงกับพื้น หน้าจอแตกกระจายจานนีลงจากรถ ใบหน้าของเขามืดครึ้มไม่แพ้กัน “ตรวจภาพจากกล้องวงจรปิดหมดแล้ว เธอขึ้นรถเก๋งสีดำคันหนึ่ง แต่ป้ายทะเบียนเป็นของปลอม”“เจ็ดชั่วโมงแล้ว” เสียงของอเลสซิโอแหบพร่าราวเสียงกระซิบ “เธอไม่เคยหายไปนานขนาดนี้มาก่อน”เขาตบหน้าตัวเองอย่างแรง“ฉันไม่ควรพูดแบบนั้นเลย!” เขาตบตัวเองอีกครั้ง “บ้าเอ๊ย ทำไมฉันถึงพูดแบบนั้นออกไป!”“อเลสซิโอ ใจเย็นก่อน—”“ใจเย็นงั้นเหรอ” อเลสซิโอหันขวับไปหาจานนี ดวงตาแดงก่ำ “เธอกำลังอุ้มท้องลูกของฉันกับเธออยู่! หลังจากทุกอย่างที่เราทำกับเธอ!”โทรศัพท์ของจานนีดังขึ้นเขาเหลือบมองชื่อสายเรียกเข้า แล้วกดรับทันที“มีอะไร”“คุณจานนี” เสียงจากปลายสายตื่นตระหนก “เราเจอเธอแล้วครับ! คุณมาร์เซลลาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลเซนต์แมรี!”โทรศัพท์หลุดจากมือจานนี ตกกระแทกทางเท้าพวกเขามองหน้ากัน ความคิดน่าสะพรึงกลัวเริ่มหยั่งรากขึ้นในใจ“ออกรถ!” อเลสซิโอต
ทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย บทที่ 5
กลับมาที่คฤหาสน์ ความเงียบงันหนักอึ้งราวกับหลุมศพอเลสซิโอยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น จ้องมองเศษแก้วที่แตกกระจาย ใบหน้าของเขามืดครึ้มจนน่ากลัวจานนีเดินไปมาอย่างกระสับกระส่ายอยู่บนโซฟา พลางเหลือบมองนาฬิกาทุก 2-3 วินาที“สามชั่วโมงแล้ว ทำไมเธอยังไม่กลับมา เธอไม่รับโทรศัพท์เลย...” น้ำเสียงของเขาตึงเครียด “เธอไม่เคยขาดการติดต่อนานขนาดนี้มาก่อน”อเลสซิโอไม่ตอบ ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ประตูหน้าเบียงกาเดินลงมาจากชั้นบน รอยฟกช้ำบนใบหน้ายังเห็นได้ชัด เธอถือแก้ววิสกี้สองใบลงมาด้วย “พวกพี่อย่าเป็นแบบนี้สิคะ” เธอพูดเสียงอ่อน “ดื่มสักหน่อยเถอะ ผ่อนคลายหน่อย มาร์เซลลาแค่ต้องการเวลาสงบสติอารมณ์”“ฉันเลิกดื่มแล้ว” อเลสซิโอพูดโดยไม่หันกลับมา“ฉันก็เหมือนกัน” น้ำเสียงของจานนีเย็นชาไม่แพ้กันรอยยิ้มของเบียงกาแข็งค้างพวกเขาสองคนไม่เคยปฏิเสธเธอพร้อมกันมาก่อนเลย“งั้น... เราคุยกันก็ได้ไหม” เธอลองอีกครั้ง “เหมือนเมื่อก่อน...”“เมื่อก่อนเหรอ” อเลสซิโอหันขวับกลับมา ดวงตาคมกริบราวกับใบมีด “เมื่อก่อนเธอไม่เคยทำให้ผู้หญิงท้องต้องเครียดขนาดนี้”ใบหน้าของเบียงกาซีดเผือด“ฉัน... ฉันไม่คิดว่าเธอจะอารมณ์เสียขนาดนี้...
ทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย บทที่ 4
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นขึ้นมาเห็นยาเรียงเป็นแถวอยู่บนโต๊ะข้างเตียงพร้อมกับโน้ตที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาของอเลสซิโอ“ที่รัก อย่าลืมกินยานะ ฉันกำลังจัดการงานอยู่ เดี๋ยวกลับมากินมื้อเย็น”ฉันเหลือบมองมัน แล้วเดินออกจากห้องไปฉันต้องการชนวนอะไรสักอย่างที่จะเป็นข้ออ้างที่ “สมเหตุสมผล” ให้ฉันเดินออกไปด้วยความโกรธ และสร้างช่องว่างให้ฉันหายตัวไปตลอดกาลและเบียงกาก็คือชนวนที่สมบูรณ์แบบที่สุดเสียงหัวเราะดังมาจากห้องนั่งเล่นชั้นล่างเบียงกาสวมสูทชาแนลราคาแพง กำลังพูดคุยกับเพื่อนสาวไฮโซของเธออยู่สองสามคน“พวกเธอไม่รู้หรอก วันเกิดอายุสิบแปดของฉัน พี่จานนีกับพี่อเลสซิโอจัดงานปาร์ตี้ที่วิเศษที่สุดให้ฉัน!” น้ำเสียงของเบียงกาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “คนในสังคมชั้นสูงของแมนฮัตตันมากันหมดเลย”เพื่อน ๆ ของเธอต่างพากันส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น“แล้วพวกเธอจำสร้อยคอเส้นนั้นได้ไหม สร้อยทิฟฟานี่รุ่นลิมิเต็ดน่ะ มีแค่สามเส้นในโลก!”“แล้วก็ชุดกูตูร์ตัวนั้นด้วย ราคาตั้งล้านดอลลาร์!”เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของฉัน เบียงกาก็หันมา พอเห็นฉันเดินลงบันไดมา แววอาฆาตก็วาบผ่านใบหน้าของเธอ“อ้อ ใช่” เธอพูดพลางแสร้งทำเป็น
