บทที่ 3

ทันทีที่ประตูปิดลง อเลสซิโอก็โอบแขนรอบตัวฉันจากด้านหลัง กอดฉันไว้แน่น

“มาร์เซลลา ฟังฉันนะ” เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยอยู่ข้างหูฉัน “ระหว่างฉันกับเบียงกา มันเป็นไปไม่ได้ เธอก็รู้”

ฉันไม่ขยับ

ครั้งหนึ่งอ้อมกอดของเขาเคยให้ความรู้สึกเหมือนท่าเรือที่ปลอดภัย แต่ตอนนี้มันกลับเป็นเหมือนกรงขังที่ทำให้ฉันหายใจไม่ออก

“ทุกอย่างจบลงตั้งแต่วันที่เธอจากไปเมื่อสามปีก่อนแล้ว” อเลสซิโออ้อนวอน “ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือชีวิตกับเธอ กับลูกของเรา”

ฉันดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของเขา แล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง

วิตามินบำรุงครรภ์เรียงรายอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ทั้งกรดโฟลิก แคลเซียม ธาตุเหล็ก ทุกอย่างที่ว่าที่แม่คนหนึ่งต้องการ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา อเลสซิโอคอยดูให้แน่ใจว่าฉันกินมัน ทุกวัน ไม่เคยขาด

ตอนนี้พวกมันกลับวางอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังเยาะเย้ยฉัน

ฉันเดินผ่านพวกมันไปที่เตียง

“มาร์เซลลา?” อเลสซิโอฟังดูงุนงง “เธอยังไม่ได้กินวิตามินเลยนะ”

ฉันไม่สนใจเขา ล้มตัวลงนอน แล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ

“มาร์เซลลา!” เสียงของเขาดังขึ้น “เธอกำลังทำอะไร”

ฉันหลับตาลง

“บ้าเอ๊ย!” เขาก้าวยาว ๆ มาที่เตียง แล้วกระชากผ้าห่มออกจากตัวฉัน “เธอจะเอาลูกมาเสี่ยง เพียงเพื่อกำจัดเบียงกาอย่างนั้นเหรอ”

ลูก

ช่างน่าขันสิ้นดี

เขาไม่เคยสนใจฉันเลย เขาสนใจแค่ลูกในท้องของฉันเท่านั้น

“มาร์เซลลา ลุกขึ้น!” ความโกรธของอเลสซิโอปะทุออกมา “เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะไล่เบียงกาออกไปงั้นเหรอ ผู้หญิงเจ้าเล่ห์!”

เจ้าเล่ห์

ฉันหัวเราะในใจอย่างเงียบงัน

คนที่เจ้าเล่ห์จริง ๆ คือเขากับจานนีต่างหาก

ฉันพลิกตัวหันหลังให้เขา

“เธอ!” อเลสซิโอสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธ แต่เขาก็ไม่ได้ลากฉันลงจากเตียง

ห้องทั้งห้องเงียบลง

อีกนานหลังจากนั้น ฉันจึงได้ยินเสียงประตูเปิด เขาออกไปแล้ว

คืนนั้น ฉันตื่นขึ้นมาเพราะกระหายน้ำ

ฉันย่องลงไปชั้นล่าง ห้องครัวมืดสนิท

ฉันรินน้ำใส่แก้ว กำลังจะเดินกลับขึ้นไปข้างบน แต่กลับได้ยินเสียงดังมาจากสวน

เมื่อมองผ่านประตูกระจก ฉันเห็นอเลสซิโอกับเบียงกายืนอยู่ใต้แสงจันทร์

“ทำไมฉันถึงกลับไปอยู่ห้องเดิมไม่ได้” น้ำเสียงของเบียงกาเจือความเจ็บปวด “ความทรงจำทั้งหมดของฉันอยู่ในนั้น”

อเลสซิโอถอนหายใจ “ฉันสัญญากับมาร์เซลลาไว้ว่าจะไม่มีร่องรอยของเธอหลงเหลืออยู่ในบ้านหลังนี้”

“แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว” เบียงกาก้าวเข้าไปใกล้ “เธอก็ควรเข้าใจสิ”

“เบียงกา” น้ำเสียงของอเลสซิโอเหนื่อยล้า “มาร์เซลลากำลังท้อง”

“เธอท้องแล้วยังไง” น้ำเสียงของเบียงกาแหลมคมขึ้น “พี่เคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่เคยอยากมีลูกกับเธอ”

มือที่ถือแก้วน้ำของฉันแข็งค้าง

อเลสซิโอเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะหัวเราะอย่างขมขื่น “คืนนั้นฉันเมา ฉันประมาทเอง”

“ประมาทเหรอ”

“ฉันลืมตรวจให้แน่ใจว่าหมอฉีดยาให้เธอแล้วหรือยัง” อเลสซิโอยอมรับเสียงต่ำ “สามปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยพลาดเลย มีแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว...”

สามปี

ยาคุมกำเนิดแบบฉีด

ฉันนึกย้อนกลับไป จำได้ว่าเขาจะตัวแข็งทื่อทุกครั้งที่ฉันกอดเขาหลังจากเรานอนด้วยกัน แล้วบอกว่าฉันอยากมีลูกกับเขา

ฉันจำได้ว่าตัวเองเคยสงสัยว่าทำไมฉันถึงไม่เคยตั้งท้อง ทั้งที่เราอยู่ด้วยกันบ่อยขนาดนั้น

ฉันเคยคิดว่าเป็นเพราะฉันเติบโตมาอย่างยากจน ร่างกายจึงไม่แข็งแรงพอ ฉันฝืนกลืนอาหารเสริมรสขมลงคอทุกวัน เพียงเพื่อโอกาสที่จะมีอนาคตร่วมกับเขา

สุดท้ายแล้ว กลายเป็นว่า “ความรัก” ที่เขาป้อนให้ฉันทุกวัน กลับเป็นยาพิษที่ตั้งใจขัดขวางไม่ให้ฉันมีลูกกับเขา

“แล้วตอนนี้จะทำยังไง” น้ำเสียงของเบียงกาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “พี่คงไม่ได้คิดจะเก็บเด็กคนนี้ไว้จริง ๆ ใช่ไหม”

“เด็กคนนี้มีสายเลือดโมเร็ตติ” น้ำเสียงของอเลสซิโอหนักแน่นขึ้น “เขาต้องอยู่”

เบียงกาเงียบไป

“ฉันซื้อเพนต์เฮาส์ในแมนฮัตตันไว้แล้ว” อเลสซิโอพูดต่อ “อีกสองสามวัน เธอย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย”

“อะไรนะ” เสียงของเบียงกาสูงขึ้นทันที “นี่พี่กำลังไล่ฉันออกเหรอ”

“ฉันไม่ได้ไล่เธอออก” อเลสซิโออธิบาย “ฉันแค่ไม่อยากทำให้มาร์เซลลาเสียใจ เธอกำลังท้อง จะให้อารมณ์แปรปรวนไม่ได้”

ไม่อยากทำให้ฉันเสียใจงั้นเหรอ

ช่างเป็นคำโกหกที่สวยงามเหลือเกิน

ถ้าเขาไม่อยากทำให้ฉันเสียใจจริง ๆ แล้วทำไมถึงให้คนฉีดยาคุมกำเนิดให้ฉันแบบลับหลัง

ทำไมเขาถึงปล่อยคลิปวิดีโออันน่าอับอายของฉันออกไป

“อเลสซิโอ...” เสียงของเบียงกาแตกพร่าเป็นสะอื้น “พี่ไม่รักฉันแล้วเหรอ”

ไม่มีคำตอบ

จากนั้นฉันก็เห็นเบียงกาโผเข้าหาอเลสซิโอ เขย่งปลายเท้า แล้วจูบเขา

อเลสซิโอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ผลักเธอออก

เบียงกาคว้ามือของเขา แล้วค่อย ๆ วางลงบนเอวของตัวเอง

ใต้แสงจันทร์ เงาของพวกเขาทั้งสองเกี่ยวพันกัน

มือของอเลสซิโอเริ่มลูบไล้แผ่นหลังของเธอ

เธอหอบหายใจแผ่วเบา

“ฉันคิดถึงพี่ อเลสซิโอ” เธอกระซิบข้างหูเขา “ฉันแทบคลั่งเพราะคิดถึงพี่”

“เบียงกา...” เสียงของอเลสซิโอแหบพร่า

“พี่ก็คิดถึงฉันเหมือนกันใช่ไหม” มือของเธอเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเขา “เธอไม่มีทางรักพี่ได้เหมือนที่ฉันรักหรอก”

อเลสซิโอไม่ได้ห้ามเธอ

พวกเขาจูบกันลึกซึ้งยิ่งขึ้น ชุดของเบียงการ่วงลงไปกองกับพื้น

เมื่อเห็นทุกอย่างตรงหน้า คลื่นความคลื่นไส้ก็พลันตีรวนขึ้นมาในท้องของฉัน

ฉันกลั้นไว้ไม่อยู่ หมุนตัวกลับ วิ่งไปที่อ่างล้างจาน แล้วอาเจียนน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไปออกมา

ฉันกำขอบเคาน์เตอร์แน่น ขย้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่มีอะไรเหลือให้คายออกมาอีก

เมื่อเงยหน้าขึ้น ฉันก็เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในหน้าต่างมืดสนิท ใบหน้าซีดเผือด แววตาว่างเปล่า

ฉันยิ้มให้เงาสะท้อนดวงตาไร้ชีวิตของตัวเอง โอ้ อเลสซิโอ ฉันคิดในใจ คุณจะต้องชดใช้เรื่องนี้อย่างสาสม