บทที่ 1

หลังจากรู้ว่าอเลสซิโอกับจานนี พี่ชายของฉัน เป็นคนปล่อยคลิปวิดีโออันน่าอับอายของฉัน ฉันก็ยกมือขึ้นลูบท้องที่เพิ่งเริ่มนูนออกมา แล้วตัดสินใจว่าจะพาลูกของฉันหายไปจากชีวิตพวกเขาตลอดกาล

ฉันเพิ่งจองตั๋วเสร็จ โทรศัพท์ก็สั่นรัว ๆ

ชื่อของอเลสซิโอสว่างวาบขึ้นบนหน้าจอ

ปกติฉันคงรับสายทันที แต่ครั้งนี้ ฉันเพียงมองมันอยู่แบบนั้นจนหน้าจอดับลง

จากนั้นจานนีก็โทรมา

พวกเขาผลัดกันโทรเข้ามาสายแล้วสายเล่า มากกว่าสิบกว่าสาย ฟังดูเหมือนครอบครัวจริง ๆ ที่กำลังเป็นห่วงแทบตาย

ใครจะคิดว่าพวกเขานั่นแหละคือคนที่ทำให้ฉันพังไม่เป็นชิ้นดี

พอสายที่ยี่สิบดังขึ้น ในที่สุดฉันก็เช็ดน้ำตา ตั้งสติ แล้วกดรับ

“มาร์เซลลา!” น้ำเสียงของอเลสซิโอตึงเครียดด้วยความตื่นตระหนก “เธออยู่ที่ไหนกันแน่ ฉันหาทั่วคฤหาสน์แล้ว!”

“แค่ออกมาเดินเล่น” ฉันตอบเสียงเรียบ

“ฉันกำลังจัดการเรื่องวิดีโออยู่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “มันกำลังถูกลบออกจากทุกเว็บไซต์ เธอไม่ต้องกังวล—”

เมื่อได้ยินความห่วงใยจากผู้ชายที่ฉันรัก ปลายจมูกของฉันก็เริ่มแสบร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันเกือบควบคุมตัวเองไม่อยู่ เกือบจะกรีดร้องใส่เขา

ถ้าคุณรักฉันมากขนาดนั้น แล้วทำแบบนี้ทำไม

ถ้าคุณรักเบียงกามากกว่า แล้วทำไมยังต้องเล่นเกมนี้กับฉันอีก

แต่คำพูดเหล่านั้นกลับไม่หลุดออกมา

ฉันกลืนคำถามทั้งหมดลงคอ แล้วพึมพำเพียงว่า “ฉันรู้”

อเลสซิโอรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เป็นอะไรไป”

เมื่อฉันไม่ตอบ เสียงของพี่ชายฉันก็แทรกเข้ามา คมกริบด้วยการตำหนิ

“มาร์เซลลา! ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้!” จานนีฟังดูโกรธจัด “เธอหายไปแบบนี้ได้ยังไง พวกเราเป็นห่วงเธอแทบตาย!”

ก่อนที่ฉันจะทันตอบ น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งแข็งกร้าวขึ้น

“เธอไม่ควรหายออกไปแบบนั้น เราสัญญากับพ่อไว้แล้วว่าจะดูแลเธอ! แล้วเธอก็กำลังท้องอยู่ด้วย!”

ดูแลฉันงั้นเหรอ คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดที่บาดลึกอยู่ในท้องฉัน

จานนี พี่เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉันนะ แล้วนี่น่ะเหรอที่เรียกว่าดูแลฉัน

ฉันตอบเลี่ยง ๆ แล้ววางสาย

บนเบาะหลังรถ ฉันหลับตาลง อดีตถาโถมกลับมาเหมือนคลื่นยักษ์แห่งการทรยศ

21 ปีก่อน ภรรยาของลูกน้องระดับล่างคนหนึ่งในตระกูลริชชีตัดสินใจทำเรื่องบ้าคลั่ง สามีของเธอถูกจับได้ว่ายักยอกเงินในคาสิโน พ่อของฉัน ซึ่งเป็นดอนในตอนนั้น จึงลงโทษเขาให้เป็นเยี่ยงอย่างด้วยการตัดนิ้วก้อยของเขา

ดังนั้น ในคืนที่ฉันเกิด ผู้หญิงคนนั้นจึงขโมยฉันออกจากเปล แล้วเอาลูกสาวของตัวเองมาวางแทนที่

เบียงกาได้ใช้ชีวิตดั่งเจ้าหญิง ชีวิตที่ควรเป็นของฉัน

ส่วนฉันถูกโยนทิ้งไว้ในสลัมให้เน่าอยู่ที่นั่น 18 ปีแห่งนรก หมัด เข็มขัด ขวด ความหิว ความหนาว และความหวาดกลัว

3 ปีก่อน ก่อนสิ้นใจ ผู้หญิงคนนั้นสารภาพออกมา ความจริงจึงถูกเปิดเผย

ตอนนั้น แม่แท้ ๆ ของฉัน ดอนนาผู้ใจดี ได้จากไปแล้ว ส่วนพ่อบุญธรรมสารเลวของฉันก็หายตัวไปทันทีที่ได้ยินข่าว พ่อแท้ ๆ ของฉันที่จมอยู่ในความเศร้า จึงพาฉันกลับบ้าน เขามอบทุกอย่างให้ฉัน รักฉันอย่างสุดหัวใจ แต่หนึ่งปีต่อมา เขาก็เสียชีวิตด้วยโรคร้าย

แล้วเบียงกาล่ะ?

เธออาละวาดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวว่าไม่อาจหยุดฉันจากการกลับไปแทนที่เธอได้ จากนั้นเธอก็ทำให้อเลสซิโอหัวใจสลาย ทิ้งเขาไป และหนีไปกับจิตรกรชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งที่คอยตามจีบเธอ

คืนนั้น อเลสซิโอเมาหนักจนแทบไม่รู้เรื่อง

ฉันเดินเข้าไปในห้องของเขาพร้อมถ้วยชา

เขาเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาที่ปกติเย็นชาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง

ฉันวางถ้วยชาลงเพื่อปลอบเขา แต่เขากลับดึงฉันลงไปบนเตียง

เขาบดขยี้ฉันด้วยจูบของเขา ราวกับพายุแห่งความสิ้นหวังล้วน ๆ

วินาทีที่เขาเข้ามาในร่างกายฉัน ฉันก็หลับตาลงและปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปพร้อมกับเขา

ฉันคิดว่าเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน คิดว่าเราคือวิญญาณแตกสลายสองดวงที่กำลังหาที่พึ่งพิงจากกันและกัน

ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน ตอนนี้ฉันรู้ความจริงแล้ว

มีเพียงฉันที่จมดิ่งลงไปคนเดียว

รถจอดลงที่ประตูรั้วคฤหาสน์ตระกูลริชชี

พ่อบ้านเดินมาที่ประตูรถ “คุณหนูแฮนสัน กลับมาแล้วหรือครับ”

คุณหนูแฮนสัน

ฉันชะงัก แล้วมองพ่อบ้านชราผู้รับใช้ตระกูลริชชีมานานกว่า 30 ปี

ช่างน่าขันสิ้นดี

ฉันคือลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลริชชี แต่เขากลับเรียกฉันว่าคุณหนูแฮนสัน

สามปีก่อน ตอนที่ฉันกลับบ้านครั้งแรก จานนีพูดว่า “เธอเป็นมาร์เซลลา แฮนสันมานานแล้ว มันก็แค่ชื่อ ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนหรอก”

อเลสซิโอพยักหน้า “ใช่ เธอคุ้นกับชื่อนั้นแล้ว”

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว

พวกเขาไม่อยากให้ฉันเปลี่ยนนามสกุลกลับไปเป็นริชชี แต่มันไม่เกี่ยวกับสิ่งที่ฉัน “คุ้น” เลยสักนิด

มันคือสารที่ไม่ได้พูดออกมา แต่ทุกคนต่างเข้าใจดี เบียงกาคือคุณหนูริชชีเพียงคนเดียวในหัวใจของพวกเขา

ส่วนฉันจะเป็นคนนอกตลอดไป เป็นตัวแทนที่แบกนามสกุลแฮนสันเอาไว้

แต่ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว