Lahat ng Kabanata ng คุณสามีที่แพ้ผู้หญิงกลับสัมผัสหญิงอื่น: Kabanata 1 - Kabanata 10

โจวจี้หมิงเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงฉัน แววตาของเขาลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย “อีอี เมื่อวานที่บริษัทมีธุระจริง ๆ ส่วนเรื่องที่มาส่งลู่จือที่โรงพยาบาลมันเป็นแค่เหตุฉุกเฉิน คุณอย่าคิดมากเลยนะ”“อีกอย่าง นี่ก็เป็นแค่การผ่าตัดเล็ก ๆ คุณก็ทำมาตั้งสามรอบแล้ว น่าจะรับมือเองไหว เลิกงี่เง่าได้แล้ว รอให้ช่วงนี้งานที่บริษัทซาลงเมื่อไหร่ ผมจะลางานอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณเอง”ลู่จือหยิบแอปเปิลออกจากกระเช้ามาปอกเปลือกแล้วแบ่งครึ่ง ก่อนจะยื่นซีกหนึ่งให้โจวจี้หมิงอย่างเป็นธรรมชาติ โจวจี้หมิงอ้าปากงับชิ้นแอปเปิลจากมือของลู่จือตามสัญชาตญาณ ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านหลังมือของเธอไปมาอย่างจงใจ จนลู่จือแกล้งทำเป็นค้อนแล้วทุบเขาไปหนึ่งทีหยอกล้อกันจนพอแล้ว ลู่จือก็หันมาควงแขนฉันอย่างสนิทสนม พลางยื่นแอปเปิลอีกครึ่งหนึ่งมาจ่อที่ปากฉัน“โธ่ อีอี ฉันกับโจวจี้หมิงเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปีแล้ว มีฉันคอยจับตาดูเขาให้แบบนี้ เขาไม่มีทางนอกใจแน่ เธอวางใจได้เลย!”จมูกของฉันสูดเอากลิ่นน้ำหอมผู้ชายฉุนกึกจากตัวลู่จือเข้าไปจนสำลัก จึงเผลอปัดมือเธอออกตามสัญชาตญาณแล้วเริ่มอาเจียนแห้ง ๆบาดแผลบนมือของลู่จือเปื้อนน้ำแอปเปิล เธอเจ็บจนเผล

ก่อนที่เขาจะปิดประตู ฉันก็เห็นรอยจูบประทับอยู่บนหน้าอกของเขาอย่างชัดเจนลู่จือเห็นโจวจี้หมิงเข้าไปในห้องน้ำแล้วเริ่มอาบน้ำโดยไม่สนใจไยดีอะไรอีก จู่ ๆ เธอก็กระตุกยิ้มมุมปากแล้วเปลี่ยนสีหน้าไป“ซ่งอี้ ฉันก็นึกว่าจี้หมิงจะชอบเธอมากซะอีก ที่แท้เขาก็ขยะแขยงเธอขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! ขนาดแตะต้องนิดเดียวยังไม่ได้เลย! ตอนแรกฉันยังแอบกังวลว่าเขาจะเปลี่ยนใจ แต่ตอนนี้ฉันวางใจแล้วละ ที่แท้เขาก็แค่หวังผลประโยชน์จากเส้นสายของเธอจริง ๆ ด้วย”“ซ่งอี้ เธอนี่ช่างน่าสงสารจริง ๆ ผู้ชายที่เธออุตส่าห์หลงรักมาตั้งนาน ทำไมถึงเห็นเธอเป็นขยะไร้ค่า ขนาดจะแตะยังไม่อยากแตะเลย”สายตาของฉันเริ่มพร่ามัวลงเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำเอาฉันหายใจติดขัด ฉันทำได้เพียงวิงวอนลู่จือที่อยู่ตรงหน้า “ขอร้องละ ช่วยตามหมอให้ที ช่วยลูกของฉันด้วย...”“ทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย นี่มันลูกของเธอกับโจวจี้หมิงนะ ฉันภาวนาให้เธอแท้งใจจะขาดอยู่แล้ว!”ลู่จือแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ราวกับจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเอามือปิดปากด้วยความตกใจ “อุ๊ยตาย ลืมบอกเธอไปเลย จี้หมิงเขากลัวฉันจะหึง ก็เลยไม่ได้ใช้อสุจิของตัวเองหรอกนะ ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นน

จนถึงตอนนี้ฉันถึงเพิ่งเข้าใจ ที่แท้เขาก็รังเกียจแค่ฉันคนเดียว คำอธิบายทั้งหมดล้วนเป็นแค่ข้ออ้าง เป็นข้ออ้างเพื่อปกปิดความเกลียดชังที่เขามีต่อฉันเสิ่นอวิ๋นเฮ่อเห็นฉันซดน้ำซุปช้าลง จึงยื่นหลังมือมาอังหน้าผากฉัน พอแน่ใจว่าไข้ลดแล้วก็ดีดหน้าผากฉันเบา ๆ “เวลากินข้าวอย่าคิดฟุ้งซ่านสิ ตั้งใจกินหน่อย”พอเห็นฉันยังคงกินคำหนึ่งแล้วหยุดพักไปนาน เขาก็หยิบชามของฉันไปซดคำหนึ่ง พลันขมวดคิ้วแล้วเอ่ย “จริงด้วยสินะ พอเย็นแล้วรสชาติเปลี่ยนเลย ชามนี้ไม่ต้องกินแล้วนะ เดี๋ยวผมตักให้ใหม่”ฉันพยักหน้ารับ ว่านอนสอนง่ายราวกับเด็กสาวที่ไม่ประสีประสาต่อโลกเมื่อห้าปีก่อนเสิ่นอวิ๋นเฮ่อกลับไปจัดการธุระที่บริษัท ฉันจึงอยู่ดูเอกสารโครงการของเสิ่นซื่อในห้องพักฟื้นเพียงลำพังธุรกิจของตระกูลซ่งยังไม่ถึงคิวที่ฉันต้องเข้าไปจัดการ เสิ่นอวิ๋นเฮ่ออยากหาอะไรให้ฉันทำแก้เบื่อจึงเสนอให้ฉันเข้าไปถือหุ้นในเสิ่นซื่อ พ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปของสาขาย่อย ฉันเลยอาศัยช่วงที่นอนโรงพยาบาลศึกษาสภาพแวดล้อมปัจจุบันของเสิ่นซื่อให้คุ้นชินไว้ล่วงหน้าจู่ ๆ ภายนอกห้องพักฟื้นก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น โจวจี้หมิงผลักประตูพรวดพราดเข้า

โจวจี้หมิงทำเพียงขยำหนังสือหย่าจนเป็นก้อนกลม แล้วปาลงถังขยะอย่างแรง “อีอี วันนี้คุณต้องคุยกับผมให้รู้เรื่อง คุณยังรักผมอยู่แน่ ๆ แค่กำลังโกรธผมอยู่ใช่ไหม ผมไม่ยอมหย่าหรอก! อย่าหวังว่าจะได้หย่าเลย!”ลู่จือทนไม่ไหว เธอออกแรงดึงโจวจี้หมิงสุดชีวิต “โจวจี้หมิง นายบ้าไปแล้วหรือไง! หน้าด้านไปไหม! พวกนายหย่ากันแล้วนะ! รีบตามฉันมาเดี๋ยวนี้เลย!”วินาทีต่อมา ประตูก็ถูกบอดี้การ์ดล็อกค้างไว้จากด้านใน เสิ่นอวิ๋นเฮ่อยืนพิงประตูพลางเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ“คิดว่าถิ่นของตระกูลเสิ่นเป็นตลาดสดหรือไง นึกอยากจะมาก็มา นึกอยากจะไปก็ไปเหรอ”“รำลึกความหลังกับภรรยาของผมมานานพอแล้วมั้ง ถึงตาผมพูดบ้างได้หรือยัง”เสิ่นอวิ๋นเฮ่อก้าวขายาว ๆ เข้ามาหาฉัน เขาช่วยจัดผ้าห่มที่ยับยู่ยี่ให้เรียบอย่างเบามือ ก่อนจะลูบผมฉันอย่างอ่อนโยน“แวะซื้อน้ำหวานมาให้ตอนเลิกงาน เมื่อก่อนคุณชอบกินมากที่สุดเลยนี่”พอเห็นฉันได้ดื่มน้ำหวานอย่างราบรื่น เสิ่นอวิ๋นเฮ่อถึงค่อย ๆ ถอดเสื้อสูทและแว่นกันแดดออกอย่างไม่รีบร้อนโจวจี้หมิงเบิกตากว้างทันที “กะ...แกคือเสิ่นอวิ๋นเฮ่อเหรอ แกเป็นคนขับรถบ้านฉันไม่ใช่หรือไง”โจวจี้หมิงขมวดคิ้วอย่างหงุดหง

“แน่นอนสิ! ฉันยอมเสี่ยงอันตรายตั้งขนาดไหนกว่าจะจับตัวมาได้ ถ้าไม่รีบเข้าไปช่วยเดี๋ยวก็โดนคนอื่นตัดหน้าไปหรอก เราต้องรีบทำเวลาแล้ว!”“แค่ต้องลำบากเธอหน่อยนะ หลังจากนี้ต่อหน้าคนอื่นพวกเราต้องรักษาระยะห่างกันหน่อย เข้าใจไหม ไม่งั้นฉันจะจีบยัยนั่นลำบาก รอให้ฉันจีบติดแล้วเอาทรัพยากรของยัยนั่นมาได้เมื่อไหร่ ฉันจะแต่งเธอเข้าบ้านเอง”“ก็ได้ โจวจี้หมิง ฉันขอให้นายรับปากว่าจะไม่แตะต้องตัวยัยนั่นแม้แต่ปลายเล็บ ไม่งั้นฉันจะเอาเรื่องในวันนี้ไปแฉให้หมด!”“แน่นอนอยู่แล้ว โดนรุมโทรมซะยับเยินขนาดนั้น ขืนให้แตะฉันก็ขยะแขยงเหมือนกัน”โจวจี้หมิงตกตะลึง “อีอี คุณไปเอาของพรรค์นี้มาจากไหน นี่มันเป็นบทสนทนาของเราในรถที่ไม่ได้ใช้แล้วนะ ไม่มีทางที่ใครจะรู้ได้เด็ดขาด...”ฉันกระตุกยิ้มมุมปาก “ตอนนี้ฉันคือคุณนายเสิ่น มีอะไรบ้างที่ฉันสืบไม่ได้”โจวจี้หมิงตาแดงก่ำ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง “อีอี ผมผิดไปแล้วจริง ๆ ก่อนหน้านี้ผมอาจจะเคยคิดร้าย แต่ตลอดสามปีมานี้ผมจริงใจกับคุณจริง ๆ นะ! ผมชอบคุณจริง ๆ!”“เรื่องลูก ลู่จือเป็นคนแอบเล่นตุกติกเอง พอผมจับได้ก็กลัวว่าคุณรู้แล้วจะโกรธ เลยไม่ได้ห้ามเธอ ผมไม่ได้ตั้งใจจ