บทที่ 4

ก่อนที่เขาจะปิดประตู ฉันก็เห็นรอยจูบประทับอยู่บนหน้าอกของเขาอย่างชัดเจน

ลู่จือเห็นโจวจี้หมิงเข้าไปในห้องน้ำแล้วเริ่มอาบน้ำโดยไม่สนใจไยดีอะไรอีก จู่ ๆ เธอก็กระตุกยิ้มมุมปากแล้วเปลี่ยนสีหน้าไป

“ซ่งอี้ ฉันก็นึกว่าจี้หมิงจะชอบเธอมากซะอีก ที่แท้เขาก็ขยะแขยงเธอขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! ขนาดแตะต้องนิดเดียวยังไม่ได้เลย! ตอนแรกฉันยังแอบกังวลว่าเขาจะเปลี่ยนใจ แต่ตอนนี้ฉันวางใจแล้วละ ที่แท้เขาก็แค่หวังผลประโยชน์จากเส้นสายของเธอจริง ๆ ด้วย”

“ซ่งอี้ เธอนี่ช่างน่าสงสารจริง ๆ ผู้ชายที่เธออุตส่าห์หลงรักมาตั้งนาน ทำไมถึงเห็นเธอเป็นขยะไร้ค่า ขนาดจะแตะยังไม่อยากแตะเลย”

สายตาของฉันเริ่มพร่ามัวลงเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำเอาฉันหายใจติดขัด ฉันทำได้เพียงวิงวอนลู่จือที่อยู่ตรงหน้า “ขอร้องละ ช่วยตามหมอให้ที ช่วยลูกของฉันด้วย...”

“ทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย นี่มันลูกของเธอกับโจวจี้หมิงนะ ฉันภาวนาให้เธอแท้งใจจะขาดอยู่แล้ว!”

ลู่จือแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ราวกับจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเอามือปิดปากด้วยความตกใจ “อุ๊ยตาย ลืมบอกเธอไปเลย จี้หมิงเขากลัวฉันจะหึง ก็เลยไม่ได้ใช้อสุจิของตัวเองหรอกนะ ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นน้ำเชื้อของคนขับรถที่บริษัทนั่นแหละ ชื่ออะไรนะ เสิ่น...”

ฉันเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เธอว่าไงนะ โจวจี้หมิงเอาของคนอื่นมา...”

ลู่จือกอดอกแค่นหัวเราะเย็นชา “ใช่แล้ว! เห็นแก่ที่เมื่อกี้เธอเป็นฝ่ายขอหย่า ถือว่ายังพอรู้ประสีประสาอยู่บ้าง ฉันถึงได้เมตตาบอกเรื่องพวกนี้ให้เธอรู้ไว้หรอกนะ ไม่งั้นคนโง่อย่างเธอ คงโดนโจวจี้หมิงหลอกไปทั้งชีวิตเลยมั้ง”

เธอนั่งลง เลือกส้มให้ตัวเองอย่างสบายอารมณ์แล้วค่อย ๆ ปอกเปลือกออก “เห็นแก่ที่เธอท้องลูกของคนอื่นหรอกนะ ฉันจะให้โอกาสแม่ลูกอย่างพวกเธอสักครั้ง เธอไปกดกริ่งเรียกพยาบาลเองก็แล้วกัน”

ฉันกัดฟันแน่น ท้องน้อยปวดร้าวราวกับถูกมีดนับพันเล่มเฉือน ทว่าก็ยังคงกลั้นความเจ็บปวดแล้วเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ค่อย ๆ ตะเกียกตะกายไปกดปุ่มฉุกเฉินจนได้

ลู่จือหัวเราะลั่นพลางถ่ายสภาพอันน่าสมเพชของฉันเอาไว้ แล้วส่งข้อความมาให้ “ซ่งอี้ ที่แท้เธอก็มีมุมน่าสมเพชแบบนี้เหมือนกันนี่นา ฉันส่งไปให้เธอเก็บไว้ดูเล่นแล้วนะ ไม่ต้องขอบใจหรอก”

ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ถูกทิ้งไว้ข้าง ๆ สว่างวาบขึ้นมา เบอร์แปลกส่งคลิปวิดีโอมาให้ และเบอร์ที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอก็คือเบอร์เดียวกับที่ส่งภาพหลุดบนเตียงของโจวจี้หมิงมาให้ฉันเมื่อวานนี้เลย!

ฉันจ้องเขม็ง อยากจะพูดอะไรออกมาอีก แต่เรี่ยวแรงหยาดสุดท้ายได้หมดลงแล้ว เบื้องหน้าพลันมืดมิด

ก่อนจะหมดสติไป ฉันได้ยินเสียงพยาบาลรีบวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความร้อนรน

“แย่แล้ว! เลือดออกมากเลย! ต้องรีบผ่าตัดด่วน!”

“ญาติผู้ป่วยล่ะ! ญาติรีบมาเซ็นชื่อเร็วเข้า! ต้องผ่าตัดด่วน!”

เสียงออดอ้อนของลู่จือดังแว่วมา “แต่สามีของเธอยังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำเลยนะคะ!”

พยาบาลเคาะประตูห้องน้ำด้วยความหงุดหงิด “ภรรยาของคุณต้องรับการผ่าตัดด่วน! รีบออกมาเซ็นชื่อเดี๋ยวนี้! มันเวลาไหนแล้วยังจะอาบน้ำอยู่อีก!”

โจวจี้หมิงตะคอกกลับด้วยความโกรธเกรี้ยว “ไสหัวไป! ผมแพ้ผู้หญิง ยัยนั่นดึงดันจะมาคว้าตัวผมให้ได้ แถมยังเอาของสกปรกมาป้ายใส่ตัวผมอีก! ตอนนี้ผมตัวบวมเป่งไปหมดแล้ว! ออกไปไม่ได้หรอก! จะให้เซ็นอะไรก็ไปตามลู่จือมาเซ็นแทนไป! ก็แค่แท้งลูก ไม่ได้จะตายซะหน่อย อย่ามาน่ารำคาญแถวนี้นะ!”

พยาบาลโกรธจนพูดไม่ออก “คุณคิดว่านี่เป็นการบ้านเด็กประถมหรือไง ถึงจะได้ให้คนอื่นมาเซ็นแทนได้! นอกจากญาติแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์เซ็นใบยินยอมรับการผ่าตัดทั้งนั้น! รีบออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน มีเพียงเสียงสายน้ำที่ชำระล้างร่างกายดังออกมาไม่ขาดสาย

สติของฉันเริ่มเลือนรางลงทุกที จนถึงขั้นรู้สึกเหมือนได้เห็นหน้าลูกน้อยที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก

ในระหว่างที่กำลังสะลึมสะลือ ฉันก็ได้ยินเสียงของใครบางคนรีบรุดเข้ามา น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น “ผมเซ็นเอง ผมเป็นคู่หมั้นของเธอ ผมขอรับผิดชอบทุกอย่างเอง กรุณาใช้เครื่องมือแพทย์ที่ดีที่สุด ให้แน่ใจว่าภรรยาของผมจะไม่มีอาการแทรกซ้อนใด ๆ ตามมาเด็ดขาด”