บทที่ 2

โจวจี้หมิงเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงฉัน แววตาของเขาลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย “อีอี เมื่อวานที่บริษัทมีธุระจริง ๆ ส่วนเรื่องที่มาส่งลู่จือที่โรงพยาบาลมันเป็นแค่เหตุฉุกเฉิน คุณอย่าคิดมากเลยนะ”

“อีกอย่าง นี่ก็เป็นแค่การผ่าตัดเล็ก ๆ คุณก็ทำมาตั้งสามรอบแล้ว น่าจะรับมือเองไหว เลิกงี่เง่าได้แล้ว รอให้ช่วงนี้งานที่บริษัทซาลงเมื่อไหร่ ผมจะลางานอยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณเอง”

ลู่จือหยิบแอปเปิลออกจากกระเช้ามาปอกเปลือกแล้วแบ่งครึ่ง ก่อนจะยื่นซีกหนึ่งให้โจวจี้หมิงอย่างเป็นธรรมชาติ โจวจี้หมิงอ้าปากงับชิ้นแอปเปิลจากมือของลู่จือตามสัญชาตญาณ ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านหลังมือของเธอไปมาอย่างจงใจ จนลู่จือแกล้งทำเป็นค้อนแล้วทุบเขาไปหนึ่งที

หยอกล้อกันจนพอแล้ว ลู่จือก็หันมาควงแขนฉันอย่างสนิทสนม พลางยื่นแอปเปิลอีกครึ่งหนึ่งมาจ่อที่ปากฉัน

“โธ่ อีอี ฉันกับโจวจี้หมิงเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปีแล้ว มีฉันคอยจับตาดูเขาให้แบบนี้ เขาไม่มีทางนอกใจแน่ เธอวางใจได้เลย!”

จมูกของฉันสูดเอากลิ่นน้ำหอมผู้ชายฉุนกึกจากตัวลู่จือเข้าไปจนสำลัก จึงเผลอปัดมือเธอออกตามสัญชาตญาณแล้วเริ่มอาเจียนแห้ง ๆ

บาดแผลบนมือของลู่จือเปื้อนน้ำแอปเปิล เธอเจ็บจนเผลอปล่อยมือ ทำให้แอปเปิลกลิ้งหล่นลงไปบนพื้น

ฉันอาเจียนจนหน้ามืดตาลาย พอหันกลับมามองเห็นชัดเจนอีกครั้ง ก็เห็นโจวจี้หมิงกำลังเช็ดมือให้ลู่จือด้วยความร้อนรน พลางเอ็ดว่า “แผลโดนน้ำได้ยังไง รีบไปให้หมอทำแผลใหม่เถอะ เดี๋ยวก็กลายเป็นหนองหรอก”

ลู่จือสะบัดมืออย่างไม่ยี่หระ “แค่แผลเล็กน้อยน่า นายก็รู้ว่าฉันเกลียดพวกสำออยที่สุด แค่มีแผลนิดเดียวก็ร้องโวยวาย ไม่รู้จักอายบ้างหรือไง”

ระหว่างที่พูด เธอก็จงใจปรายตามามองฉัน ส่วนฉันได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

“โจวจี้หมิง คุณเคยบอกว่าคุณแพ้ผู้หญิงทุกคนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคุณถึงแตะต้องเธอได้ล่ะ”

โจวจี้หมิงรีบปล่อยมือลู่จืออย่างลุกลี้ลุกลนแล้วอธิบาย “คงเป็นเพราะเราเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กมั้ง ผมไม่เคยเห็นเธอเป็นผู้หญิงเลย สมองก็เลยโดนหลอก พอแตะตัวเธอถึงได้ไม่แพ้ละมั้ง”

งั้นเหรอ เห็นเธอเป็นผู้ชาย ก็เลยไปเปิดห้องที่โรงแรมตอนฉันกำลังทำเด็กหลอดแก้ว เห็นเธอเป็นผู้ชาย ก็เลยไม่แยแสฉันแต่กลับกระวนกระวายใจกับแผลบนมือของเธอแทบเป็นแทบตาย

แต่งงานกันมาสามปี ฉันนึกว่าวันนี้จะเป็นวันดีที่เราจะได้ต้อนรับลูกคนแรกเสียอีก ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นวันประกาศวาระสุดท้ายของหัวใจฉันเช่นกัน

หัวใจของฉันชาหนึบ ฉันล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาทนายความ “ช่วยร่างหนังสือหย่าให้ฉันที”

อีกด้านหนึ่ง ลู่จือมองดูบาดแผลที่ปริแตกอีกครั้งแล้วก็สูดปากด้วยความเจ็บปวด ก่อนแสร้งทำเป็นนิ่ง “ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ จี้หมิง นายก็ง้อเสี่ยวอี้ดี ๆ นะ”

โจวจี้หมิงขมวดคิ้ว พลางคว้ามือลู่จือเอาไว้ “เธอจะไปทำแผลเองอีกแล้วหรือไง แผลเป็นคราวก่อนยังไม่จำอีกใช่ไหม รออยู่นี่แหละ ฉันจะไปตามหมอมาทำแผลให้”

พูดจบ โจวจี้หมิงก็ใช้สองมือกดไหล่ลู่จือให้นั่งลงบนโซฟาอย่างแรง ก่อนจะเดินหน้าตึงออกไปตามหมอ

ลู่จือนั่งแหมะอยู่บนโซฟา เธอหยิบนิตยสารที่โจวจี้หมิงอ่านค้างไว้มาเปิดดู พอสบตาฉันก็ยักไหล่ “โทษทีนะเสี่ยวอี้ ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาแพ้ผู้หญิงคนอื่นด้วย แต่เธอวางใจเถอะนะ หลายปีมานี้พวกเราก็เป็นแบบนี้มาตลอด ของที่ฉันเคยแตะ เขาไม่แพ้หรอก ว่าแต่เสี่ยวอี้ พวกเธอแต่งงานกันมาสามปี เขาคงไม่ได้ห้ามเธอแตะของทุกอย่างเลยใช่ไหม จุ๊ ๆ เธอนี่น่าสงสารจังนะ”

เธอเลิกคิ้วมองฉัน พลางชูหนังสือนิตยสารในมือขึ้น “จริงสิ นิตยสารเล่มนี้เลขาผู้หญิงของเขาเป็นคนเอามาให้ ก็ไม่เห็นเขาจะแตะแล้วแพ้เลยนี่นา ปกติเวลาอยู่บริษัท เขาก็มักจะแพ้พวกเจ้านายผู้หญิงอยู่เรื่อย! หรือว่าจี้หมิงจะแพ้แค่เธอคนเดียว อันนี้ก็เว่อร์เกินไปหน่อยนะ ทำอย่างกับว่าเสี่ยวอี้สกปรกมากมายงั้นแหละ! เดี๋ยวฉันจะว่าเขาสักหน่อย! ทำกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงกัน...”

สมองของฉันอื้ออึงไปหมด จนฟังคำพูดประโยคถัดจากนั้นไม่รู้เรื่องอีกเลย