บทที่ 3

หัวใจปวดแปลบราวกับถูกเข็มนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทง ฉันพยายามหักห้ามใจไม่ให้คิดถึงเรื่องราวเหล่านั้น ทว่าความทรงจำกลับยังคงทะลักทลายเข้ามาจนแทบจะกลืนกินฉันไปทั้งตัว

โจวจี้หมิง เขาเป็นแบบนี้กับฉันแค่คนเดียวเหรอ

เขารังเกียจว่าฉันสกปรกมาตลอดสินะ

ตอนโจวจี้หมิงกลับมา ทนายความก็ส่งสัญญาที่พรินต์เสร็จแล้วมาให้ถึงห้องพักฟื้นพอดี

ฉันเปิดปลอกปากกาด้วยตัวเอง ก่อนจะยื่นด้ามปากกาไปให้ “เซ็นสิ”

โจวจี้หมิงทำท่าจะรับไปตามสัญชาตญาณ แต่มือที่ค้างอยู่กลางอากาศพลันชะงักและชักกลับทันทีที่เห็นฉันจับปากกาด้ามนั้นอยู่ แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย

หลังดูเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็แสร้งทำเป็นถามอย่างผ่อนคลาย “สัญญาอะไร”

ฉันตอบส่ง ๆ “สัญญาเล็ก ๆ ฉบับหนึ่งน่ะ”

โจวจี้หมิงร้องอ๋อ “สัญญาของเสิ่นซื่อที่คุณเป็นคนประสานงานให้ก่อนหน้านี้ใช่ไหม วางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวผมเซ็นเอง”

ฉันจ้องโจวจี้หมิงเขม็ง “ฉันอยากให้คุณเซ็นตอนนี้ โจวจี้หมิง ทำไมคุณถึงไม่เซ็นล่ะ เพราะฉันเคยจับปากกาด้ามนี้ คุณก็เลยไม่อยากใช้ใช่ไหม”

โจวจี้หมิงถอนหายใจ “อีอี คุณอย่าคิดมากสิ ที่ผมแตะต้องคุณแล้วแพ้ ก็เพราะผมมองว่าคุณเป็นผู้หญิงไง นั่นเป็นสัญลักษณ์แสดงความรักที่ผมมีต่อคุณนะ อย่าหึงไม่เข้าเรื่องเลย”

พูดจบ เขาก็เลิกสบตาฉัน แล้วหันไปนั่งตรงที่ที่ลู่จือเพิ่งนั่งเมื่อครู่ พลางพยักพเยิดหน้าไปทางเธอ “ลู่จือ ในฐานะที่เธอเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน ช่วยเซ็นสัญญาให้หน่อยสิ สัญญานี้อีอีเป็นคนจัดการ ฉันเชื่อใจเธอ เซ็นไปได้เลย”

ลู่จือขยิบตาอย่างซุกซน “รับทราบค่ะประธานโจว”

จากนั้นเธอก็รับสัญญาไปจากมือฉัน พลิกไปหน้าสุดท้าย เซ็นชื่อลงไปอย่างคล่องแคล่วโดยเลียนแบบลายมือของโจวจี้หมิง

ตอนประทับตราส่วนตัวของโจวจี้หมิง เธอคล้ายจะสังเกตเห็นว่านี่คือหนังสือหย่า จึงปรายตามามองฉันอย่างมีความหมายลึกซึ้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“จี้หมิง เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วนะ ฉันเก็บใส่กระเป๋าให้แล้ว”

โจวจี้หมิงพยักหน้าอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือลง “อีอี เลิกโกรธได้แล้วนะ ผมจองดินเนอร์ร้านอาหารลอยฟ้าไว้แล้ว คืนนี้จะพาคุณไปกินของอร่อย ๆ”

ฉันไม่กล้าเชื่อเลยว่าตัวเองได้ยินอะไร ได้แต่แค่นหัวเราะเยาะตัวเอง “โจวจี้หมิง คุณจำได้ไหมว่าฉันเพิ่งทำเด็กหลอดแก้วมา คุณจำได้ไหมว่าฉันท้องอยู่”

โจวจี้หมิงเสียหน้าจนใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ในที่สุดก็อดชักสีหน้าไม่ได้

“เลิกทำตัวสำออยได้ไหม ผมบอกแล้วไงว่าร่างกายคุณไม่เหมาะจะตั้งท้อง คุณไม่ใช่เหรอที่ดึงดันจะท้องให้ได้น่ะ ผมแพ้ผู้หญิงจนทำเรื่องพรรค์นั้นไม่ได้ คุณก็น่าจะรู้แต่แรกแล้วว่าทำได้แค่เด็กหลอดแก้ว ทั้งหมดนี้คุณหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น แล้วตอนนี้จะมาโทษผมทำไม”

“ทุกวันนี้ผมยุ่งจะตายอยู่แล้ว ยังต้องเจียดเวลามาอยู่เป็นเพื่อนคอยง้อคุณอีก คุณยังต้องการอะไรอีก”

พูดจบโจวจี้หมิงก็ลุกขึ้นสวมเสื้อสูท “ตอนแรกตั้งใจว่าเซ็นสัญญาของเสิ่นซื่อแล้วจะพาคุณไปฉลองสักหน่อย ในเมื่อคุณไม่อยากไป ผมก็จะพาลู่จือไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานแทนละ คุณอยู่พักผ่อนไปก็แล้วกัน”

เมื่อลู่จือได้ยินดังนั้น ก็เอาตัวเข้าไปแนบชิดเขาทันที เธอจับแขนเสื้อของโจวจี้หมิงเขย่าไปมาอย่างออดอ้อน “ดีเลย ๆ จี้หมิง พวกเราไม่ได้ออกไปกินข้าวด้วยกันนานแล้ว วันนี้ไม่เมาไม่กลับนะ!”

ฉันมองภาพตรงหน้าแล้วพลันรู้สึกหน้ามืดวิงเวียน ท้องน้อยปวดเกร็งขึ้นมาอย่างรุนแรง

ฉันตกใจมาก รีบคว้าแขนเสื้อของโจวจี้หมิงเอาไว้ “จี้หมิง ลูก...”

ใครจะไปรู้ว่าใบหน้าของโจวจี้หมิงพลันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ถอยกรูดไปด้านหลังก้าวใหญ่ราวกับเห็นโรคระบาด ก่อนจะผลักฉันล้มลงไปกองกับพื้น

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่ามาแตะตัวผม! ผมจะแพ้! ผมจะตายเอานะ!”

โจวจี้หมิงรีบถอดเสื้อคลุมออกทันที บริเวณที่ฉันเพิ่งแตะไปเมื่อครู่บวมแดงไปหมด

ส่วนหลังของฉันกระแทกเข้ากับมุมกำแพงอย่างจัง เจ็บจนต้องสูดปาก เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายท่อนล่างก็มีของเหลวปนเลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมาเป็นกอง

ฉันดึงแขนโจวจี้หมิงด้วยความตื่นตระหนก พลางวิงวอน “ช่วยลูกด้วย ลูกของฉัน...”

โจวจี้หมิงเห็นแขนตัวเองบวมเป่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกฉันสัมผัส แถมยังมีคราบเลือดและของเหลวจากตัวฉันติดอยู่ จู่ ๆ เขาก็ผลักฉันออกราวกับคนเสียสติ อาเจียนแห้ง ๆ ไปพลางถอดเสื้อออกจนหมดแล้วเข้าห้องน้ำไป