Todos los capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 411 - Capítulo 420

Tahimik ang buong paligid ng silid, ngunit sa loob ng aking isip, tila naririnig ko pa rin ang boses ng lalaking iyon. Ang kayabangan. Ang walang katapusang pagkukuwento tungkol sa sarili niyang mga tagumpay. At ang paraan ng pagtingin niya sa akin na para bang dahil sikat siyang artista, dapat ay maglupasay ako sa tuwa dahil pinagbigyan niya akong makipag-date sa kaniya ngayong gabi.Napailing na lang ako. “Grabe... may ganoon pala talagang tao sa totoong buhay.”Hindi ko malaman kung matatawa ako o maiinis nang husto. Tumayo ako at dahan-dahang naglakad papunta sa walk-in closet para magpalit ng mas komportableng damit pambahay. Ngunit bago pa man ako tuluyang makapasok, napahinto ako sa harap ng malaking salamin.Tinitigan ko ang sarili kong repleksyon.Simple lang ang suot kong damit—isang disenteng blusa at pantalon. Bahagyang magulo na rin ang aking buhok dahil sa buong araw na pagod sa trabaho at sa biyahe. Hawa na rin ang ilang bahagi ng makeup sa aking mukha. Walang espesyal o

“Ayon, tulala. Parang hindi matanggap ng sistema niya na may isang babaeng kayang tumalikod at maglakad palabas habang kinakausap siya.”“Deserve na deserve niya 'yon,” nakangiting sabi ni Jay. “Masyado kasing mataas ang lipad. Kailangan din niyang makatikim ng leksyon mula sa isang tulad mo.”Napangiti ako. Dahil sa pakikipag-usap ko kay Jay, tuluyan nang nawala ang lahat ng inis at galit na naramdaman ko kanina sa restaurant. Gumaan nang husto ang aking pakiramdam.“Pero kanina nung papauwi ako, medyo nabadtrip talaga ako,” pag-amin ko.“Naiintindihan ko. Sino ba naman ang hindi mababadtrip sa ganoong uri ng tao? Pero mabuti na rin 'yung ginawa mo. At least nalaman agad ng tatay mo?”“Oo, ikinuwento ko na rin kina Mommy at Daddy pagdating ko. Tuwang-tuwa nga si Daddy nung nalaman niyang iniwan ko sa mesa e.”Natawa rin si Jay. “Mana ka nga talaga sa tatay mo.”Sandali kaming natahimik habang naririnig ko ang mahinang pag-type niya sa kaniyang laptop. Bigla kong naalala ang isang mah

“Ang bigat mo na,” mahina at pabulong niyang reklamo sa tainga ko, pero pilit niyang pinipigilan ang ngiti sa kaniyang boses.Napatawa ako kahit may mga luha pa ring gumagapang sa pisngi ko. “Sinungaling!”“Hindi ako nagsisinungaling. Nakakabali ng likod.”“Sinungaling! Binitbit mo nga ako nang walang kahirap-hirap e!”“Hindi kaya ako ready!”“Edi ibaba mo ako kung mabigat ako!” hamon ko sa kaniya.Tahimik siyang tumawa habang mas lalo akong inakakap sa kaniyang katawan. “Ayoko nga. Hindi ka naman bumibitaw e.”Napahigpit pa ako ng yakap sa kaniyang leeg. “Ayoko ring bumitaw. Hindi muna.”Sa di-kalayuan, narinig ko ang mahinang tawa ni Mommy kasunod ng maingat na pagpukpok ng kutsara ni Daddy sa kaniyang tasa.“Aba, tatlong buwan lang na hindi nagkita ang dalawang ito, parang tatlong taong nagkalayo sa digmaan,” nakatutuwang puna ni Mommy habang nakatitig sa aming dalawa.Napahiwalay ako nang kaunti at dahan-dahang ibinaba ang aking mga paa habang nanggagalaiti ang pisngi sa hiya. “Mo

Tinitigan ko siya nang may halong pang-aasar. “Wow.”“Ano?” tanong niya habang nakahawak sa pinto.“Napaka-gentleman naman pala ngayong araw.”“Baka kasi may camera sa paligid o may nakakakita,” biro niya.“Feeling celebrity ka na rin?”“Hindi. Feeling ko lang, baka may makakita sa atin tapos isipin nila na mabait akong tao.”Napatawa ako nang malakas sa kaniyang sagot at umupo na sa loob ng sasakyan. Isinara niya ang pinto at mabilis na umikot papunta sa driver's seat.Pagkaupo niya sa tabi ko, pinalabas niya ang susi at inihanda ang engine. Ilang segundo kaming tahimik sa loob ng malamig na sasakyan habang nagpapatugtog siya ng mahinang musika.Hanggang sa dahan-dahan siyang humarap sa akin, nakatitig sa aking mga mata.“Namiss mo talaga ako nang sobra?” tanong niya sa mahinahong tono.Napatingin ako sa kaniya nang diretso. Wala nang pang-aasar, wala nang pagtatago. “Oo. Sobra.”“Gaano kasobra?”“Marami. Hindi mabibilang.”“Maging tiyak ka nga.”“Ayoko nga.”“Bakit naman?”“Baka lum

“Hindi ka man lang nagparamdam o nagpakita pagkatapos ng date natin noong nakaraan,” patuloy niya habang nakatitig sa akin. “Akala ko pa naman ay may konsiderasyon ka sa oras ng isang doktor na katulad ko.”“Dahil wala na tayong anumang dahilan para magkita o mag-usap pa, Gabriel,” malamig kong sagot. “Naging malinaw ako sa 'yo noong gabing 'yon.”Tumawa siya nang maikli at nang-aasar, saka tumingin sa kaniyang mga kasamahang doktor na nagsimula nang mag-usyoso. “Still bitter, huh?”Napataas ang isa kong kilay. “Hindi ako bitter. Sadyang ayoko lang sa mga taong walang respeto.”“Talaga lang, ah?” Tumingin muli si Gabriel kay Jay. Mula sa sandaling iyon, naramdaman ko na agad ang hindi magandang patutunguhan ng usapang ito. “Siya ba?”“Siya ang ano?” matabang kong tanong.“Ang bagong kasama mo. Ang pinagpalit mo sa akin.”Ngumisi si Gabriel habang sinusuri si Jay mula ulo hanggang paa—ang simpleng casual shirt ni Jay, ang kaniyang simpleng relo, at ang kaniyang napakatahimik na reaksy