Todos los capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 421 - Capítulo 430

“Tatawagan ko si Dr. Regalado,” sabi ni Jay sa akin.Biglang napaangat ang ulo ni Gabriel, puno ng takot ang mga mata. “Wait! No! Huwag mong tawagan si Dr. Regalado!”Hindi siya pinansin ni Jay. Pinindot niya ang speed dial para sa aking ama at inilagay ito sa speakerphone.Ilang ring lang ay agad na sumagot si Daddy.“Hello, Jay? May problema ba diyan sa Tagaytay?” tanong ng boses ni Daddy mula sa kabilang linya.“Magandang tanghali po, Sir,” magalang ngunit seryosong sagot ni Jay. “Kasama ko po si Amalia rito sa restaurant. May kaunting insidente lang po na nangyari.”“Anong insidente? Ligtas ba ang anak ko?” biglang naging maawtoridad ang boses ng aking ama.“Ligtas po si Amalia, Sir. Kaya lang po... nakaharap po namin dito si Dr. Gabriel Generoso kasama ang ilang mga doktor mula sa medical board.”Sa sandaling marinig ni Gabriel ang kaniyang pangalan, tuluyan siyang nanghina.“Si Gabriel? Anong ginagawa ng lalaking 'yan diyan? Anong ginawa niya sa anak ko?!” sigaw ni Daddy sa tele

Lumapit ako sa coffee table at kinuha ang aking cellphone. Pinindot ko ang gallery app, nag-scroll pabalik sa mga lumang naka-save na files mula sa aming messaging history noong mga unang buwan pa lamang ng aming pagkakaibigan.Nang mahanap ko ang tamang image file, iniabot ko sa kaniya ang telepono. “Tingnan mo 'to.”Mabilis niyang kinuha ang phone sa kamay ko.At sa ikalawang pagkakataon, nanlaki ang kaniyang mga mata. Nandoon sa screen ang isang high-resolution digital 3D rendering ng isang condo unit layout—ang eksaktong layout ng kwartong ito. Parehong-pareho ang built-in cabinet placement, parehong kulay ng beige at warm gray accents, parehong seating arrangement, at pati ang lighting concept ay halos perpektong kopya ng nakikita niya sa personal ngayon.“Hindi maaari...” napahawak siya sa kaniyang bibig. “Sinend ko 'to sa 'yo?”“Oo.”“Kailan?”“Noong bagong graduate ka at nag-eexperiment ka pa lang ng mga residential concept renders. Sinabi mo sa akin noon sa chat na 'yun ang p

Binuksan niya ang pinto.Mabilis. Malakas.At sa sandaling bumukas ang pinto at tumama ang ilaw mula sa hallway patungo sa loob ng silid—Tuluyang nanlaki ang kaniyang mga mata.Napatigil ang buo niyang katawan sa mismong pintuan.Hindi siya gumalaw. Hindi siya huminga nang maayos. At hindi rin nakalabas ang anumang salita mula sa kaniyang mga labi. Para bang sa isang iglap, nawala ang lahat ng lakas at ingay na mayroon siya kanina.Huminto ako dalawang hakbang sa kaniyang likuran, hingal na hingal, at bagsak ang dalawa kong kamay sa aking tabi.Nang makita ko ang repleksyon ng kaniyang mukha sa liwanag... alam kong huli na ang lahat.Nakita na niya.Ang lihim na matagal kong itinago sa loob ng dalawang taon.“Jay...”Isang napakahina, halos pabulong na pagbanggit sa pangalan ko ang lumabas sa kaniyang bibig.Hindi ako nakasagot. Nakatitig lamang ako sa likod ng kaniyang ulo habang dahan-dahan niyang itinataas ang kaniyang tingin sa loob ng kwarto.Nandoon ang lahat.Hindi ito magulo.

Hindi siya tumigil. Tila wala siyang narinig at nagpatuloy siya sa pagbabasa:[Kaya kung sakaling dumating ang araw na may makilala kang iba—isang lalaking mas karapat-dapat, mas mayaman, mas kayang magbigay sa 'yo ng buhay na nararapat sa 'yo—gusto kong maging masaya ka. Kung sakaling may taong mahalin mo nang buo, hindi ako magiging hadlang. Kung sakaling dumating ang araw na hindi mo na ako kailangan sa tabi mo, tatanggapin ko kahit gaano kasakit.Pero sana, kahit anong mangyari, huwag mong isipin na naging mali ang pagiging magkaibigan natin. Huwag mong iisipin na ginamit ko lang ang pagkakaibigan natin para makuha ka. Dahil sa loob ng dalawang taon, ikaw ang naging isa sa pinakamahalagang tao sa buhay ko.]Napahawak ako sa aking batok at napayuko nang tuluyan. Gusto kong lumabas ng kwarto. Gusto kong tumakbo palabas ng condominium. Gusto kong magtago sa pinakamalayo at pinakamadilim na lugar kung saan walang makakakilala sa akin.Basta huwag lamang sa harap niya ngayong gabi.Sob

Wala na akong maisip na sasabihin.Kanina, noong nakatago pa ang lahat sa dilim, napakarami kong gustong ipaliwanag. Gustong-gusto kong sabihin sa kaniya na hindi niya kailangang makonsensya sa mga nabasa niya. Na hindi niya kailangang obligahin ang sarili niyang suklian ang anumang nararamdaman ko. Na hindi ko siya dinala rito sa unit ko para pilitin siyang malaman ang tungkol sa mga itinago kong lihim sa loob ng dalawang taon.Gusto ko ring sabihin na okay lang ako. Na huwag niyang isiping nasisira ang mundong itinayo namin bilang magkaibigan.Pero ngayong nakatayo na siya sa harap ko—habang bakas sa mga mata niya ang gulat, ang labis na pagtataka, at ang luhang dahan-dahang natutuyo sa kaniyang mga pisngi—biglang natuyo ang lalamunan ko. Nawalan ng boses ang lahat ng paliwanag ko. Para akong naputulan ng dila sa harap ng babaeng minamahal ko.Ilang mahabang segundo kaming nagkatitigan sa gitna ng malamig at tahimik na silid.“Uuwi na ako,” mahina niyang sabi, halos pabulong, habang