جميع فصول : الفصل -الفصل 410

Doon ko naintindihan na posible palang makisama sa isang taong may ganitong kondisyon—basta't may respeto at marunong magdala ng sarili.“May itatanong ako sa 'yo, Aldrin,” sabi ko habang iniinom ang aking juice.“Go ahead. Ask anything.”“Hindi ka ba nahihirapan sa trabaho mo bilang architect? Lalo na kapag pumupunta ka sa mga construction sites?”Natawa siya nang mahina. “Sometimes. Honestly, hard hat zones are my ultimate nightmare.”“Alam mong napakaraming alikabok, semento, at putik doon, di ba?”“ That's why I wear full protective gear—long sleeves, high-ankle boots, and gloves whenever I conduct site inspections.”“Pero hindi ka ba talaga nadudumihan kahit kailan?”Napangiti siya. “Impossible na hindi madumihan doon, Amalia.”“So paano mo nakakayanan?”“I learned to cope,” paliwanag niya habang pinatitingkad ang kaniyang boses. “Tanggap ko na kapag nasa site ako, marudumi talaga ang paligid. I just make sure that the moment I step out of the site, nakahanda agad ang alcohol spr

Napahawak ako sa aking tiyan sa kakatawa. “Mayroon talagang ganoong estudyante?!”“Araw-araw!” sagot niya nang may kasamang pag-arte. “May isa pa. Kapag tinanong ko sila, ‘Naintindihan ba ng lahat?’ Lahat sila magsasabi ng, ‘Opo, Sir!’ nang buong sigla. Pero pagdating ng exam kinabukasan... parang hindi man lang kami nagkakilala kailanman!”Mas lalo akong natawa sa kaniyang ekspresyon. “Poor teacher!”“Exactly. Kaya naiisip ko, baka kailangan ko na talaga ng ibang linya ng trabaho.”“Gusto mo pa ring mag-Law School?”“Sobrang gusto,” tumango siya nang may paninindigan. “Kakakuha ko lang din pala ng resulta ng Board Exam for Teachers kamakailan. Pumasa ako sa LET.”Napatingin ako sa kaniya nang may paghanga. “Pumasa ka? Congratulations!”“Salamat.”“So, licensed teacher ka na pala ngayon!”“Oo... at mas lalo akong natakot,” biro niya.Natawa muli ako. “Bakit naman?”“Dahil ngayon, alam ko nang legal at lisensyado na akong magturo. Mas nakakatakot iyon para sa mga estudyante ko!”“Hindi

Kung tutusin, wala naman talaga akong maipipintas sa unang tatlong lalaking ipinakilala sa akin ng mga magulang ko.Si Norman ay mabait at napakagaang kasama. Sa halip na magkaroon ako ng isang potensyal na nobyo, nakatagpo ako ng isang mabuting kaibigan na komportable kong nakakausap. Si Aldrin naman ay kakaiba dahil sa sobrang pag-iingat niya sa kalinisan at kaayusan, pero hindi siya masamang tao. Maayos siyang kausap, may respeto, at higit sa lahat, hindi niya ipinilit sa akin ang kaniyang mga kinagawian. At si Benz? Si Benz naman ay parang matagal ko nang kakilala kahit sa unang pagkikita pa lang namin. Madaldal, palabiro, at may kakaibang paraan ng pagpapagaan ng usapan. Hindi man niya pa tiyak kung saan talaga siya patutungo sa buhay, kailanman ay hindi ko naramdamang kailangan kong magpanggap kapag kasama ko siya.Tatlo silang may magkakaibang personalidad. Pero lahat sila—mabubuting tao.Kaya bago ako pumunta sa ikaapat kong blind date, hindi ko maiwasang makaramdam ng kauntin

Pagkatapos noon, isinunod naman niya ang mga reklamo sa kaniyang mga nakaraang nakasama. May isa raw siyang naka-date na masyadong clingy at nakakasakal; may isa namang puro tungkol sa sarili lang ang gustong pag-usapan; may isang babae siyang hindi nagustuhan dahil hindi raw marunong makisama sa kaniyang mga sikat na kaibigan; at may isa ring napakaganda nga pero “walang ka-substance-substance.”Hindi ko na namalayan na halos lahat pala ng babaeng nabanggit niya ay may mali sa kaniyang paningin. At sa bawat kuwentong ibinabahagi niya, siya laging ang lumalabas na tama—siya ang hinahabol, siya ang pinipili, siya ang kinakahangaan, at siya ang biktima. Ang mga babae sa kaniyang buhay ay tila mga aplikante lang sa isang audition para sa isang papel na siya lang ang may karapatang magdesisyon kung sino ang papasa o babagsak.“Actually,” sabi niya habang dahan-dahang umiinom ng tubig, “hindi ko nga alam kung bakit ako pumayag na makipagkita sa 'yo ngayong gabi.”Napatingin ako sa kaniya.

Umiling si Mommy pero halatang natutuwa rin. “Pero Amalia, ano mismo ang huling sinabi mo bago ka tumayo?”Tiningnan ko silang dalawa. “Sinabi ko sa kaniya na hindi ako yaya para mag-asikaso ng tantrums ng isang lalaking late nang tatlumpung minuto.”Biglang natahimik ang buong sala.Pagkaraan ng ilang segundo—sabay na tumawa nang napakalakas sina Mommy at Daddy. Halos magpumiglas si Daddy sa kakatawa habang nakahawak sa kaniyang tiyan.“Daddy! Mommy!” gulat kong sabi.“Sorry, nak! Sorry!” pilit na pinipigilan ni Daddy ang kaniyang tawa pero hindi niya magawa. “‘Hindi ako yaya’? Sinabi mo talaga 'yun sa sikat na artista?”“Opo.”“Diyos ko, Amalia!” tawa pa rin nang tawa si Mommy. “Ano na lang ang naging reaksyon niya?”“Ayon, tulala po. Hindi makapaniwala.”“Wala man lang naisagot o naipagtanggol sa sarili niya?”“Wala po. Naunahan na siya ng gulat.”Napatingin si Daddy kay Mommy habang nakatawa pa rin. “Finally!”“Finally ano, Hon?” tanong ni Mommy.“Finally, may isang taong naglakas