Todos os capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 431 - Capítulo 440

“Hindi naman po dahil sa kaniya...” pilit kong tanggi.“Anak,” putol ni Daddy sa sinasabi ko. “Hindi namin gustong pakialaman ang personal mong buhay o ang mga desisyon mo bilang isang adult.”“Pero nag-aalala kami sa 'yo bilang mga magulang mo,” dagdag ni Mommy, habang pinagmamasdan ang mukha ko. “Kung may nangyaring masama sa inyo ni Jay... kung may ginawa siya sa 'yo o nag-away kayo, sabihin mo sa amin.”Mabilis kong iginalaw ang ulo ko. “Wala pong ginagawang masama si Jay! Maintindihan niyo po sana, napakabuting tao ni Jay.”“Kung ganoon, bakit ka nagkakaganyan?” tanong ni Daddy. “Bakit mukha kang nawalan ng buhay?”Tahimik silang dalawa habang hinihintay ang sagot ko.At nang tumingin ako sa malaking salamin sa tabi ng vanity table ko, doon ko lang din tunay na napansin kung ano ang nangyari sa akin sa loob ng pitong araw.Namumugto ang mga mata ko mula sa puyat at lihim na pag-iyak. Maluwag na ang paborito kong oversized sweater sa mga balikat ko dahil sa pagbawas ng timbang ko.

Hindi ko na narinig ang mga kasunod na sinabi ni Daddy.Sa totoo lang, parang biglang naputol ang ugnayan ng utak ko sa buong mundo sa mismong sandaling pumutok ang notification sa screen ng aking telepono at mabasa ko ang maikling mensaheng iyon mula kay Jay:[“Amalia, kailangan nating mag-usap.”]Iyon at iyon lang ang paulit-ulit na binabasa ng aking mga mata. Apat na simpleng salita, pero ang epekto sa akin ay parang isang malakas na kuryenteng lumabas mula sa screen at dumaan sa buong katawan ko.[Kailangan naming mag-usap.]Hindi ko alam kung tungkol saan. Hindi ko alam kung may problema ba o may seryosong kailangang linawin. Pero sa halip na matakot o mag-alala, isang kakaibang init at matamis na saya ang biglang sumiklab sa gitna ng aking dibdib.Siguro dahil sa wakas, pumasok na sa isip ko ang katotohanang hindi pala galit o tutol sa kaniya ang pamilya ko.Si Jay... ang lalaking pilit kong itinatago at kinakatakutang ipasok sa buhay ko... gusto siya nina Mommy at Daddy.At sa

Nagsimulang tumugtog ang isang napakalambot, napakalamyos, at napakagandang tugtog ng acoustic guitar at piano.Agad na pumalo sa puso ko ang pamilyar na melody. At nang marinig ko ang unang linyang inawit ng dalawang boses na napakapamilyar sa akin—Napahawak ako sa aking dibdib at napasandal nang bahagya sa dingding.“Ikaw.. ikaw pala.. ang hinihintay kong.. pag ibig..”Nanlaki ang aking mga mata. Nanlamig ang aking mga daliri.“Hindi... hindi maaari...”Dahan-dahan at pilit kong ipinaling ang aking ulo patungo sa entrance ng coffee shop.At doon... nakatayo sa ilalim ng isa pang spotlight sina Jamilla at Rendy!Si Rendy ay may hawak na mikropono habang nakangiti nang napakalapad, at si Jamilla naman ay nakahawak din sa mikropono habang may mga luhang kumikislap sa kaniyang mga mata habang kumakanta!“Jamilla?!” natutuwang sigaw ko habang tumataas ang boses ko sa gulat.Kumaway si Jamilla habang nagpapatuloy sa pagkanta ng Pangako Sa 'Yo.“Rendy?! Anong... anong ginagawa ninyo rito?

PAGKALIPAS NG DALAWANG TAON...“Aray! Ja-Jay! Ma-manganganak na 'ko!”Isang marahas at halos mapatid-litid na sigaw ang kumawala sa lalamunan ko habang napapahawak ako nang mahigpit sa gilid ng bar counter sa aming kusina.Kasalukuyang walang ibang tao sa bahay kundi kaming dalawa lang ng asawa ko. Abala si Jay sa pagluluto ng aming tanghalian—nakasabit pa ang floral apron sa kaniyang leeg at hawak-hawak ang isang malaking wooden ladle—nang marinig niya ang sigaw ko.Nang makita niya ang matinding sakit sa mukha ko, para siyang natamaan ng tatlong bulto ng kidlat. Biglang nanlaki ang kaniyang mga mata, pinalaki ang ilong, at sa matinding gulat ay naisubo niya nang buo ang hawak na wooden ladle!“Mmmph?! Ha?! Ma-manganganak ka na?! Diyos ko! Sa-sandali lang! Huwag ka munang manganganak, pakiusap! I-hold mo muna! Teka lang!”Ewan ko ba. Biglang tuluyang nawalan ng wisyo at utak si Jay. Ang lalaking kilala sa pagiging sobrang kalmado, kalkulado, at seryosong project manager sa kaniyang

POV: AmaliaHindi ko talaga maipaliwanag kung dapat ba akong maiyak, maasar, o humalakhak nang napakalakas.Sa totoo lang, habang nakahiga ako rito sa malamig na hospital bed at unti-unting kumakalma ang katawan ko matapos ang ilang oras na paghihirap, isang bagay lang ang paulit-ulit na sumasayaw sa isip ko: 'Naiwan ako ng sarili kong asawa sa kusina habang manganganak na ako.'Hindi niya ako iniwan dahil galit siya. Hindi dahil ayaw na niya sa akin, at lalong hindi dahil may iba siyang mas mahalagang pupuntahan. Naiwan niya ako dahil sa sobrang pagkataranta at kawalan ng wisyo, nakalimutan niyang ang lalabas na sanggol ay nakapaloob pa sa tiyan ng babaeng itinayo niya lang sa tabi ng bar counter!At hanggang ngayon, habang pinagmamasdan ko ang kisame ng kwarto, hindi ko pa rin lubos maisip kung paano iyon nagawa ng isang taong project manager na sanay humawak ng malalaking krisis.Napapikit ako at nagpakawala ng isang napakalalim na hininga. Kasabay niyon ang mahimig at napakalambo