The Cold Billionaire Falls for His Sassy Maid의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

Tinanggap niya ang band-aid mula sa kamay ko pero sa halip na ilagay iyon sa sarili niyang sugat, bigla niyang hinawakan ang kamay ko at hinila ako nang bahagya para mapaupo sa kandungan niya."Hoy! Anong ginagawa mo?!" gulat kong bulalas, pero hindi naman ako umalis sa kandong niya. Mabilis din niyang naipulupot ang dalawa niyang braso sa baywang ko para hapitin pa lalo ako."Stay still, please…" tila paglalambing niya. Ipinatong niya ang kaniyang baba sa balikat ko habang nakatitig kami pareho sa salamin ng vanity table sa harap namin. "I just want to hold you. I felt like I was going completely out of my mind these past four days. The meetings were endless, the board was demanding, and every time I checked my phone, there was no message from you."Bumuntong-hininga ako at hinayaan na lang ang posisyon namin. Mas lalo tuloy nadagdagan ang awa ko sa kaniya at may kasama na ngayong matinding konsensya. "Busy rin ako sa Paris. Sana next time, mag-update ka lagi. Hindi ‘yung basta basta

Ipinikit ko na ang mga mata ko nang dahan-dahan na niyang inilapit sa akin ang kaniyang mukha. Nang maglapat na ang mga labi namin ay doon ko pa lang idinilat ang mga mata ko. Naabutan kong nakapikit siya kaya muli kong ipinikit ang akin.Ang pagkakalapat ng mga labi namin ay hindi ito tulad ng mga nakaraang halik niya na puno ng matinding pagnanasa; ito ay puno ng pag-iingat, pagbawi, at malalim na emosyon. Nilaliman pa niya ang kaniyang halik kaya lumipat na ang kamay ko sa kaniyang ulo para itulak pa siya padiin sa akin. Sunod kong inabot ay ang kaniyang buhok. Marahan ko itong dinakma bago ko iangkla ang isang binti ko sa kaniyang balakang. Tila naging hudyat naman iyon sa kaniya para buhatin niya ako na hindi pinuputol ang halikan namin. Parehong binti ko na ang nakapulupot ngayon sa kaniyang balakang. “I missed you, baby… I fvcking miss you,” emosyonal niyang bulong nang sandaling putulin niya ang halik. Agad din niyang ibinalik sa labi ko ang kaniya. This time, mas malalim n

Pumunta kami sa maliit na bodega sa ilalim ng hagdan para kunin ang mga kagamitan sa paglilinis. Ibinigay ko sa kaniya ang mabigat na vacuum cleaner habang ako naman ang humawak sa feather duster at mga pamunas. Nagsimula kaming mag-ayos ng sala dahil doon talaga ang inalikabok masyado. Habang nagva-vacuum si Hendrix sa may gilid ng sofa, hindi ko mapigilang mapatingin sa kaniya. Nakatupi ang sleeves ng kaniyang t-shirt, bahagyang nakasimangot na sinusuri ang bawat sulok ng karpet, tila sinisigurong walang maiiwang kahit kaunting dumi. "You're staring again, baby," pansin niya nang hindi itinitigil ang pagva-vacuum sa karpet. Ikinagulag ko ‘yun syempre kasi akala ko ay sa sobrang focus niya, nakalimutan na ang presensya ko. May mata pa ata siya sa magkabilang gilid niya. "Am I doing it wrong, or are you just admiring how ridiculously handsome your new cleaning assistant is?"Doon na ako napahalakhak. That's new, ha! Sa pagkakakilala ko kasi sa kaniya, hindi siya nagyayabang tungkol

At sa huli ay iyon nga, pumayag na akong dito na rin siya habang nandito na rin ako. Pagdating ng tanghali, pareho na kaming nakaramdam ng matinding gutom matapos ang ilang oras na pag-unpack at paglilinis ng buong ikalawang palapag.Nakatayo kaming dalawa sa kusina habang tinitingnan ang nakatagong refrigerator na halos wala nang laman bukod sa malamig na tubig, ilang condiments, at isang maliit na lalagyan ng butter."We seriously need to buy groceries," pahayag niya habang ang isang kamay niya ay nasa pintuan ng refrigerator. "Unless you want to eat instant Korean noodles again for lunch.""Ayoko na ng noodles. Baka sumakit na talaga ang tiyan ko," sagot ko at ako na nagsara ng refrigerator. "Bihis na tayo. Pumunta tayo sa pinakamalapit na supermarket para mamili ng totoong pagkain.""Sure. Let's take my car," alok niya agad.Mabilis kaming nagpalit ng simpleng damit sa kwarto. Naligo na rin. Isang oversized hoodie at maong shorts ang isinuot ko lang habang siya naman ay nagpalit n

The smell of sugar and warm bread filled the small bakeshop, a sharp contrast to the memories that refused to leave me.It has been three years… Tatlong taon na ang nakalipas nang umalis na talaga ako sa mundo niya. Tatlong taon na rin ang nakakalipas nang malaman kong all those times pala, niloloko niya ako. Na sa una pa lang ay nagsisinungaling na pala siya sa akin. Na hindi naman pala dahil sa utang kaya kami nagtagpo. Dahil ang totoo ay wala naman talagang utang. Ni piso, walang utang sa kaniya ang mga magulang ko. Na sa una pa lang, kasal na pala kami sa papel. Bago pa mawala sa mundo ang parehong mga magulang namin, kinasal na nila kami na wala man lang kaming kaalam-alam. Paano ko nalaman? Nakalkal ko lang naman ang marriage contract namin. Akala ko noong una ay baka pinaprank niya lang ako pero noong itanong ko iyon sa kaniya, doon na niya ipinagtapat sa akin. Na kaya pala niya ako ginawang katulong noon ay para ako na ang umalis sa buhay niya. Ang saya! Napakasaya! Sa so