All Chapters of The Cold Billionaire Falls for His Sassy Maid: Chapter 11 - Chapter 20

Mabilis kong nireplyan si Stephen. Bakit ba ako magpapakalugmok dito habang ang demonyo kong amo ay nagpapakasasa sa labas kasama ang bulldog niya? Agad akong umakyat sa kwarto ko, nagpalit ng isang simpleng cropped top at high-waisted jeans, at palihim na lumabas ng mansyon nang hindi napapansin ni Manang.Nagkita kami ni Stephen sa tapat ng isang upscale mall downtown. Si Stephen ay kababata ko. Magkaibigan noon pa man ang mga magulang namin. At oo, sobrang yaman din nila. Highschool pa lang kami nang magsimula siyang manligaw sa akin, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin siya masagot-sagot. Ewan ko kung bakit. Sobrang guwapo naman niya, mabait, at higit sa lahat, hindi niya ako kailanman hinusgahan kahit ilang chismis na ang kumalat tungkol sa akin. "You look stunning as always," nakangiting bungad niya sa akin sabay abot ng isang bouquet ng mini roses."Thanks, Steph! Na-miss kita nang sobra!" masigla kong sagot at kinuha ang bulaklak. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko

"No way! Ayoko!" mabilis kong pagtanggi sabay bagsak ng envelope sa katabing mesa. "Okay na sa'kin dito sa mansyon kasi si Manang lang naman ang nakakakita sa akin. Pero sa kumpanya mo? My god, Hen! Hindi ka ba naaawa sa akin? Maraming makakakita sa akin doon! Ano na lang ang sasabihin ng mga tao kapag nakita nilang utility maid mo ang isang Hiraya Shane Morana?!""I don't care about your reputation, Morana," malamig niyang sagot habang tinatanggal ang kaniyang mamahaling relos at ipinatong iyon sa counter. "Pumirma ka riyan o itutuloy ko ang pag-freeze sa accounts niyo ngayon din. Mamili ka.”Nanggigigil akong napakagat-labi. Bakit ba ang sama-sama ng ugali niya sa'kin?! Tingin ko naman ay hindi siya ganito sa iba!“Alam mo, ‘pagdating ng araw, ibabalik ko sa'yo ‘tong pagpapahirap mo sa'kin!” hindi na ako nakapagpigil at inis ko itong sinabi sa kaniya. "Sign it or—”"Ito na! Ito na! Bakit ba atat na atat ka?!” bulyaw ko pa. Wala akong nagawa kundi ang damputin ang ballpen sa ibabaw

Nagpalinga-linga ulit ako, umaasa na dadating bigla si Hendrix o ‘di kaya ay kahit sino na lang, pero talagang walang dumadaan. Ni isang sasakyan ay wala rin. "Aba, tumahimik! Good girl siya, pare!” halakhak pa ng isa kaya napahikbi na ako. Doon na nagwala ang puso ko nang magsimula nila akong higitin. Sa pagkakataong ito ay nagsanib pwersa na silang tatlo para mahila pa ako. "Help! Help me! Hendrix!” hindi na ako nakapagpigil at malakas akong sumigaw. "Hendrix, tulong! Help—” "Miss, ang ingay mo! Magba-bonding lang naman tayo, huwag kang malikot!” natatawa pa ring saway sa akin ng isa bago sila nagpatuloy sa paghila sa akin. Nasaan na ba ang mga guard dito?! Bakit hindi sila gumagawi sa bandang dito?!"Bitawan niyo ako! Tulong! Tulungan niyo ako!" malakas kong sigaw, pilit na nagpupumiglas, pero mas lalo lang nilang hinigpitan ang hawak sa akin sabay hila lang nang hila sa akin. Isang malakas na tunog ng preno ng kotse ang umalingawngaw sa buong kalsada. Lahat kami ay napaling

"Sige na, hija. Sumunod ka na sa kaniya," pagtaboy bigla sa akin ng Papa ni Stephen gamit ang mahinahon niyang boses. "Pasensya na, pero kahit gusto ka naming tulungan, ayaw kong madamay ang pamilya ko sa anumang gulo niyo ng mga Villafuerte.""Dad, no! Hiraya will stay here!" giit ni Stephen, akmang lalapitan ako pero mabilis siyang hinawakan sa braso ng Papa niya para pigilan."Huwag ka nang makialam, Stephen! Sige na, pumasok ka na muna sa kuwarto mo!" madiing utos ng Papa niya. Nanghihina akong napatingin kay Stephen. Gusto kong magmakaawa dahil sila lang naman ang malalapitan ko sa sandaling ito, pero nang makita ko ang babalang sulyap sa akin ng Papa niya, mabigat ang dibdib kong napayuko bago ibalik kay Hendrix ang tingin ko. "Let's go, Morana," malamig na utos ni Hendrix at naunang maglakad palabas.Wala akong nagawa kundi ang bitbitin ang backpack ko at napilitang sumunod sa kaniya sa labas. Pumasok kami sa likod ng sasakyan niya. Pagka-start pa lang ng driver sa makina ay

Padabog kong isinarado ang pinto ng opisina niya. Akala mo naman kung sinong guwapo, mukha namang poging pinatuyong ampalaya sa sobrang pait ng mukha!Dahil sa pinaghalong matinding inis at gutom, bumaba ako sa fast food chain sa gilid ng building. Umorder ako ng naglalakihang manok at tinalakan ko iyon na parang si Hendrix ang bawat butong natinggal ko. Pagkatapos kong mag-lunch ay bumalik din ako agad sa puwesto ko. Buong hapon akong nakatitig sa elevator at sa bintana— hinintay ang pagbabalik ng babae, pero hindi na ito bumalik. Lumipas ang tatlong araw na ganoon pa rin ang routine namin. Paulit-ulit. Tuwing alas-dose, bababa si Hendrix para sa business meetings niya, susunod naman ako sa kaniya gamit ang ibang elevator para mag-abang sa labas ng coffee shop.Nakita ko agad ang stalker. Sa pagkakataong ito ay naka-uniporme naman siya ng FoodPanda delivery rider. Kahapon ay naka-uniporme siya ng pang-teacher. Pero dahil sa pagmamanman ko sa kaniya nitong nakalipas na mga araw, agad