Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

แชตกลุ่มเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่ทุกคนจะพร้อมใจกันพิมพ์อย่างทอดถอนใจว่า “ยังไงก็ต้องพี่เซินจริง ๆ”ลู่อวี่เซินอารมณ์ดีขึ้นมาก จนทำให้ซูเหนี่ยนหนิงที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความสงสัย“อวี่เซิน ดูอะไรอยู่เหรอคะ ยิ้มมีความสุขขนาดนี้เชียว”ลู่อวี่เซินเปลี่ยนหน้าจอแชตเป็นหน้าเว็บร้านชุดแต่งงานอย่างแนบเนียน ก่อนจะคว้าตัวซูเหนี่ยนหนิงมาจูบที่ริมฝีปากแรง ๆ ทีหนึ่ง“ฉันกำลังดูชุดแต่งงานที่อีกเดี๋ยวเธอต้องไปลองน่ะสิ ทำยังไงดี พอคิดว่าเร็ว ๆ นี้เธอต้องใส่ชุดแต่งงาน ฉันก็อดใจไม่ไหว ต้องการเธอซะเดี๋ยวนี้เลย...”สายตาของเขาร้อนแรงดั่งเปลวไฟ นิ้วมือคลึงเคล้นที่ข้อมือของเธอเบา ๆ ทุกจังหวะที่ขยับราวกับจะกระตุ้นให้คลื่นอารมณ์ในกายของเธอสั่นไหวระลอกแล้วระลอกเล่าพวงแก้มของซูเหนี่ยนหนิงขึ้นสีระเรื่อ เธอซบลงบนอกเขาอย่างอ่อนแรง พลางซุกหน้าไว้ข้างลำคอ“วันมะรืนก็จะถึงงานแต่งงานแล้ว อดทนหน่อยเถอะค่ะ”เพื่อให้ซูเหนี่ยนหนิงได้มีงานแต่งงานที่ยากจะลืม ลู่อวี่เซินจึงทุ่มทั้งเงินทองและแรงกายแรงใจนับไม่ถ้วน แม้ทีมงานจะเร่งมือทำงานกันทั้งวันทั้งคืน แต่งานแต่งที่เร็วที่สุดก็จัดได้แค่ในอีกสอ

ภายในอะพาร์ตเมนต์ อาหารชั้นเลิศบนโต๊ะเย็นชืดไปนานแล้ว เค้กครีมแสนอร่อยก็ละลายจนหมดเกลี้ยง ไหลเยิ้มเป็นทางยาวราวกับงูเลื้อยมาถึงแทบเท้าของซูเหนี่ยนหนิงแต่เธอราวกับไร้ความรู้สึก ทำเพียงแค่จ้องมองสายที่ไม่ได้รับถึง 99 สายบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเขม็งตั้งแต่ลู่อวี่เซินออกจากอะพาร์ตเมนต์ไปคราวก่อน เธอก็ไม่ได้เห็นเขากลับมาอีกเลยช่วงแรกเขายังพอตอบข้อความเธอบ้าง โดยบอกว่าตัวเองกำลังยุ่งและสั่งให้เธอทำตัวดี ๆแต่พอตอนหลัง เขากลับไม่ยอมแม้แต่จะตอบข้อความด้วยซ้ำนี่เป็นสัญญาณเตือนของชีวิตคู่ที่กำลังจะพังทลายอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะก่อนที่พ่อแม่ของเธอจะหย่ากันก็เป็นแบบนี้ พ่อไม่ยอมกลับบ้านทั้งวันทั้งคืน ไม่รับสายและไม่ตอบข้อความของแม่ซูเหนี่ยนหนิงไม่อยากเดินซ้ำรอยพ่อแม่ของตัวเอง ไม่อยากเชื่อว่าชีวิตแต่งงานของพวกเขายังไม่ทันได้เริ่มต้นก็ต้องจบลงเสียแล้ว และยิ่งไม่กล้ายอมรับความจริงที่ว่าลู่อวี่เซินไม่ได้รักเธอเขาใช้ความรักอันบ้าคลั่งแย่งชิงทั้งตัวและหัวใจของเธอไปแล้ว หากวันหนึ่งเขาไม่ได้รักและไม่ต้องการเธอขึ้นมาจริง ๆ เธอต้องเป็นบ้าแน่ ๆดังนั้นซูเหนี่ยนหนิงจึงเฝ้าบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว

“เปรี้ยง!”ท้องฟ้าเบื้องบนราวกับถูกฉีกขาดเป็นรอยแยก สายฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับน้ำตก กระทบผืนถนนจนแตกกระจายเป็นละอองน้ำ รถมายบัคสีดำคันหนึ่งแล่นฝ่าสายฝนด้วยความเร็วสูง ราวกับเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทรภายในห้องโดยสาร ลู่อวี่เซินมองหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงผลว่าไม่มีคนรับสายอีกครั้งพลางขมวดคิ้วมุ่นวันนี้เป็นวันสิ้นสุดช่วงเวลาไตร่ตรองก่อนหย่าระหว่างเขากับเฉียวชิงซุ่ย เดิมทีเขาตั้งใจจะไปยกเลิกการหย่าพร้อมกับเธอ แต่เจ้าหน้าที่ของสำนักงานเขตกลับบอกเขาว่าเฉียวชิงซุ่ยไม่ได้มาส่วนสายที่ลู่อวี่เซินโทรหาเธอก็ไม่มีใครรับเช่นกันหากหลายครั้งก่อนหน้านี้เฉียวชิงซุ่ยไม่รับสาย ลู่อวี่เซินยังพอหาข้ออ้างแทนเธอได้แต่วันนี้เป็นวันหย่าของพวกเขา ไม่ว่าเธอจะโกรธแค่ไหนก็ควรจะมา การที่เธอยืนกรานไม่ยอมมาแบบนี้ หรือว่าเธอไม่อยากหย่ากับเขาแล้วจู่ ๆ นัยน์ตาที่เคยมืดมนของลู่อวี่เซินก็พลันสว่างวาบขึ้นมาใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่!เฉียวชิงซุ่ยรักเขามากขนาดนั้น จะยอมหย่ากับเขาได้ยังไงในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาไปยกเลิกคนเดียวก็ได้ ถึงตอนนั้นยังทำเซอร์ไพรส์ให้เธอได้อีกด้วยเมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่อวี่เซินก็รีบ

“พรึ่บ!”วินาทีที่ลู่อวี่เซินเปิดไฟ ภาพทุกอย่างภายในบ้านก็ปรากฏสู่สายตาเขาเห็นว่ากรอบรูปแต่งงานที่เคยแขวนอยู่เต็มผนังหายไปหมด เหลือเพียงรูกลวงโบ๋บนผนังแทนและยังเห็นอีกว่าของประดับตกแต่งชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เฉียวชิงซุ่ยชอบ ตลอดจนเฟอร์นิเจอร์ที่เธอใช้เป็นประจำก็ล้วนอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกันทั้งบ้านว่างเปล่า ราวกับกำลังบอกเขาว่า ไม่มีใครอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว“ซุ่ยซุ่ย”เสียงเรียกของลู่อวี่เซินสะท้อนไปตามกำแพงห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่า ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นเสียงสะท้อนนับไม่ถ้วนเขาเดินผ่านห้องนั่งเล่นขึ้นไปชั้นบน ห้องนอนก็ว่างเปล่าไม่ต่างกัน เสื้อผ้าที่เขาเคยซื้อให้ยังคงแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าดังเดิม ที่ปลายแขนเสื้อของตัวขวาสุดยังมีรอยลิปสติกที่เขาซื้อให้เป็นของขวัญวันตรุษจีนเปื้อนอยู่ ทว่าในตอนนี้มันกลับดูเหมือนคราบน้ำตาสีน้ำตาลที่ตกสะเก็ดแล้ว……เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นอีกครั้ง ลู่อวี่เซินยังคงนั่งอยู่บนโซฟาที่เต็มไปด้วยฝุ่น โทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบไม่หยุด บนหน้าจอมีแต่ข้อความจากผู้ช่วยส่งมาทุกข้อความล้วนเป็นประโยคเดียวกัน: [ยังไม่พบเบาะแสของคุณนายเลยครับ]นับตั้งแต่ลู่

วันที่ตกลงเข้าซื้อแกลเลอรีศิลปะของคุณนายหลิน ลู่อวี่เซินมาถึงแกลเลอรีตั้งแต่เช้าตรู่แม้พนักงานของแกลเลอรีจะบอกเขาแล้วว่าเฉียวชิงซุ่ยจะไม่มาปรากฏตัวในการเจรจาเข้าซื้อกิจการวันนี้ แต่เขาก็ยังคงแอบหวังอยู่ลึก ๆ ว่า เผื่อว่าล่ะ เผื่อเฉียวชิงซุ่ยจะโผล่มาล่ะยังไงนี่ก็เป็นหยาดเหงื่อแรงกายของแม่ตอนยังมีชีวิตอยู่ เธอรักแม่มากขนาดนั้น จะไม่มาได้ยังไงลู่อวี่เซินคิดเช่นนี้ และเฝ้ารอเฉียวชิงซุ่ยเช่นนี้ต่อไปในที่สุดเสียงฝีเท้าก็ดังแว่วใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ลู่อวี่เซินรีบยืดตัวตรง มองตรงไปยังประตูที่เปิดกว้างด้วยแววตาเปี่ยมความหวังและในที่สุด ท่ามกลางความเฝ้ารอของลู่อวี่เซิน ร่างในชุดสีขาวร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาเขารีบลุกขึ้นยืนมองผู้มาเยือน คำว่า “ซุ่ยซุ่ย” ยังไม่ทันหลุดพ้นริมฝีปาก ก็พลันจุกอยู่ที่คอ“คุณลุง ทำไมถึงเป็นคุณลุงล่ะครับ ซุ่ยซุ่ยล่ะ”คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณพ่อของเฉียวชิงซุ่ยนั่นเองคุณหลินมองลู่อวี่เซินตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา พลางเอ่ยขึ้น“ฉันไม่มีความจำเป็นต้องบอกว่าเธออยู่ที่ไหน แต่แกจะมาซื้อแกลเลอรีของภรรยาฉัน ทำไมฉันถึงจะมาไม่ได้”ลู่อวี่เซินอ้าปากค้างเล็กน้อ