All Chapters of ไม่อาจเป็นดวงจันทร์ของคุณได้: Chapter 1 - Chapter 10

25 Chapters

บทที่ 1

วันที่จดหมายรักฉบับที่ 95 ถูกเผา เกิดขึ้นในงานประมูลแห่งหนึ่งลู่อวี่เซินมาประมูลของดูต่างหน้าแม่ของเฉียวชิงซุ่ยเป็นเพื่อนเธอ ซึ่งก็คือสร้อยคอไพลินเส้นโปรดของคุณนายเฉียวตอนที่ยังมีชีวิตอยู่แต่การประมูลเพิ่งจะเริ่ม เขาก็เห็นนักศึกษาหญิงที่ทำงานพาร์ตไทม์อยู่ที่นั่นเด็กสาวคนนั้นมองสร้อยคอเส้นนั้นนานกว่าปกติเล็กน้อย ลู่อวี่เซินก็ทุ่มเงินประมูลมันมาด้วยราคาสูงลิ่ว แล้วมอบสร้อยคอเส้นนั้นให้เธอต่อหน้าธารกำนัล“เห็นเธอชอบก็เลยซื้อให้” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ชอบไหม”เด็กสาวในชุดพนักงานเสิร์ฟผลักมือของลู่อวี่เซินออกด้วยท่าทีขึงขังจริงจัง “คุณผู้ชายคะ ฉันเคยบอกไปแล้วว่าฉันไม่สนใจครอบครัวเศรษฐี และไม่อยากเป็นนกน้อยในกรงทองของคุณด้วย ไม่ว่าคุณจะมอบอะไรให้ฉันก็ไม่มีประโยชน์ รบกวนเอาสร้อยคอคืนไปเถอะค่ะ และอย่ามารบกวนการทำงานของฉันอีก”พอพูดจบ เธอก็ถือแก้วไวน์เปล่าแล้วหันหลังเดินจากไปทันทีลู่อวี่เซินไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วทิ้งทุกคนวิ่งตามเธอออกไปเฉียวชิงซุ่ยรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เธอชะงักไปสองวินาที ก่อนวิ่งตามออกไปเช่นกันบนดาดฟ้าเรือที่ลมทะเลพัดกรรโชก ลู่อวี
Read more

บทที่ 2

เฉียวชิงซุ่ยไม่คิดเลยว่าลู่อวี่เซินจะยอมทำเพื่อซูเหนี่ยนหนิงถึงขนาดนี้เขาไม่ลังเลที่จะทำร้ายภรรยาของตัวเองเพียงเพื่อตามจีบเธอ ท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส เธอเพิ่งจะอ้าปากพูด ทว่าภาพตรงหน้าก็พลันมืดดับแล้วหมดสติไปเมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บแปลบก็แล่นริ้วมาจากท้ายทอย เธอพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก และเมื่อเห็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย ชั่วขณะหนึ่งก็ถึงกับสับสนว่าตอนนี้คือวันเวลาใด“คุณนายลู่ ฟื้นแล้วเหรอคะ”น้ำเสียงเรียบเย็นสายหนึ่งดังขึ้นเฉียวชิงซุ่ยหันไปมองก็เห็นซูเหนี่ยนหนิงกำลังยืนอยู่ข้างเตียง ในมือหิ้วกล่องปฐมพยาบาลเธอสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์เรียบง่าย รวบผมหางม้าสูง ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายความสดใสของวัยรุ่น“ฉันคือคนดูแลของคุณ ซูเหนี่ยนหนิงค่ะ” หญิงสาวมีสีหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงกลับแฝงความห่างเหิน “ถึงฉันจะย้ายเข้ามาแล้ว แต่รบกวนคุณช่วยดูแลคุณลู่ให้ดีด้วยนะคะ ถ้าเขายังล้ำเส้นอีก ฉันจะไปจากที่นี่ทันที”เฉียวชิงซุ่ยรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกช่างน่าขำสิ้นดี เด็กสาวคนนี้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเธอแท้ ๆ แต่กลับมาสั่งนายหญิงของบ้านอย่างเธอ “ดูแ
Read more

บทที่ 3

เฉียวชิงซุ่ยกำเศษจดหมายรักที่เผาเหลือไว้ในมือ ไออุ่นจากเปลวไฟลวกฝ่ามือเธอจนเจ็บแสบ“ไม่มีอะไรหรอก แค่เผาของไร้สาระทิ้งน่ะ”ลู่อวี่เซินขมวดคิ้วมองเศษกระดาษเหล่านั้น คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหน ทว่ายังไม่ทันได้คิดทบทวน เสียงของซูเหนี่ยนหนิงก็ดังมาจากนอกประตู“คุณลู่คะ ตกลงว่าคุณจะไปงานเลี้ยงไหมคะ ถ้ายังไม่ออกไปตอนนี้ฉันจะไม่ไปแล้วนะ”เฉียวชิงซุ่ยเงยหน้าขึ้น “งานเลี้ยงอะไร”“ฉันอยากพาเธอไปเปิดตัวให้คนในแวดวงรู้จักน่ะ” เขาทิ้งช่วงครู่หนึ่ง “แต่เขาบอกว่าตัวเองเป็นคนดูแลของเธอ ดังนั้นถ้าเธอไป เขาถึงจะยอมไป”“ซุ่ยซุ่ย เธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”หน้าอกของเฉียวชิงซุ่ยราวกับถูกค้อนทุบอย่างแรง เธอฝืนยิ้มขื่น “ลู่อวี่เซิน ในสายตานาย ฉันเป็นตัวอะไรกันแน่”เขาชะงักไปเล็กน้อย ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะเอ่ยปาก “ซุ่ยซุ่ย ฉันเคยอธิบายให้เธอฟังไปแล้วไงว่า ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงที่เอาชนะยากขนาดนี้มาก่อน ก็เลยสนใจมาก เธอไม่ต้องหึงหรอก รอฉันจีบติดจนเบื่อเมื่อไหร่ ฉันก็จะกลับมาใช้ชีวิตกับเธอดี ๆ เหมือนเดิม”เฉียวชิงซุ่ยค่อย ๆ หลับตาลง บริเวณหัวใจเหมือนจะไม่ได้สัมผัสถึงความเจ็บปวดอีกต่อไปสุดท
Read more

บทที่ 4

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เฉียวชิงซุ่ยพบว่าตัวเองนอนอยู่โรงพยาบาลนอกประตูมีเสียงสะอื้นของซูเหนี่ยนหนิงดังแว่วมา “ทำยังไงดีคะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหยิบยาแก้อักเสบผิดเป็นยานอนหลับเลยนะคะ...”“ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ นี่ถือเป็นความผิดพลาดทางการแพทย์ครั้งใหญ่เลยนะคะ...”จากนั้นก็เป็นเสียงปลอบอย่างอ่อนโยนของลู่อวี่เซิน “ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรแน่นอน”“ถึงจะมีการเอาเรื่องจริง ๆ ฉันก็เซ็นหนังสือยินยอมไกล่เกลี่ยในฐานะญาติผู้ป่วยได้”เฉียวชิงซุ่ยขบเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักออก ลู่อวี่เซินเดินเข้ามา“ฉันเป็นอะไรไป” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ทำไมถึงสลบไปได้”“น้ำตาลในเลือดต่ำน่ะ”วินาทีที่ได้ยินเขาพูดคำสามคำนี้ออกมาจากปาก เฉียวชิงซุ่ยก็ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองแตกสลายอย่างรุนแรงยังจำได้ว่าตอนที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ มีไฮโซสาวคนหนึ่งจงใจมอมเหล้าเธอในงานเลี้ยง วันต่อมาลู่อวี่เซินก็จัดการทำให้หุ้นบริษัทของอีกฝ่ายร่วงกราวรูดจนติดฟลอร์ทันทีตอนคนคนนั้นคุกเข่าขอโทษอยู่ตรงหน้าเธอ เขาโอบเอวเธ
Read more

บทที่ 5

เฉียวชิงซุ่ยเซถอยหลัง โลกทั้งใบราวกับกำลังหมุนเคว้งเอวด้านหลังของเธอชนเข้ากับป้ายหลุมศพแข็ง ๆ หัวเข่ากระแทกกับขั้นบันไดหินอย่างจัง ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นพล่านไปทั่วร่างแต่สิ่งเหล่านี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจ ความทรมานราวกับถูกฉีกทึ้งทั้งเป็นทำให้เธอแทบขาดใจทว่าลู่อวี่เซินกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ เขาเพียงก้มหน้าลงแล้วใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำฝนบนใบหน้าของซูเหนี่ยนหนิง “หายโกรธหรือยัง”กระทั่งได้ยินเสียงตอบรับอู้อี้ปนเสียงสะอื้นของเด็กสาว เขาถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะถอดเสื้อคลุมสูทออกห่อหุ้มร่างของซูเหนี่ยนหนิงไว้ แล้วช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นมาตอนที่หันหลังกลับ รองเท้าหนังของเขาเหยียบย่ำลงบนผงอัฐิที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้น ทิ้งรอยเท้าที่บาดตาบาดใจเอาไว้เป็นทางเฉียวชิงซุ่ยนั่งอยู่ท่ามกลางสายฝน รู้สึกเพียงว่าร่างกายทุกสัดส่วนกำลังสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดเธอสั่นเทิ้มขณะยื่นมือออกไป หวังจะกอบกุมผงอัฐิสีเทาขาวเหล่านั้นขึ้นมา แต่ทว่าน้ำฝนกลับชะล้างไปอย่างรวดเร็ว ก็เหมือนกับความรักหลายปีระหว่างเธอกับลู่อวี่เซิน ที่ไม่ว่าจะไขว่คว้าเท่าไหร่ก็ไม่อาจจับต้องได้เลย“แม่คะ หนูผ
Read more

บทที่ 6

“ลู่อวี่เซินนี่ใจป้ำจริง ๆ” เขาปลดเนกไทออก “ถึงกับยอมส่งสาวสวยอย่างคุณมาให้ผมด้วยตัวเอง”เฉียวชิงซุ่ยดิ้นรนสุดชีวิต แต่กลับถูกเขารวบตัวไว้อย่างง่ายดายเขาทาบทับลงบนร่างของเธอ ไล้นิ้วไปตามพวงแก้ม “คุณรู้ไหมว่าผมเฝ้าคิดถึงคุณมานานแค่ไหนแล้ว”“ปล่อยฉันนะ...” เฉียวชิงซุ่ยเสียงสั่น “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน...”เมื่อเห็นเธอหวาดกลัวจนตัวสั่น โจวหลินก็พลันหัวเราะออกมา เขาใช้ปลายนิ้วปัดปอยผมบนใบหน้าเธอ “เอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะให้โอกาสคุณ คุณโทรหาลู่อวี่เซิน ถ้าเขารับสาย ผมจะปล่อยคุณไป”เฉียวชิงซุ่ยต่อสายหาลู่อวี่เซินด้วยมือที่สั่นเทาทว่า...หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง...สายที่โทรออกไปกว่าร้อยสาย กลับไม่มีคนรับเลยแม้แต่สายเดียว!“เห็นหรือยัง เฉียวชิงซุ่ย ตอนนี้คุณไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาเขา”“มาอยู่กับผมเถอะ แล้วผมจะทำให้คุณมีความสุขเอง”โจวหลินแสยะยิ้มพลางโน้มตัวลงมาทาบทับ แล้วออกแรงฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอวินาทีที่เขากำลังจะรุกล้ำเข้ามา เฉียวชิงซุ่ยก็พลันได้สติ เธอคว้าแจกันบนโต๊ะข้างเตียง แล้วฟาดลงบนหัวของโจวหลินอย่างแรงเขาส่งเสียงร้องฮึดฮัดในลำคอก่อนจะล้มฟุบลงไป เธอจึงอาศัยจังหวะนั้นวิ
Read more

บทที่ 7

“ซุ่ยซุ่ย!”จู่ ๆ เสียงของลู่อวี่เซินก็ดังมาจากด้านหลังเธอหันหน้าไปก็เห็นเขาก้าวลงมาจากรถแล้วดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น น้ำเสียงแฝงความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เธอหนีจากโจวหลินมาได้ ทำไมไม่บอกฉันสักคำ แล้วทำไมยังไม่กลับบ้านอีก รู้ไหมว่าฉันตามหาเธอมานานแค่ไหน”เฉียวชิงซุ่ยซบอยู่กับอกเขา ได้กลิ่นน้ำหอมของซูเหนี่ยนหนิงที่ยังหลงเหลืออยู่บนตัวเขา จึงเอ่ยเสียงแผ่ว “ตอนนี้นายยังสนความตายของฉันอยู่เหรอ”“ทำไมฉันจะไม่สนเธอ” ลู่อวี่เซินกระชับวงแขนแน่นขึ้น “ฉันส่งเหนี่ยนหนิงกลับไปปุ๊บก็รีบมาหาเธอทันทีเลยนะ”เฉียวชิงซุ่ยอยากหัวเราะ แต่กลับหัวเราะไม่ออกเธอชูจดหมายที่เปียกชุ่มขึ้นมา “นายยังจำเจ้านี่ได้ไหม ไทม์แคปซูลที่เราฝังไว้ด้วยกันตอนอายุ 18 น่ะ”ลู่อวี่เซินขมวดคิ้ว “ไทม์แคปซูลอะไรกัน เราเคยฝังของแบบนี้ด้วยเหรอ”เขาเงยหน้ามองดูท้องฟ้า “เอาละ กลับกันก่อนเถอะ ลมแรงขนาดนี้ ขืนเธอป่วยขึ้นมาเดี๋ยวเหนี่ยนหนิงก็ต้องมาคอยดูแลเธออีก”วินาทีนั้น เฉียวชิงซุ่ยก็หัวเราะออกมาหัวเราะไปหัวเราะมา เธอก็หัวเราะจนน้ำตาไหลที่แท้ สิ่งที่เธอเฝ้าคะนึงหาไม่เคยลืมเขากลับลืมมันไปหมดแล้วเฉียวชิงซุ่ย ได
Read more

บทที่ 8

เฉียวชิงซุ่ยเงยหน้ามองเขา ร่างกายหนาวเหน็บจนน่ากลัวเธอยอมรับความจริงที่ว่าตอนนี้ในใจของเขา เธอเทียบซูเหนี่ยนหนิงไม่ได้แล้วแต่มาตอนนี้ เธอถึงกับเทียบไม่ได้แม้กระทั่งคุณย่าของซูเหนี่ยนหนิงอย่างนั้นเหรอ“ฉันไม่ยอม” เธอสะบัดมือพวกเขาทิ้งอย่างแรง “ฉันไม่ใช่คลังอะไหล่มนุษย์นะ”พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไปทว่าวินาทีต่อมา ท้ายทอยก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรงสันมือของลู่อวี่เซินทั้งเร็วและแรง เธอสลบฮวบลงไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำในห้วงสติสุดท้าย เธอรับรู้ได้เพียงว่าเขาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม แล้วหันไปสั่งหมอว่า “เตรียมห้องผ่าตัด!”เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดเจียนตายก็แล่นริ้วมาจากบริเวณหน้าท้องเฉียวชิงซุ่ยเลิกเสื้อชุดผู้ป่วยขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา มองเห็นรอยเลือดซึมออกมาจากบาดแผลที่พันผ้าก๊อซเอาไว้“คุณเพิ่งผ่าตัดปลูกถ่ายตับเสร็จ อย่าเพิ่งขยับตัวสิคะ” พยาบาลกดร่างของเธอที่พยายามจะลุกขึ้นเอาไว้เฉียวชิงซุ่ยขบเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดเขาถึงกับกล้า...บังคับปลูกถ่ายตับของเธอเพื่อคุณย่าของซูเหนี่ยนหนิง!บาดแผลใต้ชุดผู้ป่วยยังคงปวดหนึบ ราวกับมีใครเอามีดทื่อ ๆ มาคว้า
Read more

บทที่ 9

ข่าวบันเทิงเรื่องประธานลู่ซื่อกรุ๊ปควงนกน้อยในกรงทองไปเที่ยวด้วยกัน มักจะครองแชมป์คำค้นหายอดฮิตบนโซเชียลในช่วงนี้ชาวเน็ตมักจะบังเอิญเจอทั้งสองคนตามสถานที่ต่าง ๆ และผันตัวเป็นขาเผือกแนวหน้า ถ่ายภาพความสวีตหวานของทั้งคู่ไปอัปโหลดลงบนอินเทอร์เน็ต จนดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างล้นหลาม“ฉันนึกว่าประธานลู่แค่เล่น ๆ ซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะเอาจริงเอาจัง ตามใจนกน้อยในกรงทองขนาดนี้”“ได้ยินมาว่าประธานลู่ถึงขั้นยอมหย่ากับอดีตคุณนายลู่ เพื่อมอบสถานะให้แก่นกน้อยในกรงทองคนนี้โดยเฉพาะเลยนะ”“นกน้อยคนนี้ก็มีฝีมือไม่เบา พวกคุณว่าเธอจะได้เป็นคุณนายลู่คนต่อไป หรือว่าประธานลู่ก็แค่เล่นสนุกกับเธอเฉย ๆ เหรอ”ทันทีที่ประโยคนี้ถูกพิมพ์ออกไป ก็กระตุ้นความสนใจของบรรดาชาวเน็ต ทุกคนต่างพากันเข้ามาคอมเมนต์ถกเถียงกันอย่างดุเดือดบ้างก็บอกว่าลู่อวี่เซินจะแต่งงานกับนกน้อยในกรงทองคนนี้ บ้างก็บอกว่าลู่อวี่เซินก็แค่คบเล่น ๆ เท่านั้นทุกคนต่างยึดมั่นในความคิดของตัวเอง ไม่มีใครยอมใคร จนท้ายที่สุดถึงขั้นมีการตั้งวงเดิมพันกันเลยทีเดียวทว่านอกจอโทรศัพท์มือถือ ซูเหนี่ยนหนิงมองคอมเมนต์ต่าง ๆ บนโลกออนไลน์ พ
Read more

บทที่ 10

การที่ลู่อวี่เซินเคารพการตัดสินใจของเธอขนาดนี้ ทำให้ความรู้สึกหวาดระแวงที่ซูเหนี่ยนหนิงเพิ่งก่อตัวขึ้นตอนเห็นคอมเมนต์บนอินเทอร์เน็ต พลันมลายหายไปหมดสิ้นทันทีแต่คอมเมนต์พวกนั้นก็ยังคงส่งผลกระทบต่อจิตใจเธออยู่ดี ดังนั้นเธอจึงกำมือแน่น แล้วตัดสินใจเล่าเรื่องคอมเมนต์ที่เห็นบนอินเทอร์เน็ตให้ลู่อวี่เซินฟังความตั้งใจเดิมของซูเหนี่ยนหนิงคืออยากจะถามเขาว่า เขาจริงใจกับเธอหรือแค่คบเล่น ๆ กันแน่แต่เห็นได้ชัดว่าลู่อวี่เซินเข้าใจความหมายของซูเหนี่ยนหนิงผิดไป “พวกนั้นว่าเธอเป็นนกน้อยในกรงทองอีกแล้วเหรอ”“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะสั่งให้คนลบข้อความพวกนั้นเดี๋ยวนี้ วันหลังเธอจะไม่ได้เห็นมันอีก”พูดจบ ลู่อวี่เซินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาผู้ช่วยทันทีผ่านไปเพียงสามนาที โลกออนไลน์ก็พลันสะอาดสะอ้านไร้ร่องรอยทันทีเมื่อซูเหนี่ยนหนิงเห็นเขาจัดการเรื่องนี้อย่างรวดเร็วฉับไว ในใจก็รู้สึกทั้งซาบซึ้งและสับสนวุ่นวายจะบอกว่าลู่อวี่เซินรักเธอ เขากลับบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถามของเธอ แต่จะบอกว่าเขาไม่เห็นค่าเธอ เขากลับสั่งคนให้ไปจัดการลบคอมเมนต์พวกนั้นอย่างรวดเร็วซูเหนี่ยนหนิงหลุบตาลง ซ่อนประกายความหม่นหมอ
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status