جميع فصول : الفصل -الفصل 130

เมื่อย้ายสถานที่มาที่ร้านของหลินเฟิง ไม่ถึง 20 นาทีบรรยากาศก็กลับกลายเป็นเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความกดดัน เจ้าหน้าที่จากสำนักงานมรดกวัฒนธรรมแห่งชาติและภัณฑารักษ์จากพระราชวังโบราณเกือบ 15 คน พร้อมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธครบมือเดินทางมาถึงทว่าสิ่งที่ทำให้เหล่าผู้เชี่ยวชาญและภัณฑารักษ์ระดับประเทศต้องตื่นตะลึงจนมือสั่น ไม่ใช่เพียงเพราะชื่อของจิตรกรเอกกู้ไค่จือ แต่เป็นสภาพอันสมบูรณ์แบบขั้นสูงสุด ของภาพวาดทั้ง 3 ม้วน ผืนผ้าไหมโบราณยังคงเหยียดตึง ไร้รอยฉีกขาดหรือคราบเชื้อรา สีหมึกและลายเส้นพู่กันคมชัดราวกับเพิ่งถูกตวัดวาดเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ซึ่งมันช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหวจากวัตถุโบราณชิ้นอื่น ๆ ในยุคเดียวกันที่มักจะเปื่อยรุ่ย ชำรุดแตกหัก หรือซีดจางไปตามกาลเวลา จนทุกคนในห้องต่างพากันกระซิบกระซาบด้วยความฉงนสนเท่ห์ว่าเป็นไปได้อย่างไรถึงขนาดที่หัวหน้าทีมผู้ตรวจสอบทนความสงสัยไม่ไหว ต้องหันมาโค้งกายแล้วเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ"คุณถัง... ผมต้องขอเสียมารยาทถามจริง ๆ ครับ ในฐานะคนที่อยู่กับวัตถุโบราณมาทั้งชีวิต สภาพของภาพวาดทั้ง 3 ชิ้นนี้ถูกรักษามาอย่างดีเยี่ยมจนแทบไม่มีความเสียหายเลย ไม่ทรา

"พี่ครับ รอพี่ชายของที่เหลือได้ก่อน หลังหักส่วนของพี่ออก ผมรบกวนพี่เอาเงินพวกนี้เปลี่ยนเป็นทองคำแท่งให้ผมหน่อยได้ไหมครับ? ผมจะเหลือเงินสดติดบัญชีไว้แค่ 2 ล้านหยวนก็พอครับ ส่วนที่เหลือ... ผมต้องการทองคำทั้งหมดครับ"หลินเฟิงสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่าต้าเหล่ยจะไว้ใจเขาขนาดนี้ แต่ก็รีบตกลงทันที "ได้! พี่จัดการให้ได้ ทองคำแท่ง 1 กิโลกรัมตอนนี้ราคาอยู่ที่ 1,150,000 หยวน เดี๋ยวพี่คำนวณให้เดี๋ยวนี้เลย"หลินเฟิงหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมากดรัวเร็วด้วยความชำนาญ ราคาทองคำช่วงนี้อยู่ในขาขึ้น มีเศษปลายหลักหมื่น น่าจะเพียงพอต่อค่าดำเนินงานของเขา "คร่าว ๆ ถ้าขายหยกที่เหลือได้ตามราคาที่เราคุยกันไว้ เงินทั้งหมด 220 ล้าน หักไว้ 2 ล้าน เหลือ 218 ล้าน... เมื่อหารด้วยราคาทอง 1,150,000 ต่อกิโลกรัม... เสี่ยวเหล่ย นายจะได้ทองคำแท่งทั้งหมดประมาณ 189 กิโลกรัมกับอีกประมาณครึ่งขีด!"ตัวเลขนี้ทำให้ลุงหลี่ที่ยืนฟังอยู่ถึงกับต้องสูดหายใจลึก "ทองเกือบ 190 กิโลกรัม! เสี่ยวเหล่ย... นายจะเอาทองไปทำอะไรมากมายขนาดนั้น?"ต้าเหล่ยยิ้มบาง ๆ แววตาดูนิ่งสุขุม "ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ร้อยปี มูลค่าของทองคำไม่เคยลดค่าลงเลย ผมต้องการมันเ

บ่าย 2 โมงตรง แสงแดดจัดจ้าสะท้อนกับหลังคาโกดังที่ต้าเหล่ยเช่าไว้ รถบรรทุกเฟอร์นิเจอร์คันสุดท้ายกำลังถอยเข้าจอดที่หน้าลานกว้าง ในขณะที่ต้าเหล่ยกำลังยืนตรวจรายการของอยู่นั้น รถยนต์ของหลินเฟิงก็เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างรวดเร็วหลินเฟิงก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ เขาเปิดกระโปรงหลังรถออก เผยให้เห็นกระเป๋าเดินทางสีดำที่ไม่ใหญ่มาก แต่ดูหนักอึ้งจนโช้ครถยุบตัว หลินเฟิงพยายามลากกระเป๋าเข้ามาในโกดังอย่างระมัดระวัง"พี่หลินเฟิง! มาครับผมช่วย" ต้าเหล่ยรีบปราดเข้าไปรับช่วงต่อ ทันทีที่มือสัมผัสหูกระเป๋า เขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ น้ำหนักของมันมหาศาลเกินกว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือของใช้ทั่วไปหลินเฟิงปาดเหงื่อที่หน้าผาก พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ลานโกดังที่ตอนนี้เต็มไปด้วยชุดโซฟาไม้สีเข้ม ตู้ลิ้นชักแกะสลัก และผ้านวมกองโตที่คนงานกำลังทยอยขนลงมา รวมไปถึงเครื่องสีข้าวฝัดข้าวขนาดเล็กที่เพิ่งมาส่งวางเด่นอยู่มุมหนึ่ง"เสี่ยวเหล่ย... เข้าไปคุยข้างในห้องพักกันเถอะ" หลินเฟิงกระซิบเสียงต่ำเมื่อเข้ามาในห้องพักส่วนตัวที่มิดชิด หลินเฟิงก็ล็อกประตูทันที เขาโน้มตัวลงมาใกล้หูต้าเหล่ยแล้วกระซิบ

เสียงฝีเท้าจากกีบม้าและเกวียนวัวที่ย่ำไปบนทางดินดังสม่ำเสมอ แสงแดดยามเช้าเริ่มสาดส่อง ขณะที่ขบวนเดินทางของครอบครัวถังเคลื่อนที่ผ่านประตูเมืองเป่ยหนาน ใช้เวลาราว 3 เค่อ (45 นาที) รถม้าคันใหญ่พร้อมกับเกวียนวัวอีกเล่มหนึ่งก็มาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูจวนใหญ่"พี่รอง ผานไถพวกนี้เอาไปที่เรือนคนงานเถอะขอรับ ถึงแล้วก็ลงมือสอนคนงานได้เลย" ต้าเหล่ยหันไปบอกพี่ชายคนรอง"วางใจได้เลยเจ้าสี่ พี่จะสอนพวกเขาเอง!" ต้าเหอรับคำด้วยแววตามุ่งมั่นก่อนจะบังคับเกวียนวัวแยกตัวมุ่งหน้าไปยังที่ดินแปลงใหม่"ท่านพ่อ ท่านแม่กับทุกคนเข้าไปสำรวจจวนก่อนนะขอรับ จัดการธุระที่โกดังเสร็จข้าจะรีบกลับมา" ต้าเหล่ยหันไปบอกบิดามารดากับทุกคนที่กำลังทยอยลงจากรถม้าทั้งสองคัน"เจ้ารีบไปเถอะ พวกเราจะรออยู่ที่นี่" พ่อถังรีบตอบรับลูกชายทันทีที่เท้าเหยียบพื้น ทั่วทั้งบริเวณพลันตกอยู่ในความเงียบงัน พ่อถัง แม่ถังแหงนหน้ามองจวนหลังงามและกำแพงอิฐสูงตระหง่านด้วยอาการตาค้าง ขากรรไกรแทบอ้าค้างจนร่วงลงพื้น บรรดาสะใภ้ต่างพากันยกมือขึ้นกุมปาก หัวใจเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้นระคนตื่นตระหนก พวกนางไม่เคยนึกฝันเลยว่าในชาตินี้ครอบครัวชาวนา จะมีวา

"อย่าเกรงใจไปเลยขอรับ ผู้มาเยือนคือแขก อย่างไรก็ต้องต้อนรับให้ดี เชิญด้านในเถอะ" ต้าเหล่ยเดินนำผู้ดูแลจั๋วเข้าไปยังห้องโถงหลักของเรือนที่เพิ่งจัดแต่งเสร็จหมาด ๆทันทีที่ก้าวผ่านธรณีประตู ผู้ดูแลจั๋วถึงกับหยุดชะงักดวงตาเบิกกว้าง เมื่อวานตอนที่เขามาส่งมอบจวนที่นี่ยังเป็นเพียงห้องโถงไม้ว่างเปล่าที่ดูสะอาดตา แต่เพียงข้ามคืนกลับมีตั่งไม้ขนาดใหญ่สีเข้มดูหรูหราตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง บนตั่งมีเบาะรองนั่งสีนวลตาที่ดูหนานุ่มน่าสัมผัสวางอยู่ เขาไม่เคยเห็นเครื่องเรือนชนิดนี้จากที่ไหนมาก่อน แม้แต่ในจวนขุนนางใหญ่ในเมืองหลวงก็ยังไม่เคยเห็นตั่งไม้ที่มีเบาะหนาขนาดนี้ บนพื้นยังมีพรมปูเต็มโถง ช่างเป็นครอบครัวที่ล่วงเกินไม่ได้จริง ๆสายตาของเขาเหลือบไปมองบนเพดานและตามเสาโคมไฟที่ส่องสว่างนิ่งสนิท ไม่มีเปลวไฟวูบวาบหรือควันไฟรบกวนเหมือนเทียนไขทั่วไป แสงนั้นนวลตาและสม่ำเสมอจนเขารู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งนัก"เชิญนั่งก่อนขอรับผู้ดูแลจั๋ว" ต้าเหล่ยผายมือไปยังโซฟาไม้ประยุกต์ผู้ดูแลจั๋วขยับตัวอย่างลังเล เขาค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะนุ่ม ๆ อย่างระมัดระวัง พลางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพบว่าเบาะนั้นโอบรับร่างกายของเขาอย่างน