All Chapters of ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Chapter 131 - Chapter 140

ทุกคนในครอบครัวเดินมุ่งหน้าไปทางเรือนพักคนงานที่อยู่ติดจวน เมื่อเดินเข้ามาถึงเขตเรือนพักคนงาน ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก พวกเขาไม่คิดว่าคนงานที่ต้าเหล่ยรับไว้จะหลายคนขนาดนี้ขณะเดียวกัน ท่านเจ้าเมืองเป่ยหนานในชุดขุนนางสีซีดและผู้ติดตามอีก 2 คน กำลังยืนมองดูต้าเหอกับคนงานกำลังบังคับผานไถเหล็กกล้าพรวนดินอย่างตั้งอกตั้งใจ เสียงดินที่ถูกพลิกหน้าดินขึ้นมาดัง ฉึบ ฉึบ พร้อมกับความรวดเร็วที่มากกว่าการใช้จอบแบบเดิมหลายเท่าตัวรอบ ๆ บริเวณนั้น บรรดาคนงานคนอื่น ๆ ต่างก็ขะมักเขม้นทำงานกันอย่างไม่รู้เหนื่อย ฝ่ายหนึ่งช่วยกันถางหญ้าริมกำแพงและถอนรากถอนโคนเพื่อเตรียมพื้นที่ทำแปลงผัก อีกฝ่ายหนึ่งก็กำลังยกร่องดินให้เป็นคูยาวสำหรับปลูกมันตามที่ต้าเหอสั่งการไว้เมื่อคนงานเห็นกลุ่มของต้าเหล่ยเดินเข้ามา พวกเขาก็รีบวางมือจากงานแล้วลุกขึ้นคารวะอย่างพร้อมเพรียง แม้พวกเขาจะคุ้นหน้าเพียงนายท่านทั้ง 4 และคุณหนูน้อยโต้วโต้วแต่เมื่อเห็นชายชราและหญิงอาวุโสที่เดินเคียงข้างมากับต้าเหล่ย ทุกคนก็เดาได้ทันทีว่าเป็นนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่า ถึงแม้การแต่งกายของพ่อถังและแม่ถังจะดูเรียบง่ายเหมือนชาวบ

ต้าเหล่ยเอ่ยชมพลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาสแกนจ่ายเงินค่าแรงไปทั้งหมด 23,500 หยวน หลังจากขนเสื้อผ้าทั้งหมดไปเก็บเข้ามิติเรียบร้อย ต้าเหล่ยก็รีบกลับไปที่ร้านของลุงหลี่อีกครั้ง "ใต้ตาคล้ำเชียวนะ ช่วงนี้หักโหมเกินไปรึเปล่า?"ลุงหลี่ที่เพิ่งกลับมาถึงยังอยู่ในชุดทำสวนสีหม่น กำลังนั่งจิบชาอยู่หน้าร้าน ต้าเหล่ยยิ้มแล้วทรุดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วตอบกลับ"มีหลายอย่างต้องจัดการจริง ๆ ครับลุง"เขาหยิบกระดาษแผ่นใหญ่ที่พับเอาไว้ออกมาวางบนโต๊ะไม้ ตามด้วยสมุดจดรายการพืชและสัตว์ที่เขาเขียนไว้"ผมอยากให้ลุงช่วยดูแปลนที่ดินให้หน่อยครับ นี่คือสิ่งที่ผมอยากปลูก ส่วนอีกใบเป็นพวกสัตว์ที่ผมวางแผนจะเลี้ยง"ลุงหลี่รับกระดาษไปคลี่ออกช้า ๆ แววตาของชายชรานิ่งขึ้นทันทีเมื่อเห็นผังที่ดินขนาดใหญ่ 200 หมู่ เขาใช้เวลาพิจารณาอยู่นาน ก่อนจะหยิบปากกาเคมีขึ้นมา"ดูนี่นะ ในเมื่อที่ดินติดคลองน้ำธรรมชาติ น้ำคือเส้นเลือดใหญ่ของฟาร์มทั้งหมด ตรงหน้าสุดที่ติดคลองให้ทำประตูกั้นน้ำขนาดใหญ่ ใช้ระบบคานยกขึ้นลงเหมือนเขื่อนเล็ก ฤดูฝนน้ำหลากปิดไว้ไม่ให้น้ำทะลักเข้ามา ตลอดแนวคลองต้องทำขอบกั้นให้สูงหน่อย ใช้หินกันน้ำเซาะ"ต้าเหล่ยรีบขยับเก

"นี่นามบัตรส่วนตัวของผมครับ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหาร การเดินทาง หรือปัญหาเล็กน้อยเพียงใด ติดต่อผมได้ 24 ชั่วโมงครับคุณถัง""ขอบคุณครับ มีอะไรผมจะติดต่อไปแน่นอน"หลังจากผู้จัดการกับพนักงานกลับไปหมดแล้ว ลุงหลี่จึงเอ่ยขึ้น"มีรถแล้ว มีใบขับขี่แล้ว อยากลองหัดขับรถไหมล่ะเสี่ยวเหล่ย?"ต้าเหล่ยตาเป็นประกายทันที "อยากครับลุง! ผมก็คิดอยู่ว่าถ้าขับรถเองได้คงจะไม่ลำบากลุงคอยดูแล ต่อไปผมจะเป็นคนขับรถให้ลุงเองครับ อยากไปไหนบอกมาได้เลย""ดี! งั้นตามลุงมาที่โรงจอดรถใต้ดิน ลุงจะสอนเธอเอง"ทั้งคู่เดินลงไปยังห้องโถงใต้ดินที่สว่างไสว ลุงหลี่เดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วเริ่มอธิบายเหมือนสอนเด็กน้อย "ตั้งใจฟังนะ รถเกียร์ออโต้แบบนี้มีแค่สองแป้น แป้นซ้ายกว้าง ๆ คือเบรก แป้นขวาคือคันเร่ง จำไว้ให้แม่นว่าใช้เท้าขวาเท้าเดียวสลับไปมา ห้ามใช้เท้าซ้ายเหยียบเบรกเด็ดขาด""ครับ""ส่วนคันเกียร์รุ่นนี้มันอยู่ที่คอพวงมาลัยทางขวา ดันลงคือเกียร์ D สำหรับเดินหน้า ดันขึ้นคือเกียร์ R สำหรับถอยหลัง ถ้าจะจอดก็กดปุ่ม P ที่หัวเกียร์""..."ลุงหลี่สอนต่อไปถึงหน้าจอดิจิทัล "ถ้ารูปถังน้ำมันมีขีดสีแดงแสดงว่าน้ำมันใกล้หมด ช่องเติมน้

รถม้าของบ้านถังมุ่งหน้าสู่ชานเมืองทางทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว เสียงกีบม้าและเสียงล้อรถบดไปกับทางดินดังประสานกันเป็นจังหวะอนุญาตซานสะบัดบังเหียนบังคับรถม้าคันแรก ส่วนรถม้าคันที่สองมีต้าเหอทำหน้าที่คุมเพลา โดยมีต้าเจียงนั่งขนาบข้างอยู่ตรงชานหน้ารถม้า คอยช่วยสอดส่องเส้นทางอย่างระแวดระวังเมื่อควบรถม้าออกจากประตูเมืองมาได้ราวสี่ห้าลี้ ภาพผังที่ดินผืนใหญ่ก็ปรากฏสู่สายตา สิ่งปลูกสร้างล้วนตั้งเรียงรายอยู่ทางฝั่งซ้ายมืออย่างเป็นระเบียบ ไล่เรียงมาตั้งแต่เรือนพักคนงาน ถัดมาเป็นจวนใหญ่หลังที่หนึ่ง และจวนใหญ่หลังที่สองที่มีลานฝึกยุทธในตัว ซึ่งตั้งอยู่ติดกับโกดังเก็บสินค้าที่ต้าเหล่ยเคยเช่าส่งของให้สกุลหยู ส่วนฝั่งตรงข้ามถนนนั้นมีเพียงเรือนหลังย่อมตั้งอยู่ห่าง ๆ ไกลสุดสายตายังมีหมู่บ้านที่ห่างออกไป มองเห็นได้เพียงหลังคาเรือนหลายหลัง นอกนั้นเป็นเพียงแปลงนารกร้างที่ยังไม่ได้ถากถางขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านเรือนพักคนงาน ก่อนจะชะลอความเร็วและหยุดสนิทลงที่เบื้องหน้าจวนใหญ่ ทันทีที่ทุกคนก้าวลงจากรถ ต้าซานก็เดินตรงเข้ามาหาน้องชายคนเล็กทันที เรื่องนี้เขาได้ปรึกษาหารือกับบิดามาอย่างถี่ถ้วนแล้ว"เจ้าสี่ จวนใหญ่ห

ต้าเหล่ยเห็นหลานชายคนโตอยู่ไม่ไกลจึงใช้ให้เป็นธุระเรียกคนงานทั้งหมดมารวมกัน เพียงไม่นานทุกคนก็เร่งฝีเท้าเดินมารวมตัวกันที่ลานกว้าง บรรยากาศเงียบกริบลงในทันตาเพื่อรอฟังนายท่านสี่ออกคำสั่ง"ทุกคนฟังข้า ตั้งแต่วันนี้ไปเราจะเริ่มงานใหญ่กันแล้ว ข้าจะจัดสรรหน้าที่เพื่อให้งานเดินหน้าได้เร็วที่สุด ตอนนี้เรามีคนงานประจำอยู่เพียงแค่นี้ ให้ทุกคนทำหน้าที่ตามที่ข้าบอกไปก่อน รอให้คนงานมาเพิ่มข้าจะจัดสรรแรงงานเข้าไปช่วยแต่ละฝ่ายแน่นอน"ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปที่กลุ่มคนงาน ก่อนจะเริ่มประกาศรายชื่อและหน้าที่ของทุกคน"อู๋วั่งไฉ เจ้าติดตามข้ากับนายหญิงสี่ ไปช่วยงานด้านบัญชี คลังเสบียง และการเบิกจ่ายสิ่งของทั้งหมด ส่วนน้อง ๆ ของเจ้าให้ช่วยงานทั่วไปที่พอทำไหวไปก่อน""ขอรับนายท่านสี่" วั่งไฉรีบโค้งคำนับจากนั้นเขาหันไปทางซูหลันที่อุ้มทารกน้อยไว้ในอ้อมอก "หม่าซูหลัน เจ้ายังมีลูกเล็กที่ต้องดูแล ช่วงนี้ข้าให้เจ้าไปช่วยงานนายหญิงสี่ คอยช่วยอู๋วั่งไฉดูแลคลังเสบียง คลังเครื่องมือและการเบิกจ่ายอีกแรง งานนี้ไม่ต้องออกแรงหนักแต่ต้องใช้ความรอบคอบ เจ้าทำได้หรือไม่?""ข้า... ข้ายินดีทำอย่างยิ่งเจ้าค่ะนายท่านสี่ ขอบคุณ