ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

ตัวเลขที่ออกจากปากผู้ดูแลเหยียนทำเอาต้าเจียง ต้าเหอ ต้าซาน ถึงกับนั่งตัวตรงราวกับรูปปั้นหิน หัวใจเต้นรัวแรงยิ่งกว่ากลองรบ 150,700 ตำลึง! นี่มันมากมายขนาดไหนกันนายท่านหยูกวาดสายตามองกองตั๋วเงินครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย "น้องรอง ตามธรรมเนียมการค้า ข้างเป็นเพียงผู้ดำเนินงาน ข้าจะรับส่วนแบ่งไว้เพียง 1 ใน 10 ส่วนเท่านั้น ที่เหลืออีก 135630 ตำลึง เป็นของเจ้าทั้งหมด" เขาเลื่อนหีบเงินไปตรงหน้าต้าเหล่ยอย่างใจกว้าง ต้าเหล่ยที่นั่งนิ่งสงบผิดกับพี่ชายคนอื่น ๆ ส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้ม "พี่ใหญ่ ข้ายันยืนยันคำเดิม ข้าให้ท่าน 3 ส่วน หากท่านไม่รับไว้ ข้าคงไม่กล้าเป็นน้องชายของท่านอีก ต่อไปหากมีของดีอะไร ข้าคงมิอาจรบกวนเวลาของท่านอีก""ไม่นะ! ตกลง ๆ ข้ารับ! ผู้ดูแลเหยียนได้ยินแล้วใช่ไหม หักไว้ให้ครบ 3 ส่วนตามที่น้องรองบอก พี่ใหญ่ทำแบบนี้ดีหรือไม่น้องเล็กรอง แต่เจ้าจำไว้นะ มีของดีอะไรห้ามลืมข้าเด็ดขาด!"นายท่านหยูรีบชูมือห้ามทันควัน พลางทำหน้าตาตื่นราวกับกลัวว่าต้าเหล่ยจะตัดสัมพันธ์ เขาหันมาบ่นอุบอิบแต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้ม "ขอรับ" ต้าเหล่ยตอบสั้น ๆ พลางพยักหน้า"ดี ๆ เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปดูจวน ครั้งนี้

รถม้าหยุดลงที่หน้าเรือนพักคนงาน ต้าเหล่ยกระชับอ้อมแขนอุ้มหนูน้อยโต้วโต้วลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเดินไปเคาะประตูไม้บานใหญ่เพียงไม่กี่ครั้ง ประตูพลันถูกกระชากเปิดออก วั่งไฉวิ่งออกมาต้อนรับด้วยความกระตือรือร้น"คารวะนายท่านสี่ขอรับ! คารวะคุณหนูน้อยขอรับ!" วั่งไฉโค้งคำนับจนตัวงอ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มทว่ายามที่วั่งไฉเงยหน้าขึ้นมาสบตา นัยน์ตาของเด็กหนุ่มพลันเบิกกว้างด้วยความตะลึงลาน ไม่ต่างจากท่านป้าเหลียนและชิวหลินที่กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดเช็ดถูพื้นอยู่ในลานเรือน ทั้งสองรีบวางมือแล้วรีบเดินเข้ามาก้มศีรษะต้อนรับนอบน้อม สายตาของพวกเขายามนี้เต็มไปด้วยความเลื่อมใสระคนตกตะลึง ถังต้าเหล่ยในวันนี้ช่างต่างจากบุรุษในชุดผ้าป่านหยาบ ๆ ตัวเก่าเมื่อวานที่พวกเขาเคยเห็นราวฟ้ากับดิน ยามนี้นายท่านสี่ของพวกเขาสวมชุดคลุมไหมเนื้อดีสีเข้ม ท่วงท่าสง่างามภูมิฐานดั่งคุณชายจากตระกูลใหญ่ ปลอกข้อมือและแถบคาดเอวประณีตขับเน้นกลิ่นอายของผู้มีอันจะกินจนคนงานทุกคนรู้สึกยำเกรงขึ้นอีกหลายเท่าเมื่อทุกคนก้าวเข้าสู่ลานเรือนอันกว้างขวาง ต้าเหล่ยผายมือไปทางกลุ่มคนสกุลหม่าตามเข้ามา พวกเขายังคงยืนเก้ ๆ กัง ๆ ตัวลีบ

ทุกคนเดินตามกันไปที่จวนด้านข้าง เสียงกุญแจเหล็กกระทบกันดังกริ๊งพาดผ่านความเงียบ ผู้ดูแลจวนเดินนำหน้าต้าเหล่ยและพี่ชายทั้ง 3 คน ตรงไปยังประตูบานยักษ์ที่ทำจากไม้สนแดงตอกหมุดทองเหลืองวาววับ เขาค่อย ๆ ผลักบานประตูออกช้า ๆ ราวกับกำลังเปิดม่านการแสดงชุดใหญ่"เชิญนายท่านรองและทุกท่านเข้าชมจวนขอรับ"เพียงแค่ก้าวแรกที่เหยียบผ่านธรณีประตู กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้หอมและไอเย็นจากน้ำก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า โถงหลักของจวนหลังแรกนี้กว้างขวางและโปร่งสบายอย่างน่าประหลาด เสาไม้ขัดมันวาวเรียงรายรับน้ำหนักหลังคาสูง ลมพัดผ่านสะดวกจนม่านผ้าไหมที่ตกแต่งอยู่ไหวเอนพลิ้วตามลม"โอ้โห! ท่านพ่อ... ที่นี่ใหญ่มาก สวยมากที่สุดเลยเจ้าค่ะ!" โต้วโต้วน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของต้าเหล่ยร้องออกมาพลางดิ้นขลุกขลักขอลงพื้น เมื่อเท้าเล็ก ๆ แตะหินอ่อนที่ปูเรียบกริบ นางวิ่งเตาะแตะไปรอบโถงกว้าง แววตาไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ"เจ้าสี่... นี่มัน... ข้าเคยฝันว่าอยากมีเรือนดี ๆ สักหลัง แต่หลังนี้มัน... มันเกินปัญญาข้าไปไกลเหลือเกิน วาสนาของพวกเราแท้ ๆ ที่มีเจ้าเป็นน้องชาย ตายอีกกี่ชาติข้าก็คงไม่มีปัญญาได้มาอยู่ในที่แบบนี้" ต้าเจียงพ

จากนั้น สายตาของต้าเหล่ยก็ถูกดึงดูดไปยังตู้หยกอีกด้านหนึ่ง กำไลหยกสีเขียวเข้ม 2 วงวางตระหง่านอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีแดง ตัวหยกเนื้อแก้วชั้นดีโปร่งแสงดุจน้ำค้างยามเช้า ผิวสัมผัสเนียนละเอียดและเย็นเยียบ ไร้รอยตำหนิใด ๆ"กำไลคู่นี้ราคาเท่าไร?""สายตาของนายท่านเฉียบแหลมนัก! นี่คือหยกเนื้อดีจากเหมืองทางใต้ วงละ 1,000 ตำลึงขอรับ"ต้าเหล่ยยกกำไลขึ้นมาพิจารณา ภาพของมารดาและหมิงจูลอยขึ้นมาในหัวทันที 1 วงสำหรับมารดาผู้ให้กำเนิดสวมใส่เพื่อเป็นสิริมงคล อีก 1 วงสำหรับภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่ยอมลำบากและยืนหยัดเคียงข้างเขา"ข้าเอาทั้ง 2 วง""ขอรับ!" ผู้ดูแลร้านยิ้มกว้างจนเห็นฟันแทบทุกซี่ แทบจะถลาเข้ามาอุ้มชูบ่อเงินบ่อทองผู้นี้ก่อนจะจบการซื้อขาย ต้าเหล่ยหันไปสะดุ้งตากกับแผ่นหยกแกะสลักเนื้อมันแพะ สีขาวนวลราวกับน้ำนมบริสุทธิ์ สลักลวดลายมงคลอักษรมงคล ทั้งรูปกิเลน รูปดอกไม้ และเมฆมงคลอย่างประณีต เมื่อสอบถามจนรู้ว่าราคาชิ้นละ 300 ตำลึง เขาจึงเลือกมาอีก 3 ชิ้น ในขณะที่บ่าวรับใช้กำลังจัดเตรียมกล่องหยกอยู่นั้น ผู้ดูแลร้านก็ขยับเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางนอบน้อมนบนอบ แววตาฉายประกายบางอย่างก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา"นายท่าน

"เจ้าสี่... เจ้าคือเสาหลักของบ้านในยามนี้ พ่อกับแม่แก่แล้ว จะเอาเงินหมื่นตำลึงไปทำไม เก็บไว้ที่เจ้าเถอะ อนาคตข้างหน้าต้องใช้เงินอีกมาก ที่ให้มานี่ก็เกินพอแล้ว"ต้าเหล่ยเห็นความหนักแน่นของทุกคนก็ไม่ได้ดึงดัน "ถ้าเช่นนั้นข้าจะเก็บไว้ก่อน แต่เรื่องย้ายเรือนข้ายืนยันคำเดิม อีกเรื่อง... ข้าจะให้หลาน ๆ ทุกคนเข้าเรียนในสำนักศึกษา ค่าใช้จ่ายข้าจะจัดการเอง"พ่อถังพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง ก่อนจะมองลูกชายคนเล็กด้วยสายตาคาดหวังและอาวรณ์อยู่ลึก ๆ "แล้วตัวเจ้าล่ะเจ้าสี่? เจ้าเป็นซิ่วไฉที่มีความรู้ติดตัว ทุ่มเทอ่านตำรามาหลายปี... ไม่อยากเตรียมตัวสอบเซี่ยงซื่อบ้างหรือ?"คำถามของบิดาทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วครู่ พี่ชายทั้ง 3 คนต่างหันมามองน้องเล็กของบ้านเป็นตาเดียว พวกเขานึกถึงหยาดเหงื่อที่ยอมเสียสละตรากตรำทำงานหนักในทุ่งนา เพื่อส่งเงินทุกอีแปะให้น้องชายคนนี้ได้มีโอกาสจับพู่กันและก้าวเดินในเส้นทางบัณฑิตต้าเหล่ยนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ในหัวเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความทรงจำของร่างเดิมพรั่งพรูเข้ามา ความรักและความคาดหวังของครอบครัวที่แสนอบอุ่นนี้ทำให้หัวใจของเขาตื้นตัน ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้น สบตาบิด