All Chapters of ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Chapter 1 - Chapter 10

เริ่มรัชศกเทียนซื่อ ปีที่ 2 แคว้นต้าเยี่ยแผ่นดินเปลี่ยนมือดั่งกระดานหมากที่ถูกคว่ำกลางพายุ ราชบัลลังก์ยังไม่ทันอุ่นก็ต้องรับเคราะห์กรรมที่หลงเหลือจากคมดาบและเปลวไฟ สงครามชิงบัลลังก์ที่ขับเคี่ยวกันมายาวนานถึงสามปีเต็มเพิ่งจะสงบลง ทว่ารอยยิ้มของการผลัดเปลี่ยนแผ่นดินใหม่กลับไปไม่ถึงหัวใจของราษฎร เมื่อสวรรค์เบื้องบนดูเหมือนจะพิโรธซ้ำเติมด้วยการส่งภัยแล้งอย่างรุนแรงมาเยือนสามปีแห่งสงคราม สามปีที่เสียงกลองศึกดังก้องแทนเสียงไก่ขัน สามปีที่เลือดหลั่งรินย้อมผืนดินให้กลายเป็นสีคล้ำ บัดนี้ศึกสงบลงแล้ว แต่ความสงบกลับมิใช่ความสุข ลมร้อนพัดผ่านทุ่งนา ผืนดินที่เคยเขียวขจีแตกระแหงเป็นริ้วรอยราวกับแผลเป็นบนผิวหนัง ลำน้ำสาขาที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิตกลับเหือดแห้งจนเห็นเพียงกรวดหินร้อนระอุ รวงข้าวที่เคยโอนเอนตามลมเหลือเพียงตอแห้งกรอบ รอวันปลิวหายไปพร้อมฝุ่นดิน"ฟ้าไม่เมตตา…คนก็ยิ่งไร้ที่พึ่ง"เสียงกระซิบแหบพร่าของชาวบ้านลอยคลอไปกับสายลม ท่ามกลางกลุ่มผู้อพยพที่นั่งพิงกำแพงเมืองเก่า บางคนสูญเสียสามีในสนามรบ บางคนฝังลูกไว้ใต้ผืนดินที่ไม่มีแม้แต่น้ำตาจะรินรด บางครัวเรือนเหลือเพียงเงา นั่งเฝ้าบ้านที่ไม่มีเสียงห

แสงสีขาวเจิดจ้าจากประตูแก้วดับวูบลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดในซอยแคบ ๆ แห่งหนึ่ง ถังต้าเหล่ย ยืนนิ่งค้าง ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับปรอดโปร่งอย่างน่าประหลาด เขาค่อย ๆ ก้าวข้ามธรณีประตูที่มองไม่เห็นออกมา แล้วหันกลับไปมอง... ทว่าประตูบานนั้นกลับเลือนหายไปทิ้งไว้เพียงผนังปูนเปลือยที่เต็มไปด้วยตะใคร่น้ำ"นี่ข้า... มาถึงอีกภพหนึ่งแล้วหรือ?"เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงฝีเท้าของเขาที่ย่ำลงบนพื้นคอนกรีตเรียบกริบทำให้เขาต้องก้มลงมอง พื้นนี่ช่างแข็งกระด้างและเรียบเนียนยิ่งกว่าถนนในวังหลวงเสียอีก ต้าเหล่ยเดินออกมาจนถึงปากซอย แล้วหัวใจของเขาก็เกือบจะหยุดเต้น!"นั่นมันตัวประหลาดอันใดกัน!"เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจจนตัวโยน เมื่อเห็นวัตถุรูปร่างคล้ายเต่าเหล็กขนาดยักษ์ หลากสีสัน ทั้งแดง ดำ ขาว วิ่งผ่านหน้าไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าม้าศึก เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มและควันจางๆ ที่พ่นออกมาทำให้เขาต้องรีบถอยกรูดไปพิงผนัง"เกวียนเหล็กพวกนั้น... เหตุใดไม่ต้องมีวัวหรือม้าลากจูง แต่กลับเคลื่อนที่ได้รวดเร็วปานลมพ่นถึงเพียงนี้ หรือคนในยุคนี้จะใช้เวทมนตร์บังคับของใช้กันหมดแล้ว?"ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ม

ต้าเหล่ยเดินออกมาจากห้องน้ำหลังร้านในสภาพที่เปลี่ยนไปจนแทบเป็นคนละคน เสื้อยืดสีขาวสะอาดตาที่ลุงหลี่มอบให้ แม้จะดูตัวใหญ่กว่าร่างที่ผอมโซของเขา แต่มันกลับขับเน้นไหล่ที่กว้างให้ดูชัดขึ้น กางเกงยีนเข้ารูปสีเข้มช่วยเสริมให้ช่วงขาดูยาวและทะมัดทะแมง ผิดกับชุดป่านขาดรุ่งริ่งชุดเก่าลิบลับเขาใช้ผ้ามัดผมรวบผมที่ยาวรุงรังขึ้นไปเหนือศีรษะอย่างเป็นระเบียบ เผยให้เห็นใบหน้าที่แม้จะซูบตอบแต่กลับมีแววความหล่อเหลาแฝงอยู่ รองเท้าผ้าใบสีเข้มที่สวมอยู่ทำให้เขารู้สึกเหมือนเดินอยู่บนปุยเมฆ ไม่เจ็บฝ่าเท้าเหมือนรองเท้าฟางเก่า ๆ "แต่งตัวแบบนี้ดูดีไม่น้อยเลยนะ เสียดายที่ผอมไปหน่อย" ป้าหลี่เอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู "...""ว่าแต่ชื่ออะไรเหรอพ่อหนุ่ม? ป้าชื่อหลี่จินเหลียน สามีป้าชื่อหลี่ฉุนกัง ลูกชายป้าชื่อหลี่หลินเฟิง เปิดร้านรับซื้อของเก่าอยู่ถนนถัดไป สะใภ้ชื่อหลี่หร่านอี๋ แล้วก็มีหลานสาวตัวน้อยชื่อหลี่ซูซู อายุ 5 ขวบ รายนั้นน่ะซนไม่เบาเลยเชียว""ผมชื่อถังต้าเหล่ย... เอ่อ ครับ คุณป้าเรียกผมว่าเสี่ยวเหล่ยก็ได้ครับ" ต้าเหล่ยรีบปรับเปลี่ยนคำพูดตามที่ลุงหลี่สอน แม้จะยังไม่ชินปากนัก"ได้ ๆ เอาแบบนั้น ถ้าเปลี่ยนชุ

ต้าเหล่ยเดินกลับมาที่ร้านขายของชำด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกหนักอึ้งในอกเริ่มเบาบางลงเมื่อนึกถึงเสบียงที่เก็บอยู่ในมิติ ทว่าเมื่อก้าวเท้าเข้าร้าน เขาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าบรรยากาศภายในร้านเปลี่ยนไป จากที่มีเพียงสองตายาย บัดนี้กลับมีสมาชิกเพิ่มมาอีกสามคนชายหนุ่มรูปร่างกำยำในชุดเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มดูทะมัดทะแมง กำลังถือเหรียญทองแดงพินิจมองด้วยแว่นขยายด้วยใบหน้าจริงจังน เขาคือ หลี่หลินเฟิง ลูกชายคนเดียวของบ้านหลี่ ข้างกายเขามีหญิงสาวที่ดูคล่องแคล่วอย่าง หลี่หร่านอี๋ ผู้เป็นภรรยา และเด็กหญิงตัวน้อยแก้มป่องในชุดกระโปรงลายดอกไม้ที่กำลังนั่งกินขนมปังอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเล็ก... หลี่ซูซู หลานสาวตัวน้อยที่ป้าหลี่เคยเล่าถึงทันทีที่เห็นต้าเหล่ยเดินเข้ามา หลินเฟิงก็วางแว่นขยายลงแล้วปรี่เข้าหาเขาอย่างร้อนใจ"น้องชาย! เหรียญฮั่วปู้พวกนี้เป็นของนายเหรอ? สนใจขายให้พี่ไหม? ราคาต่อรองกันได้นะ พี่ให้ราคายุติธรรมแน่นอน!" หลินเฟิงรัวคำพูดใส่อย่างกระตือรือร้นจนต้าเหล่ยผงะไปก้าวหนึ่ง ป้าหลี่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะตีแขนลูกชายไปหนึ่งทีพร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ"เจ้าเด็กคนนี้! ลูกก็ให้น้องเข้ามานั่งพักก่อนสิ น้องเพิ

ต้าเหล่ยที่เพิ่งได้รับน้ำเพียงเล็กน้อยมองดูภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่บีบคั้น เขาเห็นแววตาแห่งความห่วงใยที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ทั้งที่เขาเคยเป็นคนเลว เป็นคนไม่เอาถ่าน ผลาญทรัพย์สินในการเรียน แปรเปลี่ยนเป็นหลงมัวเมากับสุราไปวัน ๆ แต่ในยามที่เขาใกล้ตาย ทุกคนกลับไม่เคยปล่อยมือจากเขาเลย"ท่านพ่อ... ท่านแม่... หมิงจู... โต้วโต้ว ชาติก่อนข้าคงทำบุญมามาก ชาตินี้เลยมีโอกาสแก้ไขทุกอย่าง ข้าสาบาน... ข้าจะเป็นคนใหม่ จะไม่หลงผิดเหมือนในอดีตอีกแล้ว" ต้าเหล่ยเอ่ยด้วยเสียงที่แหบพร่า น้ำตาของเขาไหลร่วงลงมาอย่างสุดกลั้น ทำให้ทุกคนในบ้านถึงกับน้ำตารื้น"ท่านพ่อ... ฮืออออ... โต้วโต้วกลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ ท่านพ่อหลับนานมาก โต้วโต้วกลัวท่านพ่อจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก"ถังโต้วโต้ว เด็กน้อยวัย 4 ขวบคลานเข้ามาเกาะขอบแคร่ ดวงตากลมโตที่เปื้อนคราบน้ำตามองบิดาด้วยความหวาดหวั่น ต้าเหล่ยยิ้มบาง ๆ พลางยื่นมือที่ผ่ายผอมไปลูบหัวลูกสาวเบา ๆ"โต้วโต้วไม่ต้องกลัวนะ... ต่อไปพ่อจะอยู่กับเจ้า จะหาของอร่อย ๆ มาให้เจ้ากินจนอิ่มท้อง... ดีหรือไม่?""ดิ...ดีเจ้าค่ะ ฮึก" หนูน้อยตอบรับเสียงใส ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปหาบิดาด้วยความลังเล ต้าเห