ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

ยามสายเมื่อจัดแจงงานเข้าที่เข้าทางแล้ว ต้าเหล่ยก็เริ่มจัดเตรียมรถม้าด้วยตัวเองอย่างคล่องแคล่ว แขนเสื้อของเขาถูกถกขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อ "ท่านพี่ ข้าช่วยเจ้าค่ะ"หมิงจูเดินเข้ามาพร้อมผ้าเช็ดหน้าคอยซับเหงื่อให้สามี นางคอยหยิบโน่นหยิบนี่อยู่ใกล้ ๆ อย่างรู้ใจในรถม้าที่ปูด้วยฟูกหนานุ่ม หนูน้อยโต้วโต้วนั่งชะเง้อคอผ่านหน้าต่างบานเล็ก ดวงตากลมโตมองดูพ่อแม่ทำงานอย่างสนอกสนใจบนข้อมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างมีกำไลเงินที่ประดับด้วยกระดิ่งจิ๋ว ทุกครั้งที่นางขยับแขนโบกไปมา จะมีเสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นแผ่วเบาชวนให้น่าเอ็นดู"ท่านพ่อ ท่านแม่ รีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ โต้วโต้วอยากเจอท่านตาใจจะขาดแล้ว"เด็กน้อยร้องบอกพลางสั่นข้อมือจนกระดิ่งรัวถี่ยิบ ต้าเหล่ยหัวเราะเบา ๆ เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อม"หมิงจู เจ้าเข้าไปนั่งด้านในกับลูกเถอะ ทางไปหมู่บ้านเหอซานคดเคี้ยว ข้ากลัวเจ้าจะมึนหัว""ไม่เอาเจ้าค่ะ ข้าอยากนั่งข้างท่านพี่" หมิงจูส่ายหน้ายืนยันสุดท้ายโต้วโต้วก็คลานออกมาชะเง้อหน้าเบียดอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ กลายเป็นภาพพ่อแม่ลูกสามคนที่นั่งเบียดเสียดกันอยู่บนที่นั่งคนขับอย่างอบอุ่นรถม้าเคลื่อนตัวออกจากจวน มุ่งห

เมื่อก้าวเท้าเข้าสู่ห้องนอนอันกว้างขวาง แม่อันถึงกับยกมือทาบอก ร่างซูบเซียวของนางสั่นน้อย ๆ เมื่อเห็นเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ปูด้วยฟูกหนานุ่ม ผ้าห่มแพรเนื้อละเอียดพับไว้อย่างประณีต บนพื้นยังมีพรมนุ่มปูรองไว้ ที่นั่งทุกตัวยังมีเบาะรองที่สัมผัสแล้วนุ่มนิ่มจนไม่กล้านั่ง"หมิงจู... นี่มันหรูหราเกินไปแล้วหนาลูก"แม่อันเสียงสั่น นางเดินไปเปิดตู้ไม้หลังใหญ่แล้วก็ต้องตกใจซ้ำสองเมื่อเห็นเสื้อผ้าแขวนอยู่เต็มตู้"เสื้อผ้าพวกนี้คืออะไรกัน? ของแม่กับพ่อคนละ 5 ชุดเชียวหรือ? สิ้นเปลืองเกินไปแล้วลูก ชาวบ้านอย่างเรา 3-4 ปีตัดใหม่สักชุดก็บุญหัวแล้ว นี่เตรียมไว้ทีเดียว 5 ชุด แม่ไม่กล้าใส่หรอก""ใส่เถอะเจ้าค่ะท่านแม่ ส่วนของอาโม่... พี่เตรียมไว้ให้ที่ห้องแล้วนะ"หมิงจูหันไปบอกน้องชายที่ยืนอึ้งไม่แพ้กัน ก่อนจะหันมาปลอบมารดาต่อ"ให้ลูกได้ดูแลท่านพ่อท่านแม่เถอะเจ้าค่ะ หลายปีที่ผ่านมาลูกไม่ได้ทำหน้าที่เลย ถ้าท่านแม่ไม่อยากใส่ชุดหรูหรา ข้าเตรียมชุดที่เรียบง่ายไว้ให้ 3 ชุด ท่านแม่ใส่ชุดพวกนั้นเถอะนะเจ้าคะ""ใช่เจ้าค่ะ! ท่านตาก็ต้องแต่งตัวให้ดูองอาจนะเจ้าคะ เพราะท่านพ่อต้องเจอคนใหญ่คนโตเยอะแยะเลย วันก่อนเราเจอท

"พี่ใหญ่เสิ่น ข้าฝากเงินค่าแรงไปให้คนงานที่หมู่บ้านทั้ง 3 คน คนละ 30 อีแปะ และของท่านผู้เฒ่าเสิ่นอีก 40 อีแปะ รวมเป็น 130 อีแปะนะเจ้าคะ ฝากพี่ใหญ่ช่วยกำชับด้วยว่า พรุ่งนี้หากจะมีคนมาเพิ่มกี่คนก็ให้แจ้งพี่ใหญ่ได้เลย ข้าจะได้ลงบัญชีรับค่าแรงให้ถูกต้อง""ขอรับนายหญิงสี่ ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย"เสิ่นกั๋วอันรับคำอย่างแข็งขัน ก่อนจะนำคนงานขึ้นเกวียนทั้ง 2 เล่มพาคนงานกลับหมู่บ้านทันทีเมื่อเสียงล้อเกวียนค่อย ๆ ห่างออกไป ความเงียบสงบก็กลับคืนสู่ที่ดินสกุลถังอีกครั้ง พ่อถังมองดูแปลงนาที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างด้วยความภาคภูมิใจ"เห็นทีต้องซื้อเกวียนเพิ่ม ข้าคงต้องไปซื้อวัวที่เมืองซูโจว วัวที่นี่ผอมแห้งเกินไป หญ้าก็ยังไม่ค่อยมีให้กิน เฮ้ออ...ไปเถอะทุกคน กลับจวนไปอาบน้ำท่าให้สบายตัว เย็นนี้เรามีเรื่องคุยกันอีกเยอะ"ต้าเหล่ยเดินเคียงข้างหมิงจูที่อุ้มโต้วโต้วไว้ในอ้อมแขน หลาน ๆ บ้านถังเดินล้อมหน้าล้อมหลังอย่างร่าเริง บรรยากาศการเดินกลับจวนท่ามกลางแสงสายัณห์วันนี้ ช่างเป็นภาพที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความสุข จนพ่ออันที่เดินรั้งท้ายถึงกับพึมพำกับตัวเอง"ดูท่า... ข้าคงต้องเตรียมตัวทำงานหนักให้ลูกเขยคนนี

รถของต้าเหล่ยเคลื่อนตัวออกจากร้านวัสดุก่อสร้างช้า ๆ มือทั้งสองข้างจับพวงมาลัยด้วยความประหม่าปนตื่นเต้น ถนนหนทางในเมืองใหญ่ปี 2026 นั้นช่างวุ่นวาย รถยนต์หลากยี่ห้อวิ่งตัดกันขวักไขว่จนเขาสูดลมหายใจเข้าลึก สายตาจดจ่ออยู่กับเส้นทางเบื้องหน้าพลางนึกถึงความทรงจำเก่าๆเขายังจำเส้นทางเหล่านี้ได้ดี เส้นทางที่เคยนั่งรถมากับลุงหลี่ เส้นทางที่เคยนั่งเบาะหลังไปกับหลินเฟิงและซูซูน้อย เสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยังแว่วอยู่ในหู ทุกหัวมุมถนน ทุกตึกสูงที่คุ้นตาช่วยนำทางเขาไปจนถึงลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ต้าเหล่ยประคองรถเข้าซองอย่างระมัดระวังจนจอดสนิท"พู้ววว..."เขาลอบเป่าลมออกจากปากเบา ๆ พลางเช็ดเหงื่อที่ซึมตามฝ่ามือ ก่อนจะจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วคว้ากระเป๋าสะพายคู่ใจมาคล้องไหล่ แม้ตอนนี้เขาจะมีสมาร์ทโฟนที่สแกนจ่ายเงินได้ทุกอย่าง มีบัตรเครดิตที่รูดซื้อได้แทบทั้งห้าง แต่หัวใจคนจากยุคอดอยากอย่างเขาก็ยังสั่งให้พกเงินสดติดตัวไว้เป็นฟางเส้นสุดท้ายเสมอ หากเทคโนโลยีขัดข้อง อย่างน้อยเงินกระดาษในกระเป๋าก็ยังช่วยให้เขาพาของกลับบ้านได้จุดหมายแรกของเขาคือร้านชานมไข่มุกเจ้าดังที่ส่งกลิ่นหอมหวา

"พ่อตาบอกว่าป่ารอบนอกแล้งจนไม่มีน้ำผึ้งจริง ๆ ครับ ท่านยอมเสี่ยงเดินเท้าลึกเข้าไปกลางหุบเขาด้านในที่เป็นป่าดิบชื้น ตรงนั้นจะมีตาน้ำใต้ดินพุขึ้นมาตลอดปี ทำให้ต้นไม้ใหญ่สลัดใบออกดอกบานสะพรั่ง ผึ้งป่าจากทั่วทุกสารทิศเลยพากันอพยพไปทำรังรวมกันอยู่ที่นั่นเพื่อหลบภัยแล้งครับ พ่อตากับพรานป่าต้องปีนหน้าผาสูงชันในป่าลึกฝ่าฝูงผึ้งหลวงเข้าไปตีเอารังมาได้ส่วนหนึ่งครับ แต่สัตว์ป่าที่หิวโซที่อาศัยอยู่ที่นั่นก็อันตรายมากจริง ๆ""มิน่าล่ะ! ต้องบุกป่าฝ่าดงเข้าไปถึงใจกลางหุบเขาลึกนี่เอง ถึงได้น้ำผึ้งบริสุทธิ์แบบนี้มา ไม่ง่ายเลยจริง ๆ!"ลุงหลี่พยักหน้าพลางถอนหายใจด้วยความทึ่งและสิ้นข้อสงสัยในทันที"ดูสิ สีมันเข้มแต่โปร่งใสแบบนี้ แถมกลิ่นยังซับซ้อน ไม่เหมือนน้ำผึ้งเลี้ยงที่ใส่น้ำตาล ของแบบนี้หาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ เลยนะ"ลุงหลี่ไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปในครัวแล้วหยิบแก้วน้ำอุ่นออกมา"มา ๆ ลุงจะชงให้ดู ของดีแบบนี้ต้องรู้วิธีดื่ม"เขาใช้ช้อนไม้ตักน้ำผึ้งขึ้นมาประมาณ 1 ช้อนโต๊ะหย่อนลงในน้ำอุ่นที่อุณหภูมิไม่สูงจนเกินไป"จำไว้นะเสี่ยวเหล่ย น้ำต้องไม่ร้อน ไม่อุ่นจัด ไม่อย่างนั้นคุณค่าทางอาหารจะเสียหมด แล้วสัดส่วนที่พอ