Semua Bab ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า: Bab 21 - Bab 30

“ฮูหยิน เรามาถูกทางหรือเจ้าคะ” สาวใช้ซึ่งเดินตามมาทีหลังอดถามไม่ได้ คนถูกถามกวาดตามองไปรอบ ๆ แม้ว่าที่นี่จะมีไฟจุดนำทางแต่กลับร้างเหมือนไร้ผู้คน “ข้าเคยได้ยินมาว่าวัดอวิ๋นซานแม้จะอยู่บนเขาแต่ก็มีชาวบ้านศรัทธาและขึ้นมาถือศีลกินเจอยู่ไม่ใช่น้อย แต่ที่นี่เงียบมากเกินไป หรือเราจะมาผิดที่เจ้าคะ” “โยมมาหาใครกันหรือ” สตรีทั้งสองแทบจะกรีดร้องเมื่อได้ยินเสียงลอยมาตามลม พอหันไปมองก็พบกับไต้ซือและศิษย์ตัวน้อยเดินมาด้วยกัน หญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ไม่ใช่ผี “ไต้ซือ ข้ามู่หรูเหยามาถือศีลบนเขาอวิ๋นซาน ทางจวนแม่ทัพจางคงแจ้งเรื่องมาแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ไต้ซือยิ้มก่อนจะส่ายหน้า “เรามาผิดจริง ๆ ด้วยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยที่เห็นไต้ซือส่ายหน้าหันไปบอกฮูหยินของตน “จิตใจบริสุทธิ์อยู่ที่ใดก็บริสุทธิ์” คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายอยากจะสื่อเท่าใดนัก หรือหมายจะถึงถือศีลวัดไหนก็ไม่ต่างกัน? “เช่นนั้นไต้ซือ ข้าถือศีลที่นี่ได้ใช่ไหมเจ้าคะ” ไต้ซือยิ้มและพยักหน้า “จะดีหรือเจ้าคะฮูหยิน” เสี่ยวชุ่ยจับแขนเ

มู่หรูเหยายกแผ่นกระดาษขึ้นมาก่อนจะเป่าให้หมึกแห้งไว ๆ พร้อมกับยิ้มจนตาหยี บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกว้างพลางมองดูผลงานตัวเองด้วยความภูมิใจคนที่แอบเฝ้ามองไม่อาจละสายตาได้เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกศิษย์คนใหม่ ทว่าพอรู้ตัวว่าจ้องมองนานไปก็ก้มหน้าหยิบตำราเล่มหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาอ่าน หวังว่าจะเลิกสนใจนางได้ส่วนลูกศิษย์คนใหม่ที่ไม่รู้เรื่องว่ากำลังถูกจ้องมองก็นั่งคัดอักษรไปเรื่อย ๆ เหมือนจะเริ่มสนุกกับการคัดอักษรไปเสียแล้วแต่ก็เหมือนจะฉุกคิดขึ้นบางอย่างขึ้นมาได้ เป็นเรื่องสำคัญที่นางลืมไปเสียสนิท“แล้วเรื่องยาพิษท่านสืบไปถึงไหนแล้ว รู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนทำ” จางเจิ้นอู่ละสายตาจากตำราที่กำลังอ่านเพื่อคั่นเวลาระหว่างที่สอน เงยหน้าขึ้นมามองนางมือหนาเอื้อมหยิบถ้วยชาที่ว่างเปล่าจนมู่หรูเหยาต้องปรี่เข้าไปเทน้ำชาให้ เห็นเช่นนั้นแม่ทัพจางก็ยิ้มมุมปากโดยรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะประจบประแจงเพื่อเรื่องสาวใช้ของตน“อีกไม่กี่วันคนร้ายก็น่าจะเผยตัวออกมา” ดวงตาของคนฟังเป็นประกายด้วยความยินดี ในที่สุดสาวใช้ของนางก็จะพ้นมลทินแล้ว“เจ้าดีใจราวกับรู้

เพียงแต่ความสงบนี้… จะอยู่กับนางได้นานแค่ไหนกันหลังจากมาอยู่วัดได้สองวัน มู่หรูเหยาก็รู้สึกว่าการใช้ชีวิตในยุคโบราณไม่ได้ลำบากอย่างที่คิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการอยู่ที่วัดแห่งนี้ อันที่จริงอยากอยู่ต่ออีกสักเดือนสองเดือน จะได้ไม่ต้องไปเจอหน้าจอมมารตาแดงผู้นั้น เช่นไรนางก็เริ่มจะคุ้นชินทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่แล้ว อาจง่ายกว่าตอนเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพเสียอีกทุกวันจะต้องตื่นมาแต่เช้าเพื่อจัดการทุกอย่างด้วยตนเอง เสร็จแล้วถึงจะออกไปกินข้าวแล้วกวาดลานวัด พอสายก็เข้าไปนั่งท่องบทสวด กิจวัตรล้วนเป็นเช่นนี้เหมือนกับวันนี้ที่มู่หรูเหยากำลังกวาดใบไม้ในลานวัด แต่สิ่งที่แตกต่างคือมู่หรูเหยาได้เจอกับไต้ซือผู้รับนางเข้ามาอยู่นางหยุดไม้กวาดในมือก่อนจะก้มหัวให้อีกฝ่ายด้วยความเคารพ “ขอบคุณไต้ซือที่ต้อนรับพวกเรา เป็นโชคของพวกเราจริง ๆ ที่มาเจอที่แห่งนี้ ที่นี่เงียบสงบไร้ผู้คนเหมือนช่วยชำระล้างจิตใจได้”เสียงหวานกล่าวออกไปตามใจคิดเพราะสัมผัสได้เช่นนั้นจริง ๆ การได้มาใช้ชีวิตในสถานที่ทั้งเงียบและสงบทำให้จิตใจของนางได้ผ่อนคลายจากเรื่องราววุ่นวายต่าง ๆ ไม่ใช่แค่เรื่

น้ำเสียงเย็นชาของอีกฝ่ายเอ่ยสั่ง ทำเอามู่หรูเหยาที่กำลังคิดจะไปบอกศิษย์ของไต้ซือให้หาห้องพักให้คนเถื่อนผู้นี้ ต้องรีบพับความคิดนั้นไปทันที“เช่นนั้น ท่านแม่ทัพก็รีบไปเสียเถิด ก่อนจะมีผู้ใดมาเห็นเข้า ความลับจะแตกเอาได้”นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยชาไม่แพ้กัน เป็นความลับเช่นนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องพบเจอกันอีกชายหนุ่มหัวเราะเยาะ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าคงโง่เขลาเสียจริง ข้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้ เจ้าคิดว่าจะให้ข้าไปที่ใดได้”มู่หรูเหยาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา “แล้วท่านจะนอนที่ไหนเล่า!” น้ำเสียงของนางเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ‘น่ารำคาญนัก จะเอาอย่างไรก็ไม่ยอมบอกให้มันจบ ๆ ไป’คำถามของนางกลับเรียกรอยยิ้มมุมปากของแม่ทัพหนุ่ม ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ ขณะกล่าวเรียบ ๆ “ข้าว่าเจ้าควรกังวลเรื่องที่นอนของตนเองมากกว่า”มู่หรูเหยาเลิกคิ้วสงสัย “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”ทว่าจางเจิ้นอู่กลับไม่ตอบ เขาถอดชุดคลุมตัวนอกออกอย่างไม่รีบร้อน ก่อนล้มตัวลงนอนบนฟูกที่ปูไว้อย่างดีมู่หรูเหยาถึงกับตาเบิกกว้าง “เดี๋ยวก่อน! นั่นมันที่นอ

แต่พอตัดสินใจช่วยกลับได้รับผลตอบแทนเป็นคำดูถูกเช่นนี้ หากย้อนเวลากลับไปได้คงปล่อยให้เลือดไหลตายอยู่กลางป่าไผ่“ถึงอย่างนั้น ข้าก็เป็นคนต้มยามาให้ท่านนะ”“เจ้าบอกว่ายาของไต้ซือ?”“แต่ข้าเป็นคนต้ม!” มู่หรูเหยาเผลอขึ้นเสียงตะโกนกลับไปด้วยความเผลอตัวถึงจะไม่ได้เป็นคนหามาแต่ก็เป็นคนก่อไฟและต้มจนยาได้ที่เองกับมือ เช่นนั้นจะไม่หมายความว่านางเป็นคนช่วยเขาได้อย่างไร“ข้าเป็นคนทำแผลให้ท่าน ขนาดเปลี่ยนผ้าทำแผลก็ยังเป็นข้า ไม่ว่าจะเมื่อคืนหรือตอนนี้” คำพูดทวงบุญคุณทำเอาแม่ทัพหนุ่มหรี่ตามองคนตรงหน้า“หากจำไม่ผิด เจ้าไม่ได้คิดเต็มใจช่วย แต่ช่วยเพราะข้าเอามีดจี้คอบังคับเจ้าต่างหาก”“รู้ตัวด้วยหรือว่าชอบบังคับข่มขู่ผู้อื่น” มู่หรูเหยาเบ้ปาก“ยอมรับแล้วใช่ไหม ว่าไม่ได้เต็มใจช่วยข้า”เจอตอบกลับแบบนี้เข้าไปก็ทำเอามู่หรูเหยาพูดต่อไม่ออก เพราะมันคือความจริงทั้งสิ้นจนนางหมดคำจะพูดมู่หรูเหยากระแทกถ้วยยาลงบนโต๊ะอย่างแรงแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้คนเจ็บจัดการที่เหลือด้วยตนเองความโมโหที่เกิดขึ้นในใจ