Semua Bab ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า: Bab 41 - Bab 48

มู่หรูเหยาตัดสินใจทำบะหมี่ไข่ใส่ผักธรรมดาเพราะเห็นน้ำเคี่ยวกระดูกของพ่อครัวยังเหลืออยู่ สิ่งที่นางต้องทำมีเพียงแค่เส้นบะหมี่แล้วต้มทุกอย่างเข้าด้วยกันเท่านั้น“ไปตั้งน้ำเถอะ” มู่หรูเหยาหันมาบอกกับสาวใช้แล้วเริ่มใช้แป้งสาลีผสมน้ำกับไข่จนได้เนื้อเนียน ก่อนจะรีดเป็นแผ่นบางจากนั้นจึงหั่นเป็นเส้นยาวในเมื่อเจ้านายไม่ต้องการให้พูดถึงอีก เสี่ยวชุ่ยจึงได้แต่รับคำสั่งมานั่งก่อฟืนและตั้งเตาน้ำร้อน“น้ำเดือดแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยที่ตั้งเตาจนน้ำเดือดแล้วก็ชะโงกมองนายหญิงของตนเมื่อได้ยินว่าน้ำเดือดแล้วก็จัดการโยนเส้นบะหมี่ที่ทำไว้ลงไปในน้ำเดือด ก่อนจะหันไปหั่นผักให้เป็นชิ้นพอดีคำ และตักเศษเนื้อที่อยู่ในน้ำเคี่ยวกระดูกของพ่อครัวเอามาใส่ถ้วยเล็ก ๆ ผสมเครื่องเทศกับสมุนไพรเล็กน้อยมู่หรูเหยานำเส้นบะหมี่มาใส่ลงในถ้วยที่มีน้ำเคี่ยวกระดูกอยู่ก่อนแล้ว เลือกเศษเนื้อที่มีในครัวมาใส่เพิ่มรสชาติ ต้องขอบคุณน้ำต้มกระดูกของพ่อครัวที่ทำน้ำซุปออกมาได้อร่อยกลมกล่อม เมื่อทุกอย่างผสมเข้าด้วยกันอย่างลงตัว กลิ่นหอมของน้ำสมุนไพรและเครื่องเทศก็ทำให้ท้องของเสี่ยวชุ่ยถึงกับร

เว่ยอี้คิดเท่าไรก็ยังไม่เข้าใจ เหตุใดนายท่านต้องทำเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ ปกติต้องการสิ่งใดทำแค่ออกคำสั่ง อย่างเรื่องน้ำแกงของเหล่าอนุเมื่อหลายวันก่อนที่แย่งกันเอามาให้จนถึงขั้นทะเลาะกันที่ห้องทำงานก็ถูกไล่กระเจิง เผ่นกลับแทบไม่ทันไปทั้งคู่ต่อไปทั้งสองคนก็คงไม่กล้าเหยียบเข้าไปหาท่านแม่ทัพที่ห้องทำงานด้วยวิธีนี้อีก ต่างจากตอนที่ฮูหยินเอามาให้ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เว่ยอี้ได้แต่มองตามหลังของเจ้านายที่หายไปในความมืด ก่อนจะใช้วิชาตัวเบากระโดดหายไปจัดการเรื่องของตนเองเช่นเดียวกัน“ฮูหยิน หากท่านทำอาหารไปให้ท่านแม่ทัพจะดีหรือไม่เจ้าคะ ครั้งก่อนท่านพ่อบ้านมาเล่าให้ฟังว่าท่านแม่ทัพกินบะหมี่ไข่ของฮูหยินจนเกลี้ยงชามเลยนะเจ้าคะ” มู่หรูเหยาฟังแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าคนเช่นเขาจะชอบกินอะไรเรียบง่ายเช่นนี้ แต่ก็คงไม่แปลกในเมื่อเสี่ยวชุ่ยเคยบอกว่าจางเจิ้นอี้เคยอยู่อย่างลำบากมาก่อนในสนามรบหากเป็นเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่มีหยกจันทราอยู่ในมือนางคงไม่คิดจะสนใจข้อเสนอนี้ แต่ยามนี้กลางคืนก็ไม่อยากเข้าหาอีกฝ่ายแล้ว ถ้ากลางวันเล่า...“หากเขาชอบอะไรเรียบง่ายธรรมดาเช่นนี้..

พ่อบ้านเห็นว่าท่านแม่ทัพไม่ได้ออกปากห้ามก็เร่งเข้าไปรับอาหารมาจากมือของฮูหยิน นำอาหารที่ส่งกลิ่นหอมไม่ต่างจากบะหมี่ในวันนั้นวางลงตรงหน้าของจางเจิ้นอู่ ก่อนจะขยับเก้าอี้ให้นายหญิงของจวนนั่งลง“แม้อาหารจานนี้จะดูเรียบง่าย แต่หากท่านได้ลองกินรองท้องก็จะช่วยทำให้รู้สึกอุ่นท้อง กินอาหารได้คล่องคอมากขึ้นและยังเป็นการเรียกน้ำย่อยอีกด้วย” มู่หรูเหยานำเสนออาหารที่นางทำมาอย่างดี ในขณะที่คนฟังปรายตามองอาหารที่ไม่ได้พิเศษอะไรมากนัก“หากฝีมือมีอยู่เพียงเท่านี้ ข้าว่าเจ้าควรอยู่เฉย ๆ จะดีกว่า” เขาพูดพลางคีบอาหารจานอื่นเข้าปากภายใต้แขนเสื้อมู่หรูเหยาบิดผ้าเช็ดหน้าแน่นจนแทบขาด รู้สึกอยากจะข่วนหน้าเขาให้เป็นรอยให้หายแค้นเสียจริงจางเจิ้นอู่มองดูอาหารที่มู่หรูเหยานำมาก็คิดว่านางจะทำอะไรหรูหรา ทว่าสุดท้ายเป็นเพียงไข่ตุ๋นที่ตกแต่งให้ดูแปลกตาเป็นพิเศษ“หากท่านไม่ต้องการ ข้านำกลับไปกินเองก็ได้” ในเมื่อตะเกียบในมือเขาไม่ขยับมาที่จานของนาง มู่หรูเหยาก็เตรียมตัวจะยกกลับแต่จางเจิ้นอู่กลับขยับมือไปดึงชาม ซึ่งอีกฝ่ายกำลังจะยกออกไปให้กลับมาวางตามเดิม

ดวงตาคมเข้มดูโกรธแค้นเพราะกำลังคิดว่าใครกันแน่ที่มีอำนาจมากพอจนสามารถทำเช่นนี้ได้ ก่อนชื่อหนึ่งจะหลุดออกมาจากปาก“ตระกูลมู่...” เช่นนั้นก็ยังมีเรื่องให้เคลือบแคลงใจ หากเป็นตระกูลมู่อย่างที่สงสัย ย่อมแปลว่าฝ่ายนั้นคิดวางยาบุตรสาวของตน“พิษลืมเลือนนี้ทำให้ผู้ที่ได้รับพิษเข้าไปความจำเสื่อมชั่วคราวหรือถาวรขึ้นอยู่กับจำนวนที่ใช้ นี่อาจเป็นเหตุผลที่ยาพูดความจริงของท่านแม่ทัพในวันนั้นไม่ได้ผล”“พิษตระกูลถังช่างยอดเยี่ยมเสียจริง” คำพูดที่เหมือนชื่นชมแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน จางเจิ้นอู่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรจะรู้สึกเช่นไรดี“แต่พิษที่นางเพิ่งกินเข้าไป ทำให้พิษลืมเลือนถูกกระตุ้นอีกครั้ง ปล่อยไว้นานคงจะไม่ดีต่อร่างกาย” เหมยอิงมีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะอาสาออกไปทำภารกิจนี้ด้วยตนเอง“ข้าต้องออกไปตามหายาถอนพิษ” ท่านแม่ทัพพยักหน้า หากมู่หรูเหยาไม่ฟื้นขึ้นมาเขาก็ไม่มีทางรู้เรื่องราวทั้งหมด“ได้ ข้าจะจัดคนคุ้มกันให้เจ้า” พูดจบก็หันไปมองสตรีซึ่งยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงดวงตาเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นสงสัยและไม่เข้าใจ เช่นนั้นแล้วก็ยังไม่คิดจะใจอ่อนก