Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“คุณหนูจำข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ เหตุใดสายตาจึงล่องลอยเช่นนี้ มิใช่สิ ข้าต้องเรียกท่านว่าฮูหยิน แต่คนตระกูลจางทำเช่นนี้กับพวกเรา ข้าไม่อยากให้คุณหนูเป็นฮูหยินของเขาเลยเจ้าค่ะ คุณหนูรอก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะไปตามหมอมาดูอาการท่าน”มู่หรูเหยามองตามหลังสาวใช้ที่พูดระรัวจนไม่อาจแทรกได้เลย “เดี๋ยวก็คุณหนู เดี๋ยวก็ฮูหยิน อะไรกันนะ”คำพูดที่ฟังดูแปลกประหลาดนี้เธอเองก็ควรปรับเปลี่ยนด้วยสินะ หวังว่าการดูซีรีส์ในช่วงวันหยุดจะช่วยให้เอาตัวรอดในสถานการณ์แบบนี้ได้ไม่นานนักคนที่เรียกว่าท่านหมอก็เข้ามาตรวจชีพจรของมู่หรูเหยา หลังจากตรวจอย่างละเอียดก็ถอนหายใจยาว มิรู้ว่าโล่งใจหรือเหนื่อยใจกันแน่“ร่างกายของฮูหยินแข็งแรงดี เพียงแต่... ดูจากอาการของฮูหยิน อาจจะเป็นเพราะการเจ็บป่วยในครั้งนี้ มีบางอย่างกระทบกระเทือนจิตใจ มีผลทำให้ความทรงจำหายไป…” ท่านหมอพูดยังไม่ทันจบ คนที่บอกว่าตนเองเป็นสาวใช้ของนางก็รีบท้วงทันที“แล้วฮูหยินจะมีโอกาสกลับมาหายดีอีกหรือไม่” สาวใช้ยกมือขึ้นปาดน้ำตา เพราะสงสารคุณหนูของตนที่ต้องพบเจอเรื่องเลวร้าย“หากไม่มีอะไรผิดพลาดไม่นานความทรง

น้ำเสียงที่ดูมีอำนาจทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง แสดงว่าที่เสี่ยวชุ่ยพูดชื่อเขาออกมาไม่ได้เพื่อจะพูดคุยกับนายหญิง แต่ต้องการจะบอกว่าบุรุษผู้นี้ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังนางสินะแววตาเย็นเยียบของจางเจิ้นอู่มองไปที่ภรรยามู่หรูเหยากลืนน้ำลายลงคอ อดคิดไม่ได้ว่าดวงตาของอีกฝ่าย เหมือนต้องการเฉือนเนื้อนางเป็นชิ้น ๆหากเขาไม่ได้คำตอบในเวลาหนึ่งก้านธูป นางคงกลายเป็นอาหารของสุนัขเป็นแน่ มู่หรูเหยากลัวจนแทบสิ้นสติพยายามคิดหาคำตอบเอาตัวรอดปัง! เสียงบานประตูเรือนที่ถูกปิดลงยิ่งทำให้มู่หรูเหยาสะดุ้งพบว่าเป็นพ่อบ้านหม่าที่เดินเข้ามาพร้อมกับท่านหมอที่เคยมาดูอาการนางความเงียบที่ได้ยินแม้แต่เสียงเข็มหล่น ทำให้ผู้ที่เข้ามาใหม่ทั้งสองคนต่างมองหน้ากัน ประหนึ่งส่งสายตาถามกันว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้“ไหนผู้ใดบอกว่านางใกล้ตาย ข้าเห็นนางสบายดีทุกอย่าง” จางเจิ้นอู่มองดูจานองุ่นที่อยู่ตรงหน้าซึ่งถูกกินหายไปเกือบครึ่งพ่อบ้านหม่าถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่สาวใช้มาส่งอาหารก็บอกว่าฮูหยินนอนหลับไม่ฟื้น อีกทั้งยังหายใจรวยรินเหมือนกับคนใกล้ตายกระทั่งวันก่อนได้ข่าวว่าสาวใช้คนสนิทของฮูหยิน

มองดูแววตาเฉียบคมไร้ซึ่งความหวั่นเกรงเช่นเมื่อก่อนมองมาทางพวกนางสองคน อนุทั้งสองได้แต่ปิดปากยืนอย่างสงบนิ่งในเมื่อไม่อาจจะปฏิเสธคำพูดนั้นได้ อนุหลินจึงไม่กล้าพูดสิ่งใดต่อ อนุเจียงที่เห็นบรรยากาศไม่ดี ไม่เหมือนทุกครั้งที่ฮูหยินจะแค่นิ่งเงียบ ไม่คิดต่อกรกับอนุหลิน นางจึงโค้งคำนับพร้อมกล่าวลากลับออกไปพร้อมกับอนุหลินยามเมื่ออนุทั้งสองพากันออกไปแล้ว เสี่ยวชุ่ยรีบเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบเสียงเบากับเจ้านายราวกลัวใครจะได้ยิน“คุณหนูเจ้าคะ อนุหลินผู้นั้นเป็นที่โปรดปรานของท่านแม่ทัพ ดูรูปร่างที่เย้ายวนของนางสิเจ้าคะ นางคงใช้สิ่งนี้ล่อลวงท่านแม่ทัพเป็นแน่ ป่านนี้นางคง...” น้ำเสียงของเสี่ยวชุ่ยฟังดูอึดอัดเหมือนต้องการระบายความคับข้องใจแทนนายหญิง แต่ถูกมู่หรูเหยาเอ่ยขัดเสียก่อน“ระวังคำพูดของเจ้าด้วย ท่านแม่ทัพเป็นใคร ใช่คนที่เจ้าสมควรจะเอ่ยถึงได้หรือ ตอนนี้เราอยู่ในจวนตระกูลจาง ทุกคนล้วนเป็นคนของตระกูลจาง หากคำพูดพวกนี้ถึงหูท่านแม่ทัพขึ้นมา พวกเราคงได้กลายเป็นอาหารของสุนัข” แค่นึกถึงตอนถูกทรมานในคุกใต้ดิน มู่หรูเหยาก็สาบานว่าจะอยู่ห่างจากบุรุษผู้นั้นให้มากที่ส

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงวันที่จะต้องเดินทางไปเขาอวิ๋นซาน มู่หรูเหยาสวมอาภรณ์สีขาวทั้งตัว แต่กลับมิได้ลดทอนความงามของนางในมือของเสี่ยวชุ่ยมีห่อผ้าสำหรับเดินทาง เนื่องจากเส้นทางต้องเดินเท้า หีบไม้จึงไม่เหมาะที่จะนำติดตัวไป“ข้าได้ยินสาวใช้พูดกันว่าท่านแม่ทัพไปค้างที่เรือนของอนุหลินติดกันถึงสองคืน จากนั้นจึงออกไปลาดตระเวนชายแดนด้านนอกเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยเอามือป้องปากกระซิบกับมู่หรูเหยา ขณะจัดห่อผ้าให้เข้าที่เข้าทางสาวใช้ของนางดูจะร้อนใจเรื่องนี้มาก ต่างจากมู่หรูเหยาที่ไม่คิดจะสนใจ ใครจะสนใจบุรุษที่มักมากอย่างเขากัน“ดีแล้วที่ไม่มาเรือนนี้” เหตุผลแรกเลยคือนางไม่ใช่ภรรยาตัวจริงของเขา มีแค่ร่างกายนี้ต่างหากที่ใช่ ยิ่งไปกว่านั้นการอยู่ใกล้จางเจิ้นอู่มันอันตรายกับชีวิตเกินไป ไม่รู้อีกฝ่ายจะหน้ามืดทำร้ายอะไรกันอีก อย่าอยู่ใกล้กันเป็นดีที่สุดขนาดวันนี้เป็นวันเดินทางไปสร้างกุศลของมู่หรูเหยาแท้ ๆ แต่เหมือนสวรรค์จะยังตัดใจจากนางไม่ได้ ไม่ยอมปล่อยให้ไปสู่ทางสงบง่าย ๆ ด้วย ก่อนออกเดินทางเพียงไม่นาน หญิงสาวยังต้องเผชิญกับการก่อกวนครั้งสุ

หลังจากเดินทางอย่างทรมานมาหลายชั่วยาม ในที่สุดรถม้าก็หยุดลง มู่หรูเหยาถอนหายใจยาวเหมือนยกภูเขาออกจากอก ขณะที่นางและสาวใช้กำลังเตรียมตัวลงจากรถม้า ลมเย็นของภูเขาพัดผ่านเข้าหน้าจนรู้สึกขนลุก“พวกเจ้าสองคนเดินขึ้นเขาไปทางนี้ ใช้เวลาอีกสองชั่วยามก็คงถึง หากโชคดีพวกท่านอาจจะไปถึงได้ก่อนมืด แต่ถ้าไม่ถึงก็จุดไฟเสียไม่เช่นนั้นสัตว์ป่าคงได้มาคาบเอาไปกิน” จบคำพูดที่น่ากลัว คนขับรถม้าก็ฟาดแส้ใส่สะโพกม้าและรถม้าก็วิ่งออกไป ไม่สนสตรีทั้งสองซึ่งดูจะงุนงงกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน“เดี๋ยวก่อนสิ จะให้พวกข้าขนของทั้งหมดนี้ขึ้นเขากันสองคนหรือ!” เสี่ยวชุ่ยตะโกนไล่หลังจนอีกฝ่ายตอบกลับมา“คนที่จ้างข้ามาบอกว่าข้ามีหน้าที่แค่นี้ อีกเจ็ดวันข้าจะกลับมารับ” บอกแค่นั้นก็ตีแส้ใส่ม้าเร่งฝีเท้าออกไปไกลจนลับสายตาปล่อยให้สาวใช้ต่อว่าตามหลัง ไม่ต่างจากมู่หรูเหยาที่กำลังสาปแช่งสามีใจร้ายอยู่ในใจดวงตากลมมองไปยังทางเดินรกร้างซึ่งน่าจะทอดตัวยาวจนถึงยอดเขาอวิ๋นซานที่นางต้องไป แถมยังใช้เวลาเดินทางเกือบสองชั่วยาม‘นี่มันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ!’เห็นหนท