ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า

ความรู้สึกอึดอัดราวกับกำลังจะหายใจไม่ออก คล้ายมีของร้อนบางอย่างพาดผ่านไปตามลำคอ บีบรัดแน่นขึ้นจนลมหายใจเริ่มขาดห้วง มู่หรูเหยา ฝืนลืมตามองดูรอบตัวกลับพบแต่ความมืดมิด สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือความเจ็บปวดที่ทรมานมากขึ้นเรื่อย ๆนี่มันอะไรกัน… ก่อนหน้านี้เธอกำลังนอนหลับสบายใจอยู่ในห้อง หรือว่าจะมีคนร้ายแอบบุกเข้ามา?“อึก ไม่... ไม่ ปล่อย” น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินดังออกมาจากริมฝีปากของมู่หรูเหยา แม้ลำคอจะถูกรัดแน่นขึ้น แต่เธอก็ไม่ละความพยายามสองมือพยายามไขว่คว้าไปด้านหน้า แม้อยากจะผลักไสแต่เรี่ยวแรงกลับไร้ทางสู้ ทำได้เพียงแค่ดิ้นรนสุดกำลัง และสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อให้มีชีวิตรอดแต่มันกลับเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด เมื่อความเจ็บเล่นงานจนการเคลื่อนไหวของเธอช้าลง คล้ายกับจมอยู่ในโคลนอันเหนียวหนืดเมื่อรู้สึกเหมือนกำลังจะใกล้ตาย ความรู้สึกโกรธก็เริ่มปะทุขึ้นเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวในช่วงแรกหากต้องตายอยู่ในห้องเช่าเก่า ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้… แบบนั้นรับไม่ได้เด็ดขาด!มู่หรูเหยาพยายามลืมตาเพื่อหาคำตอบกับสิ่งที่กำลังเผชิญหน้า ดวงตามองเห็นเพียงเงาเลือนรางที่กำลังเคลื่อนไหวมือใหญ่ของใครบางคนกำลัง

เมื่อกลับมาถึงห้องมู่หรูเหยาก็กดรหัสปลดล็อกประตู ทันทีที่เดินเข้ามาก็รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูกภายในห้องมืดสนิททำให้เธอต้องรีบคลำหาสวิตช์ไฟเพื่อเพิ่มความสว่าง เมื่อมีแสงไฟก็รีบเดินเข้าไปในห้องเพื่อเปิดไฟจุดอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว เหตุการณ์ในฝันเมื่อคืนยังคงสร้างความหวาดกลัวให้เธอ“อยู่มาตั้งนาน ทำไมเพิ่งมาหลอกกันตอนนี้นะ” มู่หรูเหยาบ่นพึมพำขณะที่กำลังถอดเสื้อคลุมออก“หรือว่าผีที่นี่แค้นอะไร เอ๊ะ จริงด้วยสิ ตั้งแต่อยู่มายังไม่เคยไหว้เจ้าตั้งศาลอะไรเลยนี่นา โอ๊ย... ไม่เข้าใจจริง ๆ”คิดไปคิดมา มู่หรูเหยาก็เริ่มนึกขึ้นได้“หรือว่า... จะเป็นพวกฝันลางบอกเหตุอะไรแบบนั้น” ความคิดของมู่หรูเหยาดูจะไปไกลมากขึ้นเรื่อย ๆจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อค้นหาเบอร์ของคนทำพิธีไล่ผีที่เพื่อนสนิทส่งมาให้ แล้วตัดสินใจจองคิวด้วยเงินเก็บก้อนสุดท้ายที่มี“แต่ถ้าไม่ได้ผล ฉันไม่ต้องเสียเงินก้อนสุดท้ายไปกับเรื่องงี่เง่าแบบนี้เหรอ”ในขณะที่กำลังลังเลกับการตัดสินใจ ก็เห็นเบอร์ของหัวหน้าขึ้นมา“วันนี้ใช้งานหนักแล้ว พรุ่งนี้ก็ทำงานไปเองก็แล้วกัน” มู่หรูเหยาทำปากยื่นใส่โทรศัพท์ราวกับมันคือหัวหน้าของเธอเองหลังจากจัด

ลมหายใจเริ่มติดขัดและลำบากมากขึ้น มู่หรูเหยาได้แต่เอามือกุมศีรษะเอาไว้หวังบรรเทาความเจ็บปวดเลือดยังคงไหลออกมาเป็นสายเหมือนน้ำหลาก ไหลไปตามนิ้วมือที่กุมบาดแผลเอาไว้ ก่อนจะไหลไปโดนแหวนรุ่นที่สั่งทำกับเพื่อนตอนเรียนแสงสีแดงสว่างวาบปรากฏขึ้นมาจากแหวน นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่มู่หรูเหยาได้เห็นก่อนความมืดมิดจะดึงเธอเข้าสู่ห้วงเหวลึกไม่มีสิ้นสุด“มีคนเจ็บอยู่ตรงนี้ เอาเปลมาเร็ว” เสียงพลเมืองดีตะโกนบอกเจ้าหน้าที่ตำรวจและหน่วยแพทย์ฉุกเฉินรีบกรูเข้ามายังจุดเกิดเหตุ ภาพตรงหน้าคือรถบัสพลิกตะแคงอยู่ข้างทาง พร้อมกับผู้โดยสารบางส่วนที่ยังติดอยู่ข้างใน มีบางคนกระเด็นออกมานอกตัวรถอยู่บนพื้นถนน“ตรงนี้ครับ มีคนหมดสติ” พลเมืองดีอีกคนร้องเรียกเมื่อพบร่างของมู่หรูเหยานอนแน่นิ่ง เลือดเปรอะเปื้อนไปตามหน้าผากรวมถึงเสื้อผ้าของเธอหน่วยแพทย์รีบเข้าไปตรวจอาการ “ชีพจรอ่อนมาก รีบย้ายตัวเธอออกมาเดี๋ยวนี้”พวกเขาดามเหล็กเข้ากับหลังของผู้หญิงที่หมดสติ จัดการย้ายร่างของเธอออกมาหนึ่งในทีมแพทย์รีบเข้ามาตรวจดูแผลอีกครั้ง “ศีรษะแตก มีเลือดออกไม่หยุด รีบปฐมพยาบาลเบื้องต้นและส่งเข้าโรงพยาบาลเลย เตรียมเลือดสำรองเอาไว้ด้วยเพ

ถ้าจะบอกกันตามตรง ตัวมู่หรูเหยาเองไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ หรือเอาแต่ฝันเรื่องแบบนี้ซ้ำ ๆ และก็ไม่เข้าใจว่าเขาและทุกคนที่อยู่ที่นี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่ และต้องการอะไรจากเธอ“ไยจึงไม่พูดออกมา!” เห็นท่าทีนิ่งเงียบดูไม่รู้สึกร้อนใจของอีกฝ่าย เขาก็พลันรู้สึกโกรธจนต้องตวาดออกมา“ในเมื่อไม่ยอมรับ ดี ดีนัก พวกเจ้าไปเอาน้ำมาสาดให้นางตื่นเต็มตาเสีย ข้าอยากรู้นัก นางจะทนปิดปากเงียบไม่เอ่ยวาจาไปได้อีกนานแค่ไหน” ทหารใต้บังคับบัญชาก้มหัวรับคำสั่งก่อนจะยกถังไม้ใบเดิมขึ้นมามู่หรูเหยาที่หนาวจนชาไปหมดกำลังจะเอ่ยปากห้าม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อถังน้ำในมือถูกสาดใส่เธอลงมาเต็ม ๆน้ำเย็นเฉียบสาดเข้ามาเต็มแรง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ เหมือนกับความเย็นแทรกผ่านชั้นผิวหนังไปทีละชั้นจนถึงกระดูก ริมฝีปากสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่ความทรมานนั้นก็ทำให้สติที่มีอยู่ทนแทบไม่ไหวจนต้องบ่นออกมา“บอกแล้วว่าไม่รู้เรื่อง ไม่รู้เรื่อง ปล่อยฉันออกไปจากฝันบ้า ๆ นี้สักที เจ้าผีบ้า!” เพราะยังคงปักใจเชื่อว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงฝันร้ายที่ผีตัวหนึ่งสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกหลอน

ใบหน้าของมู่หรูเหยาเริ่มซีดเซียว ความกลัวตีขึ้นมาในอกเมื่อเห็นทหารคนหนึ่งเดินไปหยิบเอาอุปกรณ์บางอย่าง“จะทำอะไร… ปล่อยนะ” มู่หรูเหยาร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับสะบัดตัวหนีทว่าเสียงของเธอกลับไร้ผลด้วยคนเหล่านั้นไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยเหล็กซี่ ๆ ซึ่งนำมาผูกติดเอาไว้กับเชือกจนเป็นม้วนถูกแผ่ออกตรงหน้า ทหารคนนั้นจับนิ้วของเรียวที่งดงามไปวางระหว่างซี่เหล็กกลม ๆ กว่าที่มู่หรูเหยาจะทันคิดออกว่ามันคืออะไร พวกเขาก็ดึงเชือกให้แน่นขึ้นจนแท่งเหล็กเหล่านั้นบีบนิ้วของเธอแน่นเสียจนเหมือนกระดูกจะแหลกละเอียด“อ๊ากกก ปล่อยนะ ปล่อย” คนถูกกระทำเกร็งไปทั้งตัว ร่างบอบบางกระตุกทุกครั้งที่เครื่องผ่อนแรง ก่อนจะดึงซ้ำเพื่อสร้างความเจ็บปวดเธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่มีผู้ใดคิดจะสนใจหรือหยุดยั้งการกระทำอันโหดร้ายนี้แม้แต่ผู้เดียวมู่หรูเหยาน้ำตาไหลพราก หากเจ็บได้ขนาดนี้ทั้งหมดคงไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน แม้จะยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้แต่เธอก็เริ่มคิดหาทางเอาตัวรอดไม่เช่นนั้นอาจจะตายอยู่ในร่างนี้จริงๆ ในขณะกำลังคิดว่าควรทำเช่นไรต่อไปดี เสียงของใครบาง