ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า

ความรู้สึกอึดอัดราวกับกำลังจะหายใจไม่ออก คล้ายมีของร้อนบางอย่างพาดผ่านไปตามลำคอ บีบรัดแน่นขึ้นจนลมหายใจเริ่มขาดห้วง มู่หรูเหยา ฝืนลืมตามองดูรอบตัวกลับพบแต่ความมืดมิด สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือความเจ็บปวดที่ทรมานมากขึ้นเรื่อย ๆ

นี่มันอะไรกัน… ก่อนหน้านี้เธอกำลังนอนหลับสบายใจอยู่ในห้อง หรือว่าจะมีคนร้ายแอบบุกเข้ามา?

“อึก ไม่... ไม่ ปล่อย” น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินดังออกมาจากริมฝีปากของมู่หรูเหยา แม้ลำคอจะถูกรัดแน่นขึ้น แต่เธอก็ไม่ละความพยายาม

สองมือพยายามไขว่คว้าไปด้านหน้า แม้อยากจะผลักไสแต่เรี่ยวแรงกลับไร้ทางสู้ ทำได้เพียงแค่ดิ้นรนสุดกำลัง และสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อให้มีชีวิตรอด

แต่มันกลับเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด เมื่อความเจ็บเล่นงานจนการเคลื่อนไหวของเธอช้าลง คล้ายกับจมอยู่ในโคลนอันเหนียวหนืด

เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังจะใกล้ตาย ความรู้สึกโกรธก็เริ่มปะทุขึ้นเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวในช่วงแรก

หากต้องตายอยู่ในห้องเช่าเก่า ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้… แบบนั้นรับไม่ได้เด็ดขาด!

มู่หรูเหยาพยายามลืมตาเพื่อหาคำตอบกับสิ่งที่กำลังเผชิญหน้า ดวงตามองเห็นเพียงเงาเลือนรางที่กำลังเคลื่อนไหว

มือใหญ่ของใครบางคนกำลังบีบรัดคอเธอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกทำร้าย มู่หรูเหยาจึงยกมือขึ้นใช้เล็บข่วนและจิกลงไปบนแขนของคนที่กำลังจะพรากลมหายใจสุดท้ายของเธอไป แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้านต่อการดิ้นรนเอาชีวิตรอดของมู่หรูเหยาเลยสักนิด

“พอ... หยุดที...” หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมาจากอก สติที่มีเริ่มจางหายไปทุกขณะ ก่อนจะได้ยินเสียงใครบางคนดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท

“นายท่านได้โปรดเมตตาฮูหยินด้วย”

แม้คำพูดนั้นจะฟังดูแปลกประหลาดเหมือนเป็นคำที่ใช้ในสมัยราชวงศ์ชิง แต่หูของมู่หรูเหยากลับไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย ที่เธอต้องการตอนนี้มีเพียงอากาศหายใจที่จะทำให้มีชีวิตรอด

“อึก…” สติของมู่หรูเหยาใกล้ดับเต็มที ก่อนที่ภาพจะดับวูบสายตาพลันเห็นดวงตาสีแดงฉานที่กำลังจ้องมองมาอย่างโกรธเคือง แค่เพียงชั่วขณะเดียวเท่านั้นก่อนทุกอย่างจะมืดดับลง

มู่หรูเหยาสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เพราะเหมือนกับว่าตอนนี้เธอกำลังจะขาดอากาศหายใจตายขึ้นมาจริง ๆ มือเรียวรีบยกขึ้นจับลำคอตัวเอง เพื่อดูว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า

“ฝันเหรอเนี่ย” เสียงมู่หรูเหยาพึมพำออกมาเบา ๆ พอคิดได้อย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่มือยังคงแตะไปที่ลำคอและรับรู้ได้ถึงความแสบร้อน ทำให้เกิดความสงสัยขึ้นมาชั่วขณะ เพราะความรู้สึกมันชัดเจนจนเกินไป เหมือนกับเป็นเรื่องจริงไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน

เธอจึงลุกเดินไปที่หน้ากระจก เมื่อเห็นรอยแดงจาง ๆ รอบลำคอก็ทำให้ขนลุกขนพองไปทั้งตัว ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นระทึก ซ้ำยังรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ

“นี่มันอะไรกัน หรือว่า… ผีอย่างนั้นเหรอ!” มู่หรูเหยาลูบแขนที่กำลังขนลุกตั้งชัน พลางมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง

หญิงสาวรีบวิ่งกระโดดกลับขึ้นไปที่เตียง นั่งท่องบทสวดไล่ผีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความกลัว “ฉันเป็นพวกวัตถุนิยม ไม่สนใจเรื่องผีสาง”

“ฉันเป็นพวกวัตถุนิยม ไม่สนใจ… กรี๊ด!” ทว่าขณะสติกำลังแตกกระเจิงก็มีสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น มู่หรูเหยาสะดุ้งกรีดร้องด้วยความตกใจ

เป็นเครื่องอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สี่เหลี่ยมขนาดเล็กที่กำลังสั่นจากการโทร.เข้า มันยังคงขยับไปเรื่อย ๆ ตามแรงสั่นสะเทือน

“ตั้งสติ เหยาเหยา ตั้งสติ” หญิงสาวเตือนสติบอกกับตัวเอง เมื่อสายตาเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทที่โทร.เข้ามา ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกรู้สึกดีใจจนรีบคว้าเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

“ฮืออออ ช่วยด้วย” น้ำเสียงงอแงเหมือนเด็กถูกกรอกลงไปตามสาย

[หรูเหยา เป็นอะไร ทำไมเสียงสั่นขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้น] เสียงปลายสายถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่รู้ว่าโดนผีหลอกหรือเปล่า ทั้งที่น่าจะเป็นแค่ฝันร้ายทำไมถึงได้มีรอยที่คอก็ไม่รู้ แถมในฝันยังน่ากลัวมาก มีผีตาแดง ๆ ด้วย” มู่หรูเหยาเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนสนิทฟังอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายจับต้นชนปลายไม่ถูก

[ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ เล่า ฉันฟังไม่รู้เรื่อง ไหนลองเล่ามาใหม่ดี ๆ อีกรอบซิ] หลังจากทนฟังเพื่อนสนิทพูดใส่ด้วยความเร็วจนจับใจความไม่ได้ ก็บอกให้เล่าใหม่เพื่อทำความเข้าใจอีกครั้ง

คนที่ยังตื่นตระหนกไม่หายสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังใหม่ หมิงซู ได้ฟังอย่างนั้นก็ตอบกลับอย่างใจเย็น

[เธออาจจะเผลอบีบคอตัวเองตอนฝันร้ายหรือเปล่า พักนี้งานเธอก็กำลังมีปัญหาไม่ใช่เหรอ]

“อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ ขอโทษนะที่ตื่นตูมไปหน่อย ว่าแต่เธอโทร.มามีอะไรหรือเปล่า”

[ไม่มีอะไรหรอก แค่โทร.มาหาเฉย ๆ แล้วเธอไม่เป็นอะไรแน่นะ ให้ฉันโทร.ตามเพื่อน ๆ ไหม]

“ฉันคงคิดไปเอง อย่าให้คนอื่นต้องเป็นห่วงเลย” มู่หรูเหยารีบปฏิเสธ

ทั้งสองคนนั่งคุยกันต่ออีกสักพัก มู่หรูเหยาก็ขอตัวไปนอนเพราะดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ยังคงต้องไปทำงานที่แสนจะน่าเบื่อแต่เช้า

ในขณะที่กำลังนอนหลับตาพริ้มหลังจากปัดเป่าฝันร้ายกับเพื่อนสนิทไปแล้ว ก็ดูเหมือนจะทำให้เธอหลับง่ายขึ้น โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เพิ่งพบเจอในฝัน... อาจจะเป็นมากกว่าแค่ฝันร้ายธรรมดา