Semua Bab ท่านแม่ทัพไยจึงชิงชังข้า: Bab 31 - Bab 40

ตราบใดที่นางยังเป็นคนของจางเจิ้นอู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่องรอให้สะสางอีกมากมาย ทุกเรื่องล้วนเป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่เข้าใจและแทบจะไม่รับรู้มาก่อนทั้งหมดเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้ามู่หรูเหยาจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ แต่เมื่อสวรรค์เล่นตลกส่งนางมาแล้วก็คงไม่สามารถปัดความรับผิดชอบในส่วนนี้ไปได้หลายครั้งที่มู่หรูเหยาคิดว่าหากนางได้หย่ากับท่านแม่ทัพแล้วมาขออยู่กับไต้ซือที่นี่เลยจะดีสักแค่ไหน ชีวิตแสนสงบแบบนี้หายากจะตายไป อีกอย่าง จะได้ไม่ต้องเผชิญกับคนใจร้ายอย่างเขารวมถึงพวกอนุเหล่านั้นด้วยคิดไปก็ได้แต่สั่นศีรษะไปมาด้วยความเหนื่อยใจ มือเก็บสัมภาระใส่ห่อผ้าก่อนจะรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง นางรู้ดีว่าจะต้องมาถือศีลจึงไม่ได้นำเครื่องประดับติดตัวมาสักชิ้น นอกจากเปลี่ยนเป็นปิ่นปักผมไม้แบบเรียบง่ายอยู่บนมวยผมที่เกล้าขึ้นทว่าผ้าห่อสีแดงแข็ง ๆ ทำให้เกิดความสงสัยจึงลองคลี่ออกดู ของที่ซ่อนอยู่ข้างในสร้างความแปลกใจให้ยิ่งนัก ด้วยมันดูไม่คุ้นเคยแม้แต่นิดเดียวดวงตากลมหรี่มองของที่อยู่ตรงหน้า รูปร่างของมันเป็นหยกสีขาวผ่าครึ่งวงกลมดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิ

“ต้องมาแน่ หากไม่เอาของมาให้ตอนนี้ คงไม่มีโอกาสง่าย ๆ เช่นนี้อีกแล้ว” สิ่งที่ได้ยินเรียกความสนใจจากท่านแม่ทัพได้เป็นอย่างดี เขาเบนความสนใจจากมู่หรูเหยาไปยังกลุ่มคนตรงหน้าและของที่พวกมันพูดถึงหากสิ่งที่คนเหล่านี้พูดคือการแลกเปลี่ยนของสำคัญ อีกทั้งยังต้องหลบซ่อนไม่ให้ผู้ใดพบเห็นเห็นทีเรื่องนี้ต้องมีลับลมคนใน ต่อให้มิใช่เรื่องของหยกจันทรา หากแต่เป็นภัยอันตรายต่อแคว้นและชาวบ้าน ก็สมควรต้องจะจัดการให้สิ้นซากจางเจิ้นอู่ตัดสินใจแอบตามกลุ่มคนนั้นไปอย่างเงียบเชียบ แต่เพราะไม่ทันระวังจึงเหยียบเข้ากับกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียง ทำให้ฝ่ายที่ถูกสะกดรอยสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของผู้ลักลอบติดตาม“มีคนตามมา” คำพูดที่บ่งบอกว่าพวกมันไหวตัวทันทำเอาจางเจิ้นอู่หงุดหงิดขึ้นมาทันที“บัดซบ!” เขาสบถในลำคอด้วยความไม่พอใจ ที่เรื่องเล็กน้อยนี้อาจทำให้ตนเองพลาดเบาะแสสำคัญ มือจับดาบที่พกติดตัวไว้แน่นเพื่อเตรียมต่อสู้ แม้รู้ว่าฝ่ายศัตรูมีจำนวนมากกว่าแต่ก็ไม่ได้หวั่นเกรง“นั่นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดจากหัวหน้ากลุ่มดังขึ้นบุรุษร่างสูงใหญ่

“จะว่าไปท่านทั้งสองก็มีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกันอยู่บ้างนะเจ้าคะ เพราะฮูหยินมักจะต้มน้ำแกงไปให้ท่านแม่ทัพเสมอเวลาท่านแม่ทัพทำงานจนดึก ฮูหยินมักจะคอยให้ข้าไปตรวจดูว่าเขายังอยู่ทำงานจนมืดค่ำหรือไม่”“เช่นนั้นหรอกหรือ ข้านึกว่าเขาจะรังเกียจเสียจนไม่อยากให้ข้าเข้าใกล้”“เหตุใดจึงพูดเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ ท่านแม่ทัพเพียงแค่เย็นชาเท่านั้น ส่วนช่วงนี้ที่ใจร้ายกับฮูหยินไปบ้างก็เพราะโมโหเรื่องหยกจันทรา แท้จริงแล้วไม่ได้รังเกียจฮูหยินของข้าหรอกเจ้าค่ะ แม้จะไม่ได้โปรดปรานก็ตามที” ได้ยินแบบนั้นก็อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง คนมักมากเช่นเขาก็ไม่อยากให้มาโปรดนางเหมือนกันนั่นแหละ หากไม่ติดว่าต้องจัดการเรื่องหยกจันทรา มู่หรูเหยาไม่มีวันหาเรื่องเอาตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเด็ดขาด“คนเลว เจ้าชู้ แถมยังมักมากในกามอีก”“ฮูหยินว่าอย่างไรนะเจ้าคะ”“ข้าบอกว่าเขาคงทำงานเหนื่อยมากก็เท่านั้น” รีบเปลี่ยนคำพูดเมื่อเห็นสายตาของสาวใช้เต็มไปด้วยความสงสัย โชคดีที่อีกฝ่ายฟังไม่ถนัด“ฉะนั้นฮูหยินจะให้ข้าไปเตรียมน้ำแกงเหมือนเช่นเคยหรือไม่เจ้าคะ” มู่หรูเหยาพยักหน้า ตอนนี้คิดว่าอาจเป็น

ยามรัตติกาล มู่หรูเหยายังคงหลับสนิทอยู่ในเรือนเสวี่ยเยว่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสตรีผู้นี้หลับลึกหรืออย่างไร จึงไม่รู้ว่ากำลังถูกคนบุกรุกเข้ามาในเรือนเงาร่างของชายชุดดำกระโดดเข้ามาในเรือนด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา บ่งบอกว่าคนผู้นี้เป็นวรยุทธ์ การเคลื่อนไหวของคนชุดดำดูชำนาญราวกับรู้จักพื้นที่แห่งนี้เป็นอย่างดี เมื่อเห็นเจ้าของเรือนกำลังนอนหลับ จึงเริ่มรื้อค้นข้าวของในห้องด้วยความระมัดระวังคล้ายกับกำลังหาบางสิ่งเมื่อค้นหาจนทั่วแล้วยังไม่พบสิ่งที่ต้องการ บุคคลปริศนาก็ค่อย ๆ หันหน้าไปมองสตรีที่หลับอยู่บนเตียงก่อนก้าวเท้าเข้าไปหา ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปยังใบหน้าของคนหลับสนิท ที่นอนหลับตาพริ้มราวกับไม่มีสิ่งใดจะมารบกวนความสงบสุขของนางในตอนนี้ได้เลยมือของคนชุดดำยื่นตรงไปทางสตรีเจ้าของเรือน แต่ยังไม่ทันจะได้สัมผัส เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็ดังขึ้นคล้ายกับกำลังจะเดินเข้ามาในห้องนี้ ผู้บุกรุกชะงักก่อนหันไปมองทางต้นเสียง เมื่อเสียงดังมาหยุดอยู่หน้าประตู คนในชุดดำจำต้องเร่งกระโดดออกไปทางหน้าต่างด้วยความรวดเร็วแล้วหายไปกับความมืดราวกับไร้ตัวตนเสี่ยวชุ่ยเดินเข้ามาในห้องเพ

“คนนิสัยเสีย” ริมฝีปากของมู่หรูเหยาบ่นพึมพำ ให้นางยืนฝนหมึกจนขาแข็งน้ำสักหยดก็ไม่ให้จิบ“เมื่อยไปทั้งตัว ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดแล้ว” แม้น้ำเสียงที่แหบแห้งพูดออกมาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด หากแต่คนได้ยินกลับรู้สึกยินดีจนแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ฮูหยินยืนทรงตัวจนแทบจะไม่ไหว ก้าวเดินทีก็เหมือนจะสะดุดล้ม น้ำเสียงก็แหบแห้งเช่นนี้“...!?” เหล่าสาวใช้ที่แอบเงี่ยหูฟัง เมื่อได้ยินเช่นนั้นต่างก็คิดไปถึง...ค่ำคืนวสันต์ของนายท่านกับนายหญิงบนโต๊ะทำงานเพราะอาการเช่นนี้ อดที่จะคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ เสี่ยวชุ่ยมองฮูหยินด้วยสายตารู้ทันก่อนจะแกล้งเอ่ยออกมาเสียงดังเพื่อให้สาวใช้ของเรือนอื่นได้ยิน“ท่านแม่ทัพต้องโปรดปรานฮูหยินเป็นแน่ ตั้งแต่อยู่จวนนี้มา ไม่เคยเห็นใครได้ค้างคืนกับท่านแม่ทัพที่ห้องทำงานมาก่อนเลยเจ้าค่ะ” คนฟังแอบชะงักรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดแปลกประหลาดของสาวใช้ทว่าความรู้สึกกระดากอายนั้นมีอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดเมื่อคิดได้ว่าเสี่ยวชุ่ยกำลังเข้าใจผิด แต่เพราะกำลังปวดเนื้อเมื่อยตัวและง่วงมาก เมื่อเป็นเ