Lahat ng Kabanata ng The Billionaire's Runaway Maid: Kabanata 301 - Kabanata 310

Letitia Del Fuego's POVNaliligo sa malamig na liwanag ng buwan ang buong master suite habang ang hanging nanggagaling sa BGC skyline ay tahimik na dumadausdos sa glass wall ng penthouse. Sa ibabaw ng malawak na king-sized bed, ang aking hubad at pagod na katawan ay nananatiling nakakulong sa ilalim ng mabigat at muscular na braso ni Drake. Ang kanyang breathing ay mabagal at malalim na—isang patunay na nakatulog na siya matapos ang panibagong gabi ng walang-awang pag-angkin.Dahan-dahan kong inilipat ang aking mga mata sa kanyang mukha. Sa gitna ng dilim, ang kanyang matatayog na cheekbones, matalim na panga, at ang maliit na peklat sa gilid ng kanyang kilay ay lalong nagpapakita ng kanyang bagsik at peligrosong kaanyuan. Ito ang lalaking dating nakatayo sa aking likuran bilang tapat at tahimik na bodyguard ng pamilya Del Fuego. At ito rin ang lalaking umagaw sa lahat ng mayroon ako—ang kumpanya, ang kalayaan, at ang mismong pangalan ko.Subalit sa kabila ng matinding galit na nag-aa

Letitia Del Fuego's POV Ang bawat oras na lumilipas matapos ang gabi sa study room ay tila isang tuluy-tuloy na pagkalunod sa ilalim ng napakabigat na katotohanan. Ang bawat sulok ng BGC penthouse suite—ang mamahaling Italian furniture, ang malalaking glass windows na nakatitig sa buong lungsod, at ang nagniningning na platinum wedding band sa aking daliri—ay hindi na lamang simpleng simbolo ng kawalan ko ng kalayaan. Ito na ang mismong altar ng paghihiganti na itinayo ni Drake mula sa natitirang abo ng kanyang nakaraan.Nakatayo ako sa gitna ng malawak na dining hall. Suot ko ang isang tailored black silk dress na may mahabang sleeves. Sa aking tapat, nakaupo si Drake sa dulo ng mahabang glass table. Suot niya ang kanyang tatlong-pirasong charcoal suit, habang ang dalawang kilalang senior partner mula sa kanyang legal firm ay tahimik na naglalagay ng mga makakapal na folder sa kanyang harap."Mr. Cortez," pormal na pahayag ng lead counsel habang iniabot ang isang pen kay Drake. "The

Letitia Del Fuego's POVAng gabi sa Hacienda Del Fuego ay hindi nagdala ng kapayapaan. Ang dating pamilyar na ancestral suite kung saan ako lumaki bilang nag-iisang heiress ng pamilya ay napalamutian na ngayon ng mga bagong gamit na ipinadala ni Drake mula sa BGC. Sa labas ng pinto ng silid, naririnig ko ang paminsan-minsang lagutok ng mga sapatos ng kanyang tactical security detail na tuluy-tuloy na nagpapatrolya sa buong mansyon.Nakatayo ako sa harap ng antique na salamin sa gitna ng silid. Suot ko ang isang kulay-gintong silk nightgown na pilit na inilalantad ang kapayatan ng aking mga balikat at ang lalim ng aking leeg. Sa ibabaw ng dressing table, ang dalawang singsing sa aking kaliwang kamay ay tila nag-aapoy sa ilalim ng ilaw ng chandelier.Matapos ang sagupaan sa beranda kanina, ipinag-utos ni Drake na ilipat si Daddy sa kabilang wing ng mansyon—isang wing na mahigpit na binabantayan at ganap na nakahiwalay sa akin. Ang huling tingin ni Daddy sa akin bago siya ipasok ng mga g

Letitia Del Fuego's POVNang dahan-dahang magbalik ang aking kamalayan, hindi na ang malamig na semento ng underground passage ang humahalik sa aking mukha. Ang amoy ng usok ng pulbura, matinding sunog na kahoy, at maalat na dugo ang agad na sumakop sa aking lalamunan. Ang paligid ay nababalot ng magkakasunod na putok ng baril at sigawan ng mga lalaki—isang madugong sagupaan sa pagitan ng mga hitmen ni Montenegro at ng tactical team ni Drake sa loob ng lumang chapel.Nakagapos ang aking dalawang kamay sa likod gamit ang plastic zip ties habang nakasandal ako sa gupong pader ng altar. Bahagyang nakadilat ang aking mga mata, at sa gitna ng usok ay nakita ko si Drake.Nakatayo siya sa gitna ng guho na parang isang demonyong nanggaling sa impyerno. Suot pa rin niya ang kanyang itim na dress shirt na ngayon ay punit sa balikat at nababalutan ng dugo. May hawak siyang suppressed automatic rifle habang walang-awang pinatutumba ang bawat tauhan ni Montenegro na humaharang sa kanyang daan. Ang

Drake Cortez's POV Isang linggo na ang nakalilipas mula noong gabi ng sunog sa Batangas, ngunit sa loob ng BGC penthouse master suite, ang oras ay tuluyan nang huminto.Walang ni isang ilaw ang nakasindi. Ang napakalaking glass wall na dating nagpapakita ng magandang tanawin ng BGC skyline ay nakatatakpan ng makakapal na blackout curtains. Ang amoy ng buong silid ay nababalot ng halo-halong amoy ng mamahaling nakatambak na scotch, usok ng tabako, at ang maalat na scent ng gatas at rosas na sabon na dating ginagamit ni Letitia.Nakatupo ako sa sahig sa tabi ng malaking king-sized bed. Suot ko pa rin ang kulay-abong trousers na may mga mantsa ng lumang dugo at abo mula sa chapel. Ang aking itim na dress shirt ay nakabukas ang mga buttons, inilalantad ang aking dibdib at ang mga paso sa aking mga braso na pilit kong tinanggihang gamutin ng mga doktor.Sa aking pagitan ng mga hita, nakalapag ang isang bukas na wooden chest. Sa loob niyon ay ang mga bagay na inipon ko sa loob ng maraming