All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 591 - Chapter 600

VIOLET’S POVWOOSH-WOOSH-WOOSH-WOOSH!Ang malakas na ugong ng propeller ng dalawang pampribadong helicopter ay halos magpalipad sa basang damit na nakadikit sa aking katawan. Malakas ang buhos ng ulan, at ang hangin mula sa kalangitan ng Geneva ay may amoy ng usok at gasolina.Nakatayo ako sa gitna ng nag-aapoy na roof deck, nakapasan sa aking kanang balikat ang heavy anti-aircraft missile launcher."Ms. Violet! Lock in target na po sa unang helicopter!" sigaw ni Roco mula sa likod ng reinforced metal door, duguang-dugo ang mukha habang nagpapaputok sa mga mercenaries na umakyat mula sa emergency staircase.Inilagay ko ang aking mata sa optical sight ng launcher. Sumilay ang isang napakalalamig at napakasamang ngiti sa aking mga labi habang nakikita kong itinututok ng helicopter ang dalawang heavy machine guns sa kinaroroonan ko."Para kay Gabriel..." malamig kong pabulong.CLICK! BZZZZT—BOOSH!Lumabas ang dambuhalang missile mula sa tubo! Gumuhit ang kulay kahel na apoy sa madilim na

DAMIAN’S POVSssshhhhh...Ang usok mula sa mga nasusunog na haligi at ang amoy ng nasunog na pulbura ay dahan-dahang humahalo sa malamig na hangin ng madaling-araw.Nakatayo ako sa gitna ng nawasak na hallway, habang ang kanang braso ko ay nakapulupot sa baywang ni Violet. Sumasakit at kumukutkutin ang aking buong katawan—ang mga sugat ko mula sa apat na taong coma at ang mga nakuha kong panibagong sugat ngayong gabi ay patuloy na nagpaparamdam ng matinding antak. Subalit sa kabila ng lahat ng sakit, ang tanging nararamdaman ko lang ay ang init ng katawan ng asawa ko sa aking tabi at ang bigat ng aming anak sa aking kabilang braso.Nakakarga sa aking kaliwang braso si Leo. Nakasandal ang maliit niyang ulo sa aking balikat, hawak pa rin ang kanyang teddy bear, habang ang dalawa niyang maliit na kamay ay nakapulupot sa aking leeg."Kaya mo pa ba, Damian?" garalgal na tanong ni Violet habang inaalayan ako sa paglalakad.Tinitigan ko si Violet. Basang-basa ng ulan at dugo ang kanyang mukh

VIOLET’S POVTahimik ang buong dalampasigan.Ang kulay kahel at lilang liwanag ng paglubog ng araw ay dahan-dahang gumuguhit sa malawak na karagatan. Sa di-kalayuan, nakahiga na sa duyan sa ilalim ng dalawang puno ng niyog ang aming anak na si Leo—mahimbing na natutulog kasama ang kanyang teddy bear matapos ang buong hapon na pagtatakbo sa buhanginan.Nakatayo ako sa gilid ng dalampasigan, hinahayaan kong basain ng malalamig na alon ang aking mga trambal na paa.Naramdaman ko ang mabagal ngunit panatag na mga hakbang mula sa aking likod. Dahan-dahang pinalupot ni Damian ang kanyang magkabilang dambuhalang braso sa aking baywang. Isinandal niya ang kanyang baba sa aking balikat, at naramdaman ko ang init ng kanyang paghinga sa aking leeg.Wala na siyang hawak na baril. Wala na ang mabigat niyang armor. Nakasuot lang siya ng simpleng puting linen shirt na may ilang button na nakabukas, kung saan nakikita ang mga bahagyang hilom na bakas ng sugat sa kanyang dibdib."Ano ang iniisip ng as

YNA’S POV"Sige na, Aling Nena! Pinyang matamis, bagong pitas mula sa bukid nina Tatang Rico!" masigla kong sigaw habang iniaayos ang mga tumpok ng pinya at gulay sa ibabaw ng aming maliit na pwesto sa palengke.Sa tabi ko, nakatayo si Daniel.Nakasuit siya ng lumang faded grey T-shirt, maong na pantalon, at nakasombrero ng magsasaka para maitago ang kanang bahagi ng kanyang mukha na may malalim na scar tissue. Hawak-hawak ng dalawa niyang malalaking kamay ang dalawang napakabigat na bayong na puno ng kalabasa at sitaw."Daniel, ibaba mo muna 'yang mga bayong," aya ko sa kanya habang nakangiti. "Para ka namang estatwa d'yan sa gilid ko! Relax ka lang, 'di ka naman natin ipamimigay!"Napatitig sa akin si Daniel. Pinaligas niya ang kanyang panga."Mabigat ang dumarating na tao, Yna," pabulong at seryosong sabi ni Daniel sa kanyang garalgal at malamig na boses. "Tumingin ka sa kabilang kanto."Kumunot ang noo ko at lumingon ako sa gilid ng palengke.Apat na matatangkad at mama-mamasunuri

DANIEL’S POV (GABRIEL)"Aba't kayong dalawa! Anong klaseng gulo ang ginawa niyo sa palengke kahapon?!" pangaral ni Tatang Rico habang nakapamaywang sa harap naming dalawa ni Yna sa gitna ng maliit na sala.Nakatayo ako sa gilid, nakayuko ang ulo, habang nakatitig sa lumang sahig na kawayan. Si Yna naman sa tabi ko ay nakalabi, pinaiikot ang kanyang mga daliri sa kanyang duster, at pilit na iniwas ang tingin kay Tatang."Tatang naman!" depensa ni Yna habang nakangusong tumitingin sa ama. "Inaabuso na kasi tayo ni Mang Cardo! Kung hindi ginamit ni Daniel 'yong bayong ng kalabasa, baka pinalayas na tayo sa pwesto natin at kinuha pa nang libre ang mga paninda natin!""Kahit na!" bulyaw ni Tatang Rico sabay turo sa akin gamit ang kanyang hawak na kaldero. "Mainit ang mata ng mga tao sa baybayin! Daniel, alam mo namang kailangan mong mag-ingat dahil sa mukha mo at sa hindi natin alam na nakaraan mo! Ayaw kong magkaroon kayo ng kaaway roon dahil kapag may nakapansin sa'yo, baka mapahamak pa