All Chapters of The Billionaire's Runaway Maid: Chapter 581 - Chapter 590

COMMANDER RAMOS’S POVBZZZZZZ... BZZZZZZ...Ang mahinang ugong ng dalawang jet engine at ang tuloy-tuloy na tunog ng portable incubator monitor ang tanging naririnig sa loob ng madilim na cabin ng pampribadong eroplano.Apat na oras na kaming nasa eroplano patungong Maynila mula sa Switzerland. Sa gitna ng cabin, nakaupo si Damian Alvarez.Hindi pa rin siya nagpapalit ng damit. Ang itim niyang trench coat ay bakas pa rin ng natuyong dugo mula sa bakbakan sa Swiss villa. May bandage ang kanyang kanang balikat at kaliwang hita matapos siyang barilin ng mga tauhan ni Isabella, subalit ayaw niyang pagamot nang maayos sa flight doctor. Refused to take any painkiller. Pilit niyang dinadama ang bawat antak at sakit ng kanyang katawan—parang 'yun lang ang tanging bagay na nagpapaalala sa kanyang buhay pa siya.Nakatitig siya sa loob ng incubator. Naroon ang napakaliliit na mga daliri ng kanyang anak na lalaki na dahan-dahang gumagalaw sa ilalim ng infrared warm light."Sir Damian..." mahinang

ROCO’S POVBANG!Ang tunog ng putok ng baril mula sa mga kamay ni Violet Morgan ay parang bombang sumabog sa loob ng silid.Napatigil ang ikot ng mundo ko sa tapat ng nasirang pinto. Nakita ko ang usok na dahan-dahang lumabas mula sa dulo ng baril ni Violet. Nakita ko ang pagpikit ng mga mata ni Damian Alvarez habang nakaluhod siya sa semento...Subalit hindi si Damian ang bumagsak.Sa gilid ni Damian, duguang bumagsak si Commander Ramos! Inagaw ni Ramos ang bala! Itinapon ng matandang chief of security ang kanyang katawan sa tapat ng dibdib ni Damian bago pa man tumama ang bala ni Violet!"COMMANDER RAMOS!" sigaw ng isang tauhan ng Alvarez mula sa hallway!Bumaon ang bala sa gitna ng dibdib ni Ramos. Bumagsak ang matanda sa tapat ng mga tuhod ni Damian, habang ang dugo nito ay mabilis na kumalat sa marbol na sahig."R-Ramos...!" garalgal at nawawalan ng bait na usal ni Damian habang hinahawakan ang balikat ng kanyang pinagkakatiwalaang tauhan. Pumupula ang kanyang mga mata sa matindi

IUHENCE’S POVClink.Iniyog ko ang aking kristal na baso kung saan kumakalansing ang dalawang cubos ng yelo at ang napakamahal na Macallan whiskey. Nakatayo ako sa harap ng dambuhalang floor-to-ceiling glass window ng aking penthouse sa Geneva, habang nakatitig sa siyam na live surveillance screens na nakakonekta sa Maynila.Sa pinakamalaking screen sa gitna... nakikita ko ang nag-aapoy na katapusan ng Forbes Park mansion.Ang dambuhalang mansyon ng mga Alvarez—ang simbolo ng kapangyarihan at dugong itinayo ng pamilyang 'yon sa loob ng tatlong dekada—ay isa na lamang dambuhalang tumpok ng apoy, usok, at gumuho na mga haligi.Sumilay ang isang napakalalamig, napaka-elegante, ngunit napakasamang ngiti sa aking mga labi."Mr. Iuhence," pumasok ang aking sekretarya mula sa pinto ng library. "Nakatanggap na po tayo ng pinal na ulat mula sa ating tactical team sa Maynila.""Magsalita ka," malamig kong utos habang umiinom ng whiskey."Patay na po si Gabriel Morgan sa ginawang pagsabog ng C4

VIOLET’S POVBANG! BANG! BANG! BANG! BANG!Limang sunod-sunod na bala ang bumaon sa mismong gitna ng noo at dibdib ng tatlong moving human-shaped targets sa loob ng underground firing range.Ibinaba ko ang aking duguang ginto at itim na customized Glock 19. Dahan-dahan kong inalis ang aking protective earmuffs at tactical glasses, habang ang aking mahabang itim na buhok ay nakatali sa isang mahigpit na ponytail.Apat na taon na ang nakalipas mula noong gabi na 'yon.Apat na taon na mula noong sumabog ang Forbes Park mansion. Apat na taon na noong mawala sa akin si Gabriel. At apat na taon na ring nakahiga sa pagitan ng buhay at kamatayan ang lalaking minahal ko.Wala na ang mahinhin, marupok, at madaling maloko na Violet Morgan.Sa nakalipas na apat na taon sa ilalim ng pagsasanay ni Roco at ng mga natitirang pinakamalupit na mercenaries ni Damian, itinapon ko ang bawat bakas ng aking kahinaan. Natuto akong humawak ng lahat ng uri ng baril, magpasabog ng C4, pumutol ng leeg sa pamamag

VIOLET’S POVNapatigil ang buong mundo.Bumagsak ang dambuhalang katahimikan sa buong Palais des Nations, liban na lamang sa ingay ng ulan sa labas at ang pag-beeps ng mga sirang alarma sa pader.Nakatayo ako sa ibabaw ng duguang entablado, hawak ang duguang baril na nakatutok sa ulo ng lalaking nakaluhod sa paanan ko.Si Iuhence. Ang aking ama. Ang lalaking nagbigay sa akin ng buhay... at ang mismong demonyo na pumatay sa kapatid kong si Gabriel, nagpalason sa isip ko, at naging dahilan kung bakit nagdurusa ang buo kong pagkatao."V-Violet..." hikbi ni Iuhence habang duguang nakatingala sa akin, nanginginig ang mga labi at pumapatak ang pawis at dugo. "A-Ako ang tatay mo... Ako ang ama mo, Violet... P-Papatayin mo ba ang sarili mong dugo't laman?!"Sumilay ang isang napakalalamig, napakamabalasik, at walang kaawa-awang ngiti sa aking mga labi."Dugo't laman...?" malamig at pumatay kong bulong sa kanya. "Saan naroon ang dugo't laman mo noong ipinasabog mo ang balkonahe kung saan nand