Lahat ng Kabanata ng ห้องพักอาจารย์ร้อน: Kabanata 181 - Kabanata 190

“อ๊ะ!” ที่คีบในมือแทบหลุดร่วงหล่นลงพื้น จมูกเล็กชนเข้ากับอกแกร่ง ร่างบางเสียหลักแทบหงายหลัง แต่ยังดีที่ยังมีแขนแกร่งรั้งตรงเอวคอดไว้“ระวังหน่อยสิ”“คุณหมอนั่นแหละค่ะ เดินมาทำไมไม่ส่งเสียงเลยคะ”“เธอจะต้องให้ฉันตะโกนบอกเสียงลั่นห้องเลยหรือไง นี่จาน” ราล์ฟหยิบจานในตู้ยื่นไปตรงหน้าหญิงสาว บีกินรับไปหน้าง้ำงอเล็กน้อย“ขอบคุณค่ะ”“รีบ ๆ ฉันหิว”“ปกติคุณหมอไม่ทานมื้อเย็นไม่ใช่เหรอคะ ทำไมวันนี้ดูหิวเหมือนไม่ได้ทานข้าวมาทั้งวันเลยคะ” บีกินประชดกลับ เพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็นด้วยซ้ำ“ใช่ วันนี้ฉันงานยุ่งทั้งวัน ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง” ราล์ฟตอบกลับแต่ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด ตอนเที่ยงเขาทานแซนด์วิชเวียดนามหน้าอกไก่ไปหนึ่งชิ้น“เสร็จแล้วค่ะ” แซลมอนชิ้นโตราดด้วยซอสเทริยากิ ข้าง ๆ เสิร์ฟคู่กับหน่อไม้ฝรั่งและมะเขือเทศย่างวางเรียงสวยงามหน้าตาน่ารับประทาน หญิงสาวเดินถือจานไปจัดขึ้นโต๊ะทานอาหารเล็ก ๆ ตั้งอยู่อีกมุมห้องของห้องครัว จากนั้นเดินไปหยิบเหยือกน้ำในตู้เย็นมารินใส่แก้ว และนมที่อุ่นไว้ในไมโครเวฟ“เธอเคยทำอาหารพวกนี้เหรอ” ราล์ฟเห็นหน้าตาอาหารก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเพราะหน้าตาและรสชาติอาหารอร

“มองหน้าฉันทำไม” บีกินหลับตาลงทันทีรีบพลิกตัวตะแคงไปอีกฝั่งหันหลังให้ชายหนุ่ม“รีบนอนอย่ามัวแต่คิดฟุ้งซ่าน พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า” เหมือนเขาเข้ามานั่งอยู่ในใจเธอรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จากตอนแรกที่รู้สึกง่วงตอนนี้ร่างกายกลับมาอยู่ในโหมดตื่นตัวเต็มที่พรึบ!ผ้าห่มผืนใหญ่ห่มคลุมร่างบาง บีกินค่อนข้างเป็นคนติดหมอนข้าง แต่บนเตียงชายหนุ่มไม่มีหมอนข้างสักใบให้เธอกอด จึงเป็นเรื่องยากที่จะหลับลงได้“คุณหมอมีหมอนข้างหรือมีหมอนอีกใบไหมคะในตู้” เสียงอ่อยเอ่ยถามขึ้นขณะที่ยังนอนหันหลังให้ชายหนุ่ม“ไม่มี ทำไม”“หนูติดหมอนข้างค่ะ ต้องมีอะไรให้กอดถึงจะนอนหลับได้”“กอดฉันสิ ฉันอนุญาต” ราล์ฟเอ่ยบอกหน้าตาเฉย ถึงจะมองเห็นไม่ชัดแต่ก็พอเดาได้ว่าชายหนุ่มกำลังทำหน้ายังไง“ไม่เป็นไรค่ะ”“เธอต้องใช้ชีวิตอยู่กับฉันสามเดือน รีบปรับตัวซะเพราะมันจะดีต่อตัวเธอ จำไว้ว่าสามเดือนต่อจากนี้เราคือแฟนกัน” ราล์ฟย้ำสถานะอีกครั้งก่อนดึงร่างบางพลิกกลับมานอนแนบอก“อ๊ะ!” ร้องขึ้นด้วยความตกใจ ตอนนี้บีกินกำลังนอนหนุนแขนแกร่ง แขนเรียวเล็กพาดอยู่ที่อกแกร่ง“คิดซะว่าฉันเป็นหมอนข้างที่กอดอุ่น” ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นตึก ตึก ตึก บีกินน

“โอเค แต่ชื่อเราสองพยางค์นะเธอจะโอเคไหมที่ต้องเรียกสองพยางค์”“คงไม่เสียเวลาชีวิตมากขนาดนั้นหรอกมั้ง บีกินที่แปลว่าเริ่มต้นใช่ไหม”“อืม..ใช่”“ชื่อเพราะดีนะ ดูเก๋ดี”“ขอบคุณนะ แม่เราเป็นคนตั้งให้นะ เพราะแม่บอกว่าทุกครั้งที่เราล้มเราจะสามารถเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ”“ชื่อเหมาะกับเธอดีนะ”“ขอบคุณนะ”“เธอเป็นคนที่ไหน เลือกเรียนสาขานี้คนเดียวเหรอ”“ฉันเป็นคนแม่ฮ่องสอน เข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ คนเดียว ยังไม่มีเพื่อนเลย”“ถ้าเธอไม่รังเกียจเราสามารถเป็นเพื่อนกันได้นะ”“ได้สิ ขอบคุณมากนะ” บีกินยิ้มกว้างตอบรับด้วยความดีใจ วันแรกในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นการเริ่มต้นที่ดีที่เธอได้เจอเพื่อนใหม่“ขอบคุณเหมือนกัน” เอวาค่อนข้างเป็นคนโลกส่วนตัวสูงจึงไม่ค่อยมีเพื่อนซักเท่าไหร่ จึงเลือกเรียนวิศวะโปรแกรมที่ไม่ต้องเจอกับคนมากเวลาเรียนจบแล้วต้องไปทำงาน“ทำไมเธอเลือกเรียนสาขานี้ล่ะ” เอวาถามบีกิน เพราะบุคลิกบีกินเป็นคนหวาน ๆ อ่อนโยน น่าจะเลือกเรียนสาขาการตลาดหรือการโรงแรมจะเหมาะกว่า“ฉันอยากทำงานอิสระที่สามารถทำที่ไหนก็ได้ ฉันไม่ชอบชีวิตที่ต้องถูกจำกัดเรื่องเวลาและสถานที่ แล้วเธอล่ะ”“คิดเหมือนกัน”ติ๊ง!เสียงเตือนข้อค

“ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” เสียงอ่อนเอ่ยถามคุณหมอหนุ่ม“เชิญนั่งก่อน หมอขอซักประวัติก่อน” ราล์ฟผายมือให้หญิงสาวไปนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะทำการซักประวัติ“เดี๋ยวพยาบาลจะขึ้นมาเก็บปัสสาวะและเจาะเลือดไปตรวจ จากนั้นก็กลับบ้านได้เลย เดี๋ยวผลฉันจะส่งตามหลังไปให้ ฉันมีธุระสำคัญที่ต้องไปทำ” หลังจากซักประวัติเบื้องต้นเสร็จราล์ฟก็กดพิมพ์อะไรบางอย่างลงในคอมพิวเตอร์ ก่อนจะหันไปบอกคนไข้วีไอพีและเพื่อนของตน“กูต้องการทราบผลวันนี้”“กูบอกมึงแล้วว่ากูมีธุระที่ต้องไปทำ ถ้ารีบก็ไปตรวจที่โรงพยาบาลอื่น” ราล์ฟเริ่มเสียงแข็งกับความดันทุรังของเพื่อนที่เอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่“ไอ้ห่าราล์ฟ กูเพื่อนมึงนะ นั่นก็ว่าที่หลานมึงด้วย”“ฟังนะไอ้เจเดน เมียมึงไม่ได้ท้อง แต่ถ้ามึงไม่เชื่อก็รอผลแล็บอีกครึ่งชั่วโมง กูจะให้พยาบาลนำผลแล็บขึ้นมาให้ที่ห้องนี้ อย่าเสือกไปโดดตึกตายก่อนรู้ผลล่ะ มีอะไรจะถามกูอีกไหม”“มึงมันวินิจฉัยมั่ว ตราบใดผลแล็บยังไม่ออกกูก็ไม่เชื่อมึงหรอก” เจเดนยังดื้อดึงเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่“ถ้างั้นก็นั่งรอตรงนี้อย่างใจเย็น บีกินได้เวลาเยี่ยมแม่เธอแล้ว” ประโยคแรกบอกเสียงแข็งกับเพื่อน ประโยคหลังหันไปเรีย

“ค่ะ” ภายในห้องสีขาวตกอยู่ภายใต้ความเงียบ บีกินเดินสำรวจทั่วบริเวณห้อง ไปเจอกับตู้หนังสืออันเล็กที่วางอยู่มุมห้อง บีกินจึงถือวิสาสะหยิบติดมือมาหนึ่งเล่ม กลับมานั่งอ่านอยู่ตรงโซฟางึก งึก งึกศีรษะทุยผงกหัวครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะถูกความง่วงเล่นงาน จากที่นั่งอ่านตอนนี้เปลี่ยนเป็นนอนราบไปกับโซฟา หยิบหมอนใบใหญ่มารองเป็นที่พักแขน สายตากวาดอ่านบทความภาษาอังกฤษอย่างตั้งใจ แต่เหมือนจะทนความง่วงไม่ไหวไม่นานก็เผลอหลับไปทั้งที่หนังสือยังเปิดคาอยู่ในมือแอ็ด..ตึก ตึก ตึกเสียงเปิดประตูตามมาด้วยเสียงฝีเท้ากำลังเดินเข้ามา ปลุกคนที่นอนหลับอยู่ให้รู้สึกตัวตื่น บีกินแกล้งนอนหลับต่อไปเพราะทำตัวไม่ถูกเมื่อมาเผลอหลับอยู่ในห้องทำงานของเจ้าของโรงพยาบาล ได้แต่ภาวนาให้คุณหมอหนุ่มเดินผ่านเธอเข้าไปเพื่อไปห้องน้ำ“คุณราล์ฟจะให้เรียกเด็กมารอไหมครับ” ไบรอันถามเจ้านายหนุ่มเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั้นนอนหลับอยู่คงไม่ตื่นมาได้ยินบทสนทนาที่เขากำลังพูดคุยอยู่“เรียก แต่ขอคนที่โตมากหน่อย ฉันต้องการปลดปล่อย” คำตอบของราล์ฟทำเอาบีกินสะดุ้งเผลอกำหนังสือในมือแน่น คนมีไหวพริบเป็นเลิศอย่างราล์ฟมีหรือจะมองไม่เห็น พยักหน้าส่งสัญญาณ