Semua Bab ห้องพักอาจารย์ร้อน: Bab 191 - Bab 200

หลังจากเสร็จกิจราล์ฟก็รีบจัดการล้างเนื้อล้างตัว กำจัดกลิ่นไม่พึงประสงค์ที่ติดอยู่บนตัวออกจนหมด หลังจากนั้นจะอบฆ่าเชื้ออีกรอบด้วยเครื่องมือทางการแพทย์ที่ทันสมัย และล้างตัวอีกรอบก่อนจะกลับออกไปส่วนที่เหลือคนของราล์ฟจะเข้ามาจัดการต่อเอง รวมทั้งประเมินอาการของหญิงสาวที่มารับงานวันนี้ด้วย ถ้าบาดเจ็บมากก็จะพาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลโดยคนที่ทำหน้าที่ตรวจร่างกายและประเมินอาการก็คือหมอสูตินรีแพทย์โดยเฉพาะที่ราล์ฟจ้างมาคอนโดร่างกำยำเดินฝ่าความมืดขึ้นไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้นสองด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด หยุดตรงปลายเตียงมองร่างบางที่กำลังนอนกอดหมอนใบใหญ่ที่เขาใช้หนุนประจำ หลังจากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า“อื้อ..” เสียงร้องครางเมื่อถูกรบกวนการนอน ราล์ฟพยายามแกะหมอนออกอย่างเบามือ แต่ดูเหมือนบีกินจะติดหมอนข้างมากจริง ๆ กอดไว้ซะแน่น“บีกิน ปล่อยหมอนก่อน” สุดท้ายก็ต้องปลุกหญิงสาวให้ตื่น ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องนอนโดยที่ไม่มีหมอนหนุน“คุณกลับมาแล้วเหรอคะ” ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนค่อย ๆ ลืมขึ้น กะพริบปริบ ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า“ฉันกลับมาแล้ว มานี่มา” ร่างกำยำล้มตัวลงนอนข้าง ๆ คว้าร่

บนรถ“เงินที่แม่คุณให้มาเมื่อกี้ค่ะ คุณเอาไปเถอะค่ะ” บีกินวางเงินปึกใหญ่ไว้ตรงช่องวางของตรงกลางระหว่างคนขับและข้างคนขับ“ถ้าไม่เอาจะรับมาทำไมตั้งแต่แรก”“แล้วตอนนั้นหนูปฏิเสธได้ไหมล่ะคะ”“รับมาแล้วก็เอาไป ถ้าไม่เอาก็เอาไปคืนแม่ฉันเอง”“แต่นี่เงินแม่คุณนะคะ คุณเอาไปใช้เถอะค่ะ”“ฉันไม่ขอเงินพ่อแม่ตั้งแต่อายุ 18 เผื่อเธอยังไม่รู้” บีกินทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น“คุณทำงานหาเงินเองตั้งแต่อายุ 18 เลยเหรอคะ คุณเรียนหมอต้องใช้เงินจำนวนมาก คุณทำงานอะไรคะถึงสามารถหาเงินได้มากมายขนาดที่สามารถส่งตัวเองเรียนได้”“มีงานหลายอย่างที่สามารถทำเงินได้เยอะ โดยไม่ต้องใช้แรง ขอแค่มีสมอง” คำตอบดูกวน ๆ สักหน่อย แต่สิ่งที่ราล์ฟพูดมาทั้งหมดนั้นคือเรื่องจริง“ก็คุณมีต้นทุนสูงกว่าคนอื่น ก็สามารถหาเงินได้ง่ายกว่าคนอื่นมันก็ถูกแล้วนี่คะ”“ฉันไม่เถียงข้อนั้น เพราะมันคือเรื่องจริง การมีต้นทุนชีวิตที่ดีย่อมเดินได้ไวกว่าคนอื่น แต่คนเราไม่สามารถเลือกเกิดได้ แต่เราเลือกชีวิตที่เราอยากเป็นได้ แต่อาจจะเหนื่อยมากกว่าคนที่เขามีต้นทุนชีวิตที่ดีกว่า”“ไม่จริงค่ะ คนที่เขามีต้นทุนเป็นศูนย์หรือบางคนอาจจะติดลบด้วยซ้ำ การที่เขา

คอนโด“หนูขออาบน้ำก่อนได้ไหมคะ” บรรยากาศภายในห้องนอนดูวาบหวามชวนขนลุกเมื่อจินตนาการว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นถึงเธอจะเคยทำเรื่องแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนั้นเธอแทบจำอะไรไม่ได้เลยเพราะเธอแอบกินยาประเภทกล่อมประสาทเข้าไป และมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาล“เมื่อเช้าก็อาบแล้วจะอาบอีกทำไม” ราล์ฟรีบจัดการถอดเนกไทออกตามด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว ริมฝีปากอวบเม้มเป็นเส้นตรงยืนตัวเกร็งมองหมอหนุ่มเพล้ง!เข็มขัดถูกโยนลงกระทบกับพื้นจนเกิดเสียงดัง ไม่สนใจว่ามันจะเสียหายหรือไหม“อ๊ะ!” หลุดจากภวังค์ความคิด ตอนนี้ราล์ฟอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน ส่วนท่อนล่างนั้นยังสวมกางเกงสแล็ค“บีกิน”“คะ!”“มานั่งนี่” ออกคำสั่งทางสายตาเรียกให้เธอไปนั่งลงบนตักเขา“อ่าส์..” ทันทีที่สะโพกนุ่มเด้งกดลงราล์ฟถึงกลับร้องเสียงแหบพร่า“ทนเจ็บได้ใช่ไหม” คำถามราวเป็นคำเตือนเพราะถึงตอนนั้นเขาอาจจะไม่สามารถยับยั้งความต้องการได้ อาจจะเผลอทำเธอเจ็บจนกลัวเขาไปเลยก็ได้“หนูเคยทำแบบนี้แล้วค่ะ” เป็นคำตอบ แต่ชายหนุ่มรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคืนนั้นเขายังไม่ได้ทำอะไรเธอมากกว่าการพยายามใส่น้องชายเขาเข้าไปในตัวเธอแต่มันไม่สำเร็จเพราะเธ

หลังจากเสร็จภารกิจบนเตียงราล์ฟก็ปล่อยให้บีกินนอนพักเพราะเธอแทบไม่มีแรงเดินไปไหน‘เดี๋ยวตอนบ่ายกูเข้าไปตอนนี้บีกินยังหลับอยู่’ เสียงชายหนุ่มดังเล็ดลอดเข้ามาจากระเบียง‘มึงย้ายคนไข้มาตามที่กูสั่งหรือยัง’‘ย้ายแล้ว คนไข้ถามหาญาติหลายครั้งแล้ว เมื่อไหร่มึงจะพาเธอมาเจอแม่ แม่งหิวอะไรไม่ดูเวลาล่ำเวลา กลางวันก็ไม่เว้น จนเด็กมันเสียการเรียน เด็กคนอื่นมีตั้งเยอะแยะทำไมไม่เรียกมา ถ้าจะลงแดงตายขนาดนั้น’‘กูไม่ได้อยากได้คนอื่น กูอยากได้บีกิน มึงไม่เข้าใจเหรอไบรอัน ถามโง่ ๆ เหมือนมึงไม่ใช่เพื่อนกู’‘ครั้งก่อนก็ได้ไปแล้วไม่ใช่หรือไง กูเข้าใจว่ามึงติดใจเธอจนต้องเก็บไว้กินซ้ำ’‘ครั้งก่อนกูยังไม่ได้ทำอะไรเลย เธอกลัวจนสลบไปก่อน’‘แล้วทำไมเด็กนั่นถึงมาโรงพยาบาลสภาพแบบนั้นล่ะ’‘เธอกินยาประเภทกล่อมประสาทเข้าไป’‘ถ้ากลัวแล้วจะมาขายทำไมวะ’‘ทุกคนต่างก็มีเหตุผลเป็นของตัวเอง’‘แล้วครั้งนี้ได้แล้ว จะเอายังไงต่อ ปกติมึงไม่กินซ้ำ’‘กูก็กินเรื่อย ๆ จนกว่าจะเบื่อ’ ราล์ฟตอบกลับไปแบบนั้นโดยที่ไม่รู้ว่าคนที่นอนหลับอยู่จะตื่นขึ้นมาได้ยิน“ใช่ค่ะ หนูก็ต้องรอจนกว่าคุณจะเบื่อ” ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ เพื่อปรับรับแสงหรือกะ

ตอนเย็นติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น หน้าจอสว่างจ้าโชว์ข้อความ บีกินที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นป้อนผู้เป็นมารดาเหลือบสายตาหันไปมอง‘บีกิน ได้เวลากลับบ้านแล้ว’ คิ้วเรียวขมวดเข้ากันเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ หลังจากวางแก้วลงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดพิมพ์ข้อความตอบกลับ‘คืนนี้หนูขอนอนเฝ้าแม่ได้ไหมคะ’‘ฉันจ้างพยาบาลพิเศษมาเฝ้าแม่เธอแล้ว’‘แต่หนูอยากนอนเฝ้าแม่นี่คะ ขอหนูนอนเฝ้าแม่แค่คืนนี้คืนเดียวไม่ได้เหรอคะ’ บีกินพยายามขอร้องชายหนุ่ม‘เราตกลงกันว่ายังไง ฉันไม่ได้ห้ามให้เธอมาเยี่ยมแม่ แต่กลางคืนมันคือเวลาของฉัน’ น้ำสีใสไหลเอ่อคลอตรงเบ้าตาตั้งท่าจะไหลออกมาเมื่อเห็นข้อความตอบกลับจากราล์ฟ ใบหน้าเรียวสวยละจากหน้าจอโทรศัพท์หันไปพูดกับคนเป็นแม่ที่นั่งมองเธออยู่ตลอดเวลา“แม่คะคืนนี้หนูอยู่เฝ้าแม่ไม่ได้นะคะ แต่คุณราล์ฟจ้างพยาบาลพิเศษให้มาดูแลแม่แล้ว อาการของแม่ยังต้องอยู่ในความดูแลของเจ้าหน้าที่อยู่ค่ะ ถ้าแม่แข็งแรงขึ้นไว ๆ แม่จะได้ออกไปรักษาตัวต่อที่บ้านแม่ต้องนอนพักเยอะ ๆ นะคะ” ทองสุขพยักหน้า พยายามยิ้มเพื่อไม่ให้ลูกเป็นห่วงก๊อก ก๊อก ก๊อก“ขออนุญาตค่ะ”“งั้นหนูต้องกลับแล้วค่ะ แม่พักผ่อนเยอะ ๆ