Semua Bab ห้องพักอาจารย์ร้อน: Bab 1 - Bab 10

Intro…ภาคภูมิ อาจารย์หนุ่มประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 35 ปี กับความสูง 185 เซนติเมตรพิพิมพ์ นักศึกษาสาว ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ อายุ 20 ปีทั้งสองเจอกันที่แอปหาคู่ยอดนิยม โดยเป้าหมายแค่หาเพื่อนแก้เหงาชั่วคราว 'กำลังมองหาความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด' และโลกก็เหวี่ยงพวกเขามาเจอกันทุกอย่างควรจะจบลงที่คืนนั้น แต่โลกมันช่างแคบสำหรับพวกเขาสองคน เช้าวันต่อมาในคลาสแรกของวัน เขากลายมาเป็นอาจารย์ของเธอ และจุดเริ่มต้นของสัมพันธ์ลับ ๆ ในห้องพักอาจารย์ก็ได้เริ่มขึ้น"นักศึกษาที่ส่งรายงานไม่ทัน ไปพบผมที่ห้องด้วยครับ" คำสั่งเสียงเรียบของอาจารย์หนุ่ม เธอจำต้องไปพบเขาหลังเลิกคลาสอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ในใจก็คิดว่า 'เขาคงจะเรียกเธอไปดุนิด ๆ หน่อย ๆ เพียงแค่นั้น และคงมีเพื่อนในห้องอีกหลายคนที่ส่งรายงานไม่ทัน ส่วนตัวเธอเองก็ส่งรายงานช้าไปแค่ 40 วินาทีเอง เธอคงไม่โดนดุมากเท่าไหร่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เธอต้องตกใจเพราะภายในห้องมีแค่เธอกับอาจารย์หนุ่ม ไม่มีนักศึกษาคนอื่นอยู่ในห้องเลย แทนที่จะโดนดุหรือโดนหักคะแนน แต่เธอกลับโดนอาจารย์หนุ่มจูบทำโทษหนัก ๆ และความสัมพันธ์ของเธอกับอาจารย์หนุ่มก็เริ่มถูกซุบซิบนินทาเ

ตอนที่2 ภาพตัดบนเตียง "ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ" เธอตอบ แล้วเดินเข้าห้องน้ำปั้ง!ประตูปิดลง หลังบางพิงกับบานประตู หัวใจเต้นแรง มือเย็น แต่ร่างกายกลับร้อนวูบวาบ สายตาของเขาที่มองเธอยังติดอยู่ในหัว"สายตาโคตรอันตราย" พิพิมพ์พึมพำกับเงาของตัวเองในกระจก ถึงตอนนี้หัวใจเธอยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ดื่มและพูดคุยกับเขาเยอะพอสมควร"แค่สนุกเท่านั้นยัยพิมพ์ แกห้ามหลงเสน่ห์เขาเด็ดขาด" เธอเอ่ยเตือนตัวเองในกระจก ก่อนจะรีบอาบน้ำเพราะหายเข้ามานานหลายนาทีแล้วพรึบ!ใบหน้าคมเข้มหันขวับมองเธอ จ้องอยู่อย่างนั้นนานนับนาที จนเธอรู้สึกประหม่าดึงชายขนหนูที่พันรอบกาย โชว์เรียวขาสวย"ดื่มไวน์รอไปก่อน ผมไปอาบน้ำแป๊บหนึ่ง" แก้วไวน์ถูกยื่นมาให้ มือเล็กรับมันไว้ ก่อนจะยกขึ้นจิบ รสสัมผัสนุ่มลึกไหลผ่านลำคอ อุ่นและค่อย ๆ แผ่กระจายไปทั่วร่างกายแก้วแรกหมด เป็นแก้วที่สอง แล้วก็แก้วที่สาม เธอนั่งจิบไวน์แก้วแล้วแก้วเล่าชมวิวเมืองยามค่ำคืนไปด้วยจนเพลิน“คุณดื่มเก่งเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มเดินมาโดยมีผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอว ด้านบนเปลือยเปล่าโชว์ซิกแพก เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ“นิดหน่อยค่ะ” เสียงเธอเริ่มเบาและจัง

ตอนที่4 กับดักอาจารย์ร้อน“ไม่ทันแล้วยัยพิมพ์”“คนอะไรใจร้ายชะมัด” เธอบ่นทำปากอุบอิบ“อย่าบ่นว่าผมใจร้ายนะครับ ต้องรู้จักแบ่งเวลาให้เป็น อย่าใช้เวลาไปกับความสุขแค่ชั่วครั้งชั่วคราว จนลืมหน้าที่รับผิดชอบของตัวเอง” เขาพูดสวนขึ้น ราวกับอ่านปากเธอออก“ชิ อีตาบ้านี่ ก็เพราะตัวเองไม่ใช่หรือไง รายงานฉันเลยไม่เสร็จ” ทำหน้ามุ่ย บ่นอุบอิบคนเดียว“แกบ่นให้ใครยัยพิมพ์”“เปล่า ฉันก็บ่นให้ผีสาง ให้เจ้ากรรมนายเวรแถวนี้แหละ” ไฟล์รายงานเธอถูกอัปโหลดลงวันไดร์เรียบร้อยแล้ว ได้แต่ภาวนาว่าอาจารย์หนุ่มจะยอมรับงานของเธอ พูดจบก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม่สนใจสไลด์ที่เขากำลังสอนพิพิมพ์หลับตลอดสองชั่วโมง แต่เธอไม่ลืมตั้งไอแพดบันทึกวิดีโอไว้ดูภายหลัง“วันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ สรุปรายงานส่งให้ผมก่อนเริ่มเรียนชั่วโมงต่อไปครับ” พูดจบเขาปิดสไลด์เก็บแล็ปท็อปและอุปกรณ์การสอน“นักศึกษาที่ส่งรายงานไม่ทัน ไปพบผมที่ห้องด้วยครับ”พิพิมพ์ตื่นขึ้นมาได้ยินประโยคนั้นพอดี เธอแอบโล่งใจ ที่อย่างน้อยเขายังให้โอกาสเธอได้ชี้แจงเหตุผล แต่เขาคงจะเรียกไปตักเตือนแค่นั้นแหละ เธอคิดในใจ“ยัยพิมพ์ แกได้ยินไหมที่อาจารย์ภาคภูมิบอกเมื่อกี้”“ได้ยิน ฉ

ตอนที่6 เกือบโดนจับได้ก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นถี่และแรง“ไอ้ภูมิ! เปิดประตู มึงทำอะไรอยู่วะ”พิพิมพ์สะดุ้ง หัวใจแทบหลุดออกมานอกอก“เปิดประตูสิคะ!” เธอกระซิบเสียงแข็ง หันไปจ้องเขา แต่ภาคภูมิยังนั่งนิ่ง สายตามองเธอเรียบนิ่ง เหมือนกำลังสนุก“รีบอะไร”“คนข้างนอกเขาจะคิดยังไง”ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะดังขึ้นอีก“ไอ้ภูมิ! ได้ยินไหมวะ!”พิพิมพ์รีบเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิด กึก! แต่เปิดไม่ได้ เธอหันกลับมามองค้อน“นี่คุณ เปิดเดี๋ยวนี้นะ”ภาคภูมิเอนหลังพิงเก้าอี้ ตวัดขาขึ้นไขว่ห้าง มองเธอสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย“มานี่ก่อน” น้ำเสียงเรียบออกคำสั่ง“ไม่ค่ะ” ยืนกรานเสียงแข็ง“งั้นก็ไม่ต้องออกไป”“คุณ!”ก๊อก ก๊อก ก๊อก!“ไอ้ภูมิ ตายห่าไปแล้วหรือไง” เสียงด้านนอกเริ่มหงุดหงิด พิพิมพ์กัดปากแน่น ก่อนจะเดินกลับมาหาเขาอย่างจำใจ“ต้องการอะไรอีกคะ”เขามองหน้าเธอ ก่อนจะโฟกัสที่ริมฝีปากบางอมชมพู ก่อนจะพูดขึ้น“จูบผม”"คะ!!" เธอชะงัก“ไม่ค่ะ”“งั้นก็ไม่ต้องออกไป”เขายักไหล่เล็กน้อย เหมือนไม่สนใจเลยว่าคนข้างนอกจะคิดยังไงก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นกดดันเธออีกครั้ง พิพิมพ์หลับตาแน่น

ตอนที่8 รอดอย่างหวุดหวิดพิพิมพ์ยืนตัวแข็งทื่อ กลั้นหายใจไปชั่วขณะ“มะ…ไม่ค่ะ หนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ร่างบางรีบเบี่ยงตัวหลบ เดินเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว สายตาคมมองตามแผ่นหลังบาง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ“หึ…เด็กอะไร หลอกง่ายชะมัด”ภาคภูมิเดินกลับเข้าห้องนอน นั่งเอนหลังพิงหัวเตียง หยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเปิดทำงาน ไม่นานหญิงสาวก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ในชุดนอนตัวโคร่งที่เขาเตรียมไว้ให้คนตัวเล็กยืนจ้องเขานิ่งอยู่ข้างเตียง“ขึ้นมาสิ จะยืนจ้องหน้าผมอยู่ทำไม หรือผมหล่อจนอดมองไม่ได้”“ชิ หล่อตายล่ะ ไหนบอกว่าจะให้หนูแก้รายงานไงคะ” เธอเบ้ปากใส่ตามนิสัยที่ชอบทำ“ก็นี่ไง ขึ้นมาสิ อยู่ตรงนั้นจะแก้เสร็จไหม”“ทำไมไม่ไปนั่งทำดี ๆ ที่โซฟาคะ”“ทำตรงไหนก็ได้หมดแหละ จะโซฟา…หรือบนเตียง” เขายิ้มมุมปาก น้ำเสียงมีนัย“นี่คุณ หนูหมายถึงทำงานค่ะ”“ผมก็หมายถึงทำ…งาน” เขาตอบนิ่ง ๆ สายตาเขาไล่มองเธอช้า ๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“คุณนี่ชอบคิดไปไกลนะ หรือในหัวคุณคิดแต่เรื่องนั้นตลอดเวลา”“ไม่ใช่สักหน่อย” เธอตอบกลับโดยเร็วนิ้วเรียวยาวเคาะที่ว่างข้างตัวเบา ๆ ก่อนเอ่ยเรียก“ขึ้นมา นั่งตรงนี้”ขาเรียวยาวก้าวขึ้นไปนั่งข