บททั้งหมดของ ห้องพักอาจารย์ร้อน: บทที่ 171 - บทที่ 180

หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องสีขาวขนาดใหญ่ ตรงแขนมีสายน้ำเกลือติดอยู่ รับรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาล ความจำสุดท้ายเธอจำได้ว่าเธออยู่บนเตียงกับลูกค้าหนุ่ม และเขากำลังจะพรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอ ทันทีที่ร่างกายรับรู้ถึงความเจ็บปวดเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมสอดใส่เข้าไปในช่องทางรักคับแคบของเธอจนฉีกขาด สติสุดท้ายเธอก็ดับลง และรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวนี้“ฟื้นแล้วเหรอคะ” พยาบาลสาวเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำเกลือกระปุกใหม่ ดวงตากลมโตแหงนขึ้นมองก็พบว่ากระปุกน้ำเกลือที่แขวนอยู่บนราวนั้นกำลังจะหมดลง สมองคำนวณเวลาคร่าว ๆ เธอคงมาอยู่ที่นี่นานหลายชั่วโมง หรืออาจจะหลายวันแล้วก็ได้“ตอนนี้เวลาเท่าไหร่แล้วคะ” เสียงเล็กแหบพร่าเอ่ยถามเจ้าหน้าที่พยาบาลออกไป“ตอนนี้ 9 โมงเช้าค่ะ อีกสักพักคุณหมอจะเข้ามาตรวจนะคะ”“เอ่อ..ขอบคุณค่ะ”เจ้าหน้าที่พยาบาลเดินกลับออกไป เหลือเพียงเธอและห้องสีขาวพร้อมอุปกรณ์การแพทย์ บีกินมองหาน้ำเปล่าเพราะตอนนี้เธอรู้สึกคอแห้งมาก เจอกับเหยือกน้ำตั้งอยู่โต๊ะข้างเตียงพร้อมกับแก้ววางอยู่ข้าง ๆบีกินพยายามใช้แขนข้างที่ไม่ใส่น้ำเกลือพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น แต่แขนที่ด

“ค่ารักษาพยาบาลที่นี่แพงไหมคะ” เสียงเล็กเอ่ยถามขึ้นเมื่อได้จังหวะหมอหนุ่มยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม หลังจากที่นั่งรอเขาทำงานมาสักพัก“จะว่าแพงก็แพงสำหรับคนที่ไม่มีกำลังจ่าย แต่สำหรับคนที่เขามีกำลังจ่ายไหวกับการรักษาและการบริการรวมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ก็ไม่ถือว่าแพง”“ก็จริงอย่างที่คุณหมอบอก เพราะที่นี่ไม่ต่างจากโรงแรม 5 ดาวเลยนะคะ”“เมื่อไหร่หนูจะได้ออกจากโรงพยาบาลคะ หนูกลัวว่าหนูจะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลถ้าต้องนอนโรงพยาบาลหลายคืน” บีกินกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายถึงแม้ว่าเธอพึ่งจะได้รับเงินค่าตัวก้อนใหญ่ของเธอมาเมื่อคืน แต่เธอก็ไม่อยากใช้เงินที่เธอขายจิตวิญญาณของตัวเองไปโดยสิ้นเปลือง“ค่ารักษาของเธอมีคนจ่ายให้แล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น เธอมีหน้าที่แค่ทำตามที่หมอสั่งเท่านั้น” บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น บีกินไม่กล้าเอ่ยถามอะไรต่อ มือเล็กเอื้อมไปหยิบรีโมตเพื่อปรับเบาะให้เอนลง ร่างอรชรในชุดคนไข้สีขาวลายจุดน่ารักนอนตะแคงหันหลังให้ชายหนุ่มก๊อก ก๊อก ก๊อก“คุณหมอครับ เอกสารที่ต้องเซ็นครับ” เลขาวัยไล่เลี่ยกับหมอหนุ่มหอบแฟ้มเอกสารมาวางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ“ถ้ารอได้ สัปดาห์นี้ฉันไม่รับคิวผ่าตัดนะ”“

เมื่อการผ่าตัดสิ้นสุดลงราล์ฟเดินออกจากห้องผ่าตัดทันทีโดยไม่พูดจากับใคร และจะเป็นแบบนี้แทบทุกครั้งที่การผ่าตัดมีความยากแล้วเกิดความเครียดราล์ฟกลับมาที่ห้องทำงานหลังจากผ่าตัดเสร็จ รีบจัดการอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวแล้วขับรถออกจากโรงพยาบาลทันที ก่อนจะออกไปไม่ลืมที่จะบอกเลขาคนสนิทให้เตรียมบางสิ่งให้เขาคอนโดย่านชานเมืองราล์ฟขับรถมาถึงคอนโดย่านชานเมืองในช่วงมืด หลังจากจอดรถเสร็จก็เดินตรงดิ่งไปที่ลิฟต์ทันทีติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!จัดการกดรหัสประตูหน้าห้องแล้วเดินเข้าไปภายในห้องที่มืดสนิท มีเพียงไฟจากห้องนอนเล็ดลอดออกมาตรงใต้ประตูตึก ตึก ตึกเสียงฝีเท้าเดินไปหยุดตรงปลายเตียงที่มีหญิงสาวนอนเปลือยกายโดยมีผ้าสีดำปิดตาทั้งสองข้างอยู่บนเตียงใหญ่ ราล์ฟไม่รอช้าจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด“อ๊ะ!” หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อโดนกระชากด้วยแขนแกร่งอย่างแรง“ห้ามส่งเสียง” เสียงเรียบดุเอ่ยบอกออกไป ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันทันที ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกลัว“ฉันไม่ฆ่าเธอหรอก ฉันแค่ต้องการปลดปล่อย ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าเกร็ง ปล่อยตัวตามสบาย” เสียงเรียบบอกออกไปอีกครั้ง หญิงสาวเริ่มผ่อนคลายลงสังเกตจากเนื้

ตลอดทั้งคืนไม่มีพยาบาลเข้ามาวัดไข้ตามรอบเพราะคุณหมอหนุ่มสั่งไว้แล้วว่าห้ามรบกวน การนอนหลับจึงไม่มีใครรบกวนตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า6 โมงเช้าก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ตอน 6 โมงเช้า ไบรอันเปิดประตูเข้ามาอย่างเบามือ ภาพที่เห็นก็ต้องตกใจเมื่อเจ้านายหนุ่มกำลังนอนกอดคนไข้อยู่บนเตียง ไบรอันเดินด้วยฝีเท้าเบาที่สุดมาเก็บหมอนและผ้าห่มของเจ้านายแล้วกลับออกไปปล่อยให้เจ้านายนอนหลับพักผ่อนต่ออย่างสบาย7 โมงเช้าก๊อก ก๊อก ก๊อกไบรอันเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมอาหารในมือหลายกล่อง จัดการจัดใส่จานเรียบร้อยแล้วกลับออกไปแอ๊ด..“เสร็จแล้วก็มากินข้าวจะได้กินยา” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกเมื่อบีกินเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากล้างหน้าแปรงฟันและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า“วันนี้หนูจะกลับบ้านได้หรือยังคะ” บีกินเอ่ยถามขณะหย่อนสะโพกนั่งลงโซฟาตรงข้ามหมอหนุ่ม“ได้แล้ว” ความจริงบีกินสามารถกลับบ้านได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่เพราะคุณหมอหนุ่มยังไม่ต้องการให้เธอกลับไป ยังอยากเก็บเธอไว้ใกล้ตัวนานกว่านี้อีกหน่อย แต่ดูเหมือนโชคชะตาของเขาสองคนผูกพันกัน เพราะคนไข้ที่เขาช่วยชีวิตไว้เมื่อวานบังเอิญเป็นมารดาของหญิงสาว แผนการ

ทางด้านบีกิน“คุณไบรอันคะ เจ้านายของคุณไบรอันใจดีไหมคะ” ระหว่างกำลังเก็บของยัดใส่กระเป๋าบีกินหันไปถามไบรอันที่กำลังช่วยเธอยกกระเป๋าเสื้อผ้ามาวางไว้รวมกันตรงทางออกประตู“ใจดีในบางเรื่องครับ”“แล้วเรื่องที่ใจร้าย คุณหมอใจร้ายมากไหมคะ” เด็กช่างสงสัยยังเอ่ยถามไม่หยุด“คุณราล์ฟเป็นคนมีเหตุผลครับ” ไบรอันทำหน้าคิดหนักที่ต้องตอบคำถามนี้ แต่ก็ตอบออกไปแบบกลาง ๆ บีกินรับรู้ได้ว่าเธอกำลังทำให้เลขาหนุ่มลำบากใจที่จะตอบคำถาม“ขอโทษคุณไบรอันด้วยนะคะ”“ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณบีกินอยากรู้เรื่องอะไรถามผมได้ครับ ผมจะตอบให้ในส่วนที่ผมสามารถตอบได้”“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”“ของทั้งหมดมีแค่นี้ใช่ไหมคะ” กระเป๋าเดินทางใบใหญ่หนึ่งใบที่ข้างในมีเพียงเสื้อผ้าและชุดนักศึกษา และมีกระเป๋าใบเล็กอีกสองใบที่ใส่ของใช้ส่วนตัวของหญิงสาววางเรียงกันอยู่หน้าประตู ไบรอันหันไปถามหลังจากเดินสำรวจรอบ ๆ บริเวณห้องอีกครั้งอย่างละเอียด“ใช่ค่ะ มีแค่นี้ค่ะ ที่เหลือเป็นของเจ้าของหอค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมขนกระเป๋าลงไปใส่ในรถก่อน เดี๋ยวจะให้เจ้าของหอพักเขาขึ้นมาตรวจห้องพักอีกที”“โอเคค่ะ”“คุณบีกินนั่งรอผมในรถสักครู่นะครับ ผมจะไปจัดการเรื่อง