Ang silid ni Donya Aurora ay binalot ng dapit-hapon na may kulay gintong liwanag, tila ba dahan-dahang nagbibigay ng pinal na parangal sa reyna ng pamilya Valdez. Nakaupo pa rin si Alex sa tabi ng kama, mahigpit na nakakapit sa nanginginig at kulubot na kamay ng kanyang lola. Sa kabilang panig, si Clara naman ay patuloy na nagpupunas ng sarili nitong mga luha habang marahang inaayos ang kumot ng matanda upang tiyaking komportable ito.Huminga nang malalim ngunit mababaw si Donya Aurora. Lumingon siya kay Alex, ang kanyang mga mata, bagaman nanghihina, ay mayroon pa ring natitirang talas ng isang tunay na pinuno."Alexander... Clara, ija... makinig kayo sa akin," mahinang bulong ng Donya, ang kanyang boses ay tila kaluskos ng mga tuyong dahon. "Mayroon akong isang huling hiling bago ko tuluyang ipikit ang aking mga mata sa mundong ito.""Ano po iyon, Lola? Sabihin ninyo po, gagawin ko ang lahat," umiiyak na sagot ni Alex, ang kanyang malalapad na balikat ay nanginginig sa tindi ng pagd
Terakhir Diperbarui : 2026-08-12 Baca selengkapnya