All Chapters of วิศวะร้ายขอลองรัก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 อย่าทำอย่างนี้ไม่ว่ากับใคร “แต่ถ้ามึงบอกว่าเรื่องครอบครัวไม่ได้เอฟเฟกต์กับมึงขนาดนั้น…ทำไมมึงถึงต้องตีตัวออกหากจากสังคมวะ” เจโรมชะงักกับคำถามนั้น ปมในใจเริ่มสั่นคลอนอดีตที่ไม่น่าจดจำผุดโผล่ขึ้นมาในสมองอย่างห้ามไม่อยู่ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาเต็มหน้า เนื้อตัวเย็นเฉียบอย่างห้ามไม่ได้ “โรม ๆ ไอ้โรม” แรงเขย่าอย่างแรงที่แขนทำให้เขาหลุดจากภวังค์ “นอนเหอะคืนนี้” “กูแม่งโคตรเข้าใจคนที่ตกหลุมรักมึงเลย แต่กูรักมึงไม่ได้” “…” “อย่างน้อยก็ในตอนนี้” “งั้นแสดงว่ากูมีโอกาส ให้โอกาสกูสิ” ท่าทางแน่วแน่ราวกับคำพูดนั้นถูกไตร่ตรองมาอย่างดี “พรุ่งนี้ตื่นมามึงอาจจะเปลี่ยนใจหรือไม่ก็ลืมเรื่องทั้งหมดไปแล้ว” “กูไม่ได้เมา” “แต่ตาแทบจะปิด” เจโรมมองอีกคนที่ในตอนนี้หลับตาลงไปเรียบร้อย เสียงลมหายใจเข้าออกดังขึ้นสม่ำเสมอ บ่งบอกได้ว่าเขาหลับไปเรียบร้อยแล้ว คนที่ยังคงตื่นอยู่เอื้อมมือขึ้นไปสางผมของอีกคนเบา ๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ … [Tent3ing : มีสอบ เมื่อคืนลืมบอกโทษที] ข้อความสั้น ๆ ถูกทิ้งเอาไว้ในแชต เจโรมมองมันก่อนจะปัดแอป-พลิเคชันทิ้งไป นอนเหม่อมองเพดานพักใหญ

บทที่ 13ไม่ใช่ฉันเจโรมมองข้อความนั้นก่อนปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง ยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ เขาเพิ่งสอบเสร็จและขอติดรถเพื่อนคนหนึ่งกลับมาที่คอนโด หลังจากที่เมื่อคืนถูกเพื่อนคะยั้นคะยอให้ออกไปเที่ยวด้วยกันให้ได้ เขาก็เลยต้องจำใจออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ปาร์ตี้กับเพื่อนในคณะก็ไม่ได้แย่สักเท่าไร พวกเขาส่วนใหญ่แล้วล้วนมาจากสังคมเดียวกันทำอะไรคล้ายกันเลยทำให้เข้ากันได้ไม่ยากอย่างที่คิด ที่ผ่านมาเป็นเขาที่ตีตัวออกหากเพื่อนมาโดยตลอด จนเพื่อนชอบแซวว่าเขา เฟรนด์ลี่แต่เข้าถึงยากจินโทนิคที่ถูกชงโดยเพื่อนคนหนึ่งในวงถูกผลักมาใส่มือของเขา เขายิ้มรับมันมาก่อนกระดกดื่มรวดเดียวเพื่อเป็นการให้เกียรติ วันนี้พวกเขาเลือกร้านที่ค่อนข้างห่างไกลจากตัวมหาวิทยาลัย เพราะมักมีสิ่งอำนวยความสะดวกและพวกแอลกอฮอล์ให้เลือกมากกว่า“โรมนี่ออกมากับพวกเราครั้งแรกเลยปะ” ประดับดาว สาวสวยของกลุ่มที่ได้รับการทาบทามให้เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ของคณะถามขึ้นมา ในมือของเธอถือเครื่องดื่มสีแดงสด เธอเป็นเพื่อนคนแรก ๆ ที่เข้ามาทักเขา ยอมรับว่าในตอนแรกแอบหลงตัวเองและคิดว่าเธอจะเข้ามาจีบ“หาตัวจับยากสุด ๆ นี่เราแทบจะกราบเลยละ” อินเทลแฟนของประดับดาว

บทที่ 15ดึกแล้วอย่าเพิ่งกลับ“คิดไงจะมานอนห้องกู”“ไม่ได้? ซุกเมียไว้หรือไง”“ไม่มี อยากไปก็ไป แต่มันไม่ใหญ่เหมือนคอนโดมึงหรอกนะ” เจ้าของห้องตอบรับพลางกดเรียกรถไปด้วย“ปล่อยมือกูได้ละ”“ก็ยอมให้จับมาตั้งนาน จับนานกว่านี้ไม่ได้เหรอ” เต็นท์หันมายิ้มร่าอย่างพอใจ ท่าทางเหมือนหมาที่มีหูตั้งและหางกระดิก“ตลกละมึง” เจโรมตอบนิ่ง ๆ แต่แววตามีความพึงพอใจอยู่ไม่น้อย อย่างน้อยวันนี้ก็มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นบ้าง“แล้วมึงเป็นไรกูถามได้ยัง” เต็นท์เงยหน้ากลับมาถาม สบตาคนที่เอาแต่นิ่งเงียบมาตลอดทาง เสียงเพลงถูกปิดลงตอนนี้เลยมีเพียงเสียงรถที่สัญจรไปมาพอให้ที่ตรงนี้ไม่เงียบเหงาเกินไปนัก“ไม่มีอะไร กูแค่อยากกวนตีนมึง”“แม่ง แล้วนี่มึงเข้าบ้านยังไง”“คนขับรถที่บ้านไปรับ คุยอะไรกับพ่อแล้วเครียดนิดหน่อยเลยออกมาเอง”“มึงเลยเลือกที่จะโทรหากูอะดิ ยอมรับเถอะว่ามึงชอบกูอะ”“ไม่มีทาง”“ก็อย่าให้มีวันนั้นแล้วกัน”บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้นรถที่เรียกไปก็มาถึงพอดี สุดท้ายแล้วก็พากันมาอยู่ที่หอของหนุ่มวิศวะตามคำขอของเจโรม“ก็ไม่แย่เท่าไรนี่” เจโรมกวาดตามองห้องที่เจ้าของกล่าวอ้างว่าเล็ก เตียงนอนเองก็ขนาดหกฟุตเห็นจะได้ ในห

บทที่ 17คำถาม“แพ้ยับ” เต็นท์เอ่ยล้อคนที่ยืนพิงรถหรูพลางก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์“แล้วไง แค่หาคนมาลงให้พอก็จะแย่แล้ว”“บอกแล้วให้เชียร์กู กูยิงเข้าตั้งสองลูก” เต็นท์ทำท่าโอ้อวดตามประสา ลืมความตึงเครียดเมื่อสองวันก่อนไปจนหมด เขาแพ้ตั้งแต่เห็นหน้าอีกคนแล้ว“งั้น ๆ เปิดรถ”“คร้าบ”ประตูรถถูกเปิดออก ตัวรถถูกสตาร์ตเครื่องยนต์เพื่อทำความเย็นอย่างรู้งานจากคนขับ“กูแวะอาบน้ำที่ห้องแป๊บได้ไหม”“ตามใจ”“หรือว่าชอบแบบนี้ กลิ่นเหงื่อนี่เซ็กซี่จะตาย” เต็นท์ยักคิ้วหลิ่วตาให้อีกคน พร้อมเริ่มขยับรถออกจากลาน บทสนทนายังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ“อย่าบ้าน่า สกปรก”“ใครมันจะไปสะอาดเหมือนอาบน้ำวันละล้านรอบแบบมึงกัน”“มึงก็พูดเกินไป”“พูดจริงเหอะ...ปิดเทอมนี้มึงว่างไหม” เต็นท์เปรยขึ้นมาด้วยท่าทีสบาย ๆ“อืม ทำไม”“จะชวนไปงานบวช” เต็นท์พูดเชิงติดตลก ตามจริงแล้วนี่เป็นแค่การบวชแก้บนแม่จึงแนะนำให้เขาโกนหัวเข้าวัดไปเลย บวชสั้น ๆ แค่เจ็ดวัน บอกเลยว่าฟังแล้วก็ค่อนข้างจะชิล“ถ้าว่างนะ อีกไม่กี่วันแล้วดิ”“เออดิ เอาจริงนะกูยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยแม่งสอบอีกละ เวลาเรามันเดินเร็วไปปะวะ”“ปกติ เวลามีความสุขเวลามันก็เดินเร็วแบบน

บทที่ 19พฤติกรรมของคนมีใจเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่เราคิดเสมอ รู้ตัวอีกทีพวกเขาก็เรียนมาจนถึงโค้งสุดท้ายของปีหนึ่ง ตัวเต็นท์เองนอกจากสอบก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย มีแต่บริหารคนนี้ที่วุ่นวายกับการทำโพรเจกต์แทบทุกวันตลอดสัปดาห์มานี้“ตื่นเช้าจังนะ” เต็นท์ที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียง ท่อนบนเปลือยเปล่าด้านล่างมีเพียงผ้าห่มผืนหนาคลุมไว้“มีพรีเซนต์” เจ้าของห้องเช็กความเรียบร้อยของตัวเองหน้ากระจก แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากกิจกรรมบนเตียงเมื่อคืนแค่ไหนก็ต้องแบกเอาร่างกายไปโผล่ที่คณะให้ได้“ไม่บอกกู”“กูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ลุกไปส่งกู”“โห” แม้จะทำคล้ายอิดออดแต่สุดท้ายเขาก็พาตัวเองไปอาบน้ำ และกลับมาทำหน้าที่คนขับรถให้คุณชายอย่างเลี่ยงไม่ได้ห้าเดือนที่ผ่านมาหลังจากตกลงมอบชื่อเรียกให้กับความสัมพันธ์ในวันนั้น พวกเขาก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิมไม่ต่างจากตอนแรก เพียงแค่ตึงเครียดน้อยลง ถึงแม้จะบอกว่าหนึ่งในพวกเขาจะไปมีอะไรกับใครก็ได้ แต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครไปกับคนอื่นเลยสักคนคิด ๆ ดูแล้วแบบนี้สบายกว่าการหาคนที่เราไม่รู้จักไปเรื่อย ๆ แถมยังต้องสุ่มว่าไทป์บนเตียงของทั้งคู่ไปกันได้ดีหรือเปล่า เพราะเขากับคุณชายนั่นเราเข้ากันได้ด