บทที่ 11 อย่าทำอย่างนี้ไม่ว่ากับใคร “แต่ถ้ามึงบอกว่าเรื่องครอบครัวไม่ได้เอฟเฟกต์กับมึงขนาดนั้น…ทำไมมึงถึงต้องตีตัวออกหากจากสังคมวะ” เจโรมชะงักกับคำถามนั้น ปมในใจเริ่มสั่นคลอนอดีตที่ไม่น่าจดจำผุดโผล่ขึ้นมาในสมองอย่างห้ามไม่อยู่ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาเต็มหน้า เนื้อตัวเย็นเฉียบอย่างห้ามไม่ได้ “โรม ๆ ไอ้โรม” แรงเขย่าอย่างแรงที่แขนทำให้เขาหลุดจากภวังค์ “นอนเหอะคืนนี้” “กูแม่งโคตรเข้าใจคนที่ตกหลุมรักมึงเลย แต่กูรักมึงไม่ได้” “…” “อย่างน้อยก็ในตอนนี้” “งั้นแสดงว่ากูมีโอกาส ให้โอกาสกูสิ” ท่าทางแน่วแน่ราวกับคำพูดนั้นถูกไตร่ตรองมาอย่างดี “พรุ่งนี้ตื่นมามึงอาจจะเปลี่ยนใจหรือไม่ก็ลืมเรื่องทั้งหมดไปแล้ว” “กูไม่ได้เมา” “แต่ตาแทบจะปิด” เจโรมมองอีกคนที่ในตอนนี้หลับตาลงไปเรียบร้อย เสียงลมหายใจเข้าออกดังขึ้นสม่ำเสมอ บ่งบอกได้ว่าเขาหลับไปเรียบร้อยแล้ว คนที่ยังคงตื่นอยู่เอื้อมมือขึ้นไปสางผมของอีกคนเบา ๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ … [Tent3ing : มีสอบ เมื่อคืนลืมบอกโทษที] ข้อความสั้น ๆ ถูกทิ้งเอาไว้ในแชต เจโรมมองมันก่อนจะปัดแอป-พลิเคชันทิ้งไป นอนเหม่อมองเพดานพักใหญ
Terakhir Diperbarui : 2026-07-13 Baca selengkapnya