บททั้งหมดของ วิศวะร้ายขอลองรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 2 เจ้าหนี้ERA “ไม่เอาละพี่ ผมจะหาคืนจากไหนวะดอกโหดขนาดนั้น” “มึงโผล่มาตอนตีสามต่อยตีกับการ์ดกูเพื่อจะบอกกูว่าไม่เอาแล้ว?” เต็นท์มองท่าทางคุกคามของอีกฝ่าย เมื่ออีกคนก้าวเท้าเข้ามากดดันให้เขาต้องถอยหลังหนี “นี่มึงกวนส้นตีนกูเหรอวะ” ตึก แผ่นหลังของเขาปะทะเข้ากับประตู ฝ่ามือความหาลูกบิด...ฉิบหายละเปิดไม่ออก ประตูเหี้ยอะไรล็อคข้างนอกวะ “ใจเย็นนะพี่นะ มีไรค่อย ๆ พูดกัน ปืนที่เอวนั้นก็อย่าควักออกมาเลยนะ” “มึงเรียนม. K ใช่ไหม” “ครับ” เต็นท์มองอีกฝ่ายก่อนหลบสายตาที่จ้องเขม็งมาราวกับจะจับเขาฉีกเป็นชิ้น ๆ ไม่รู้ว่าอีกคนนั้นรู้ได้อย่างไรแต่เต็นท์ไม่อยากหาคำตอบในเวลานี้ กลัวครับกลัว “เรียนคณะอะไรวะ” คำถามถัดไปเอ่ยออกมา น้ำเสียงของเขาไม่น่าฟังนักดูก็รู้ว่ายังโกรธเกรี้ยวอยู่ “วิศวะครับ” “แทงสนุ๊กเป็นไหม” “นิดหน่อยครับ” อีกฝ่ายพยักหน้าคล้ายพึงพอใจในคำตอบ “หลบ แล้วตามมา” ประตูถูกเปิดออกอีกครั้งเต็นท์ไม่กล้าอิดออดรีบเดินตามคนข้างหน้าไปอย่างรวดเร็ว ไม่คิดว่าตึกเก่า ๆ ซอมซ่อที่มองจากด้านนอกนั้นข้างในจะหรูหราและซับซ้อนขนาดนี้ ผ้าขี้ริ้วห่อทองแท้ ๆ โต๊ะสนุ๊กหรูหรา

บทที่ 4 อย่าเอาแต่ใจให้มันมากได้ปะ ช่วงเย็นเต็นท์ออกจากหอมารอเจโรมตั้งแต่สี่โมงนิด ๆ เขาเดินหาอะไรกินไปเรื่อยเปื่อยพร้อมกับส่องสาว ๆ คณะบริหารให้พอเจริญหูเจริญตา ไม่รู้ว่าเจโรมจะมาจากทางไหนแต่ถ้าไม่เห็นเขาอีกฝ่ายก็คงโทรมาเอง ช่วงห้าโมงเย็นเสียงจอแจก็เริ่มดังขึ้นทีละน้อย ก่อนที่คนจะเริ่มทยอยลงมา เต็นท์เก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง มองหาคนที่สั่งให้เขามารอรับ อีกฝ่ายตัวสูงเด่นมองไกล ๆ เขายังเห็นได้ไม่ยาก ฝ่ายนั้นเดินมาพร้อมเพื่อนอีกสองสามคน สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสต่างจากตอนอยู่กับเขาลิบลับ เต็นท์อดเบ้ปากไม่ได้ ไม่ช้าเจโรมก็แยกกันกับเพื่อน ๆ แล้วเดินตรงมาทางที่เขานั่งอยู่ “เห็นหน้ากูแล้วนี่มันยังไงนะ หน้างอมาเชียว” “เสือก เปิดรถได้ละ” “ครับคุณชายยยย” เต็นท์ลากเสียงยาวเหยียดก่อนกวนตีนด้วยการเดินไปเปิดรถให้อีกฝ่าย เจโรมชักสีหน้าเล็กน้อยแต่ก็เดินขึ้นไปแต่โดยดี “เอาใครขึ้นมาบนรถกู” เมื่อเต็นท์เข้ามานั่งและปิดประตูลง น้ำเสียงเย็นชาของเจ้าของรถก็ดังขึ้นมา “รู้ได้ไงอะ” “กลิ่นน้ำหอม” “เออ กูขอโทษ พอดีมีเรื่องนิดหน่อยอะ แต่กูห้ามเขาแล้วนะโว้ยว่าอย่าขึ้นมาอะ” “ช่างมัน”

บทที่ 6 ก็คงเป็นอีกวันที่เดี๋ยวมันก็ผ่านไป [J’ Rome_ : ว่างไหมไปส่งกูที่โรงแรมหน่อย] เจโรมทักเข้ามาในช่วงดึกของวัน เต็นท์ที่กำลังเล่นเกมได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจก่อนคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ [Tent3ing : รู้ได้ไงว่านี่ไอจีกู] [J’ Rome_ : ลงรูปตัวเองเป็นล้านรูปขนาดนี้ ดูไม่รู้ก็ควายเกินคน] [Tent3ing : เดี๋ยวนี้ชิงด่าตัวเองก่อนซะด้วย ] [Tent3ing : ไปทำไรโรงแรมจ๊ะ] ประโยคกวน ๆ จากเต็นท์ถูกส่งไป [J’ Rome_ : กินข้าวมั้ง กูนัดคนไว้ดูไม่ออกเหรอ] [Tent3ing : เออ เอ้าเดี๋ยวกูรีบไปอย่าเพิ่งหด] ... “มึงกลับไปเลยก็ได้นะ เอาไว้เช้าแล้วค่อยมารับกูแล้วไปกินข้าวร้านที่มึงบอกกัน” เต็นท์มองสีหน้าที่ผิดไปจากปกติของเจโรม ปกติแล้วไม่ทำหน้านิ่งหมอนี่ก็ไม่เคยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนี้สักที “กูรอได้” “ไม่ต้องรอ กูไปนาน” “โรงแรมนี่มีไรให้ทำนัก” “กูดีลคนมาเอา พอใจยัง...กลับไปได้ละเช้าค่อยมา” พอเห็นแววตาที่จริงจังไม่เหมือนที่เคยผ่านมาเต็นท์ก็ได้แต่จำใจรับคำ เขาเองก็ไม่กล้าถามว่ามีอะไรเกิดขึ้น เต็นท์มองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินหายไปในโรงแรมหรูก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา สุดท้ายก็ขับรถกลับไ

บทที่ 8ไม่เมาไม่กลับถึงอยากกลับก็กลับไม่ได้“มีเพื่อนใหม่แบบนี้ต้องละลายพฤติกรรมหน่อยดิวะ มึงดูไอ้โรมมันนั่งเกร็งจะตายห่าละ” เต็นท์พยักพเยิดหน้าไปทางคนที่เอาแต่นั่งยิ้มด้วยความสุภาพ นั่งมองไอ้สามหน่อเพื่อนของเขาคุยกันอย่างได้อรรถรส “มึงทำให้มันไม่พอใจระวังมันชักดาบ พวกมึงเป็นหนี้หัวโตแน่”“กูโอเค เต็มที่เลย” เจโรมพูดปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มสุภาพ“ไม่ได้ดิมา ๆ กูชงให้ก่อนเลยเข้ม ๆ” ดินพลิกสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว รีบคว้าแก้วมาใส่น้ำแข็งพร้อมชงเหล้าให้เพื่อนใหม่อย่างคล่องแคล่ว “หมดแก้ว”“ชงแบบนี้ไม่ต้องใส่โซดามาก็ได้นะ” เจโรมพูดกลั้วหัวเราะก่อนจะยกแก้วเหล้าที่มีปริมาณของโซดาเพียงน้อยนิดขึ้นดื่ม เพิ่มความผ่อนคลายให้กับสถานการณ์“ทำไงให้เราสนิทกันดีวะ” เต็นท์นั่งลงตรงที่ว่างข้างเจ้านายของตัวเอง“พูดเรื่องใครสักคนขึ้นมาสิ” ไก่โต้งพูดออกมาขำ ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองเจ้ามือของมื้อนี้ทำท่ากระมิดกระเมี้ยนน่าหมั่นไส้ “สั่งเพิ่มได้ปะ” พอเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้ามันก็ทำท่ากระดี๊กระด๊าเกินจริง ใช้โทรศัพท์สแกนสั่งอาหารหัวจุ่มกับไอ้เก้าอยู่สองคน“ขี้นินทาว่ะ” ดินพูดพลางใช้ศอกถองเพื่อนเบา ๆ ไก่โต้งทำจิ๊จ๊ะแต่ไ

บทที่ 10มองตาก็รู้ใจ มองหน้าได้ไหมถ้ารู้มือ“รอนานไหม”เต็นท์กำลังตบยุงเปาะแปะนับสิบตัวหันไปมองตามเสียง ลูกครึ่งหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวนอกออกไปแล้วเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตและเนกไทที่ถูกคลายออกไว้หลวม ๆ“นาน ยุงจะหามกูตายละ” พูดพลางเปิดประตูรถ ในหัวของเขาที่ไม่ยอมเข้าไปนั่งรอในรถนั้นก็เพราะคิดภาพตัวเองเป็นพระเอกหนังสักเรื่อง ยืนพิงรถหรูเท่ ๆ แต่ดูแล้วไม่น่าเท่สักเท่าไรตบยุงตายทั้งบางแล้ว…“หิวว่ะ” เต็นท์พูดขึ้นมา แอบหันมองหน้าคนที่กำลังจดจ้องอยู่กับมือถือด้วยหน้าตาเคร่งเครียด“แวะดิ” ตอบทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมามอง ท่าทางของอีกฝ่ายดูก็รู้ว่าไม่สบอารมณ์อย่างมาก“เหวี่ยงจัด โกรธใครมาลงที่กูซะงั้น”“แล้วมึงจะทำไมกู”“ท้าทายซะด้วย…กูพามึงไปหมกป่าดีไหม”“กล้าก็ลอง” เจโรมหันไปจ้องคนที่กำลังขับรถเต็นท์รู้ได้ถึงสายตาอาฆาตถึงหันมามอง “…”“เหี้ย ขับรถอะไรของมึงวะ” เจ้าของรถผวาคว้าที่จับบนเพดานรถเอาไว้ เมื่อรถทำท่าคล้ายจะพุ่งชนรถด้านหน้าแต่ก็หักหลบทันได้อย่างฉิวเฉียด“พูดจาดี ๆ หน่อยหนู ชีวิตอยู่บนมือพี่นะ” คนตั้งใจแกล้งหันมาเย้ย เขารู้ว่าเมื่อคู่มันออกจะอันตรายและเอาเปรียบผู้ร่วมใช้ถนนอยู่นิดหน่อย แ