Semua Bab ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก: Bab 11 - Bab 20

บรรยากาศรอบด้านที่เคยครึ้กครื้นก็คล้ายกับว่าเงียบงันลงไปเพียงเสี้ยวอึดใจ ทั้งยังรู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ ฟู่เหยียนรีบหันขวับกลับไปมอง เขาก็พลันพบว่ายามนี้…ทั่วทั้งร่างของแม่ทัพหนุ่มนั้นดูคละคลุ้งเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารและความเย็นเยียบก็ลอยแผ่ซ่านออกมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบูดบึ้งลงหลายส่วน สายตาของผู้เป็นนายยังคงจ้องเขม็งมองอยู่ที่แผ่นร่างบางของคุณหนูรองสกุลซ่งที่กำลังเดินห่างออกไป ริมฝีปากหนาเม้มแน่นจนกลายเป็นเส้นตรงเขาที่เห็นท่าไม่ดี รีบเอ่ยปากแก้ต่างพัลวัน “แต่...แต่ก็คงจะเป็นเพียงแค่ความชื่นชมขอรับ...”เซียวจิ้งเฉินพลางละสายตากลับมารองแม่ทัพหนุ่มข้างกาย ดวงตาคมกริบดูเย็นเยียบชวนให้ขนลุกซู่ราวกับต้องสายลมเหมันต์มุมปากหนากระตุกโค้งยกยิ้มเยาะ“ข้ายังไม่ได้เอ่ยถามเจ้าสิ่งใด”ฟู่เหยียนมองตาปริบๆ เขารีบหุบปากทันที กลืนถ้อยคำพูดเหล่านั้นลงคอไปแทบไม่ทัน...ก็จริงของบุรุษตรงหน้ายังไม่ได้ถามอันใดสักครึ่งแต่เป็นที่ร้อนลนไปเองไฉนเลยเขาจะคุ้นชินกับแววตาและท่าทีเย็นเยียบนี้เสียทีท่ามกลางความเงียบนั้นครู่หนึ่ง แม่ทัพหนุ่มก็กลับเป็นฝ่ายเปิดปากเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเองเสียอย่

ภายในห้องพลางเงียบสงัดลงไปในพริบตา ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจกระอักกระอ่วน ฟู่เหยียนและชิงอวี้ที่ยืนรั้งท้ายอยู่ก็ถึงกับแทบจะสำลักน้ำลายตนเอง…วาจาหยั่งเชิงเช่นนี้ใช่คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของแม่ทัพหนุ่มจริงๆ หรือสายตาของฟู่เหยียนและชิงอวี้ตาเบิกกว้างดูราวกับจะถลกออกมาจากเบ้าก็ไม่ปานขณะเดียวกัน บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ก็คล้ายมีม่านเมฆหมอกมากขวางกันบางๆ ซ่งชิงเยว่ที่ได้ยินถ้อยคำก่อนหน้านี้ นางจึงเงยหน้าขึ้นช้อนสบตาเขานัยน์เมล็ดตาซิ่งยังคงสงบนิ่งไร้คลื่นความหวั่นไหว ก่อนเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ “ล้วนทำเช่นนี้ ก็เพราะเป็นหน้าที่ของฮูหยิน…”ซ่งชิงเยว่ดูเงียบไปครู่หนึ่ง ไฉนเลยความรู้สึกปั่นป่วนที่นางพยายามกดเอาไว้ก็พลันปะทุขึ้นจนดวงตาคู่งามสั่นวูบไหว ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างอดกลั้นก่อนจะพูดออกมา“และไฉนเลยพอเจอคนล้มเจ็บป่วยอยู่ตรงหน้า ข้าจะใจจืดใจดำก้าวข้ามไปได้ลงคอกัน”เซียวจิ้งเฉินชะงักไปทันควัน หัวคิ้วเข้มขมวดค่อยๆ มุ่นเข้าหากัน เขาหาได้เอ่ยปากพูดหรือโต้เถียงสิ่งใดออกมาอีก เพียงปล่อยให้สตรีตรงหน้าก้มหน้าก้มตาลงมือพันผ้าแผลผืนใหม่ให้เขาต่อน้ำเสียงหวานยังคงราบเรียบเฉียดใจจน

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาข่าวคราวเรื่องคุณหนูเสิ่นหรูเยียนหวนคืนสู่เมืองหลวงก็แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วปานไฟลามทุ่งแรกเริ่มเดิมทีเป็นเพียงหัวข้อซุบซิบในวงงานเลี้ยงน้ำชาของเหล่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ต่อมาก็พลันกลายเป็นเรื่องเล่าสนุกปากตามโรงเตี๊ยมน้ำชาและผู้คนที่ตลาดจนกระทั่งในท้ายที่สุด...เรื่ดังกล่าวก็ถูกผู้คนนำไปพูดคุยกันอย่างสนุกปากราวกับมันเป็นความจริงที่เกิดขึ้นแล้วก็มิปาน“นี่พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ สตรีในดวงใจของแม่ทัพเซียวผู้นั้นหวนกลับมาแล้ว”“เช่นนั้นฮูหยินเอกผู้นั้นที่แต่งเข้าจวนไปจะเหลือที่ยืนได้อีกนานสักกี่น้ำกัน”“เดิมทีนางก็เป็นเพียงแค่ตัวแทนที่ถูกส่งมาดัดหลังแต่งงานแทนผู้อื่นไมใช่หรือ ไม่ว่าคุณหนูเสิ่นจะกลับมาหรือไม่กลับ…อย่างไรก็ไม่มีกอดเอาไว้ตอนลงหลุมได้”“ข้าว่าอีกไม่นานนัก แม่ทัพเซียวคงจะเขียนหนังสือหย่าให้อย่างแน่นอน” “จะว่าไป...ท่านแม่ทัพก็ไม่เคยนึกรักใคร่นางเลยสักนิด”เสียงพูดคุยหัวเราะเยาะหยันดังระงมอยู่ตามทุกตรอกซอกซอย ราวกับว่ายามนี้ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็กำลังเฝ้ารอคอยชมงิ้วฉากใหญ่เรื่องใหม่อย่างใจจดใจจ่อณ จวนสกุลเซียวบรรยากาศภายในจวนแม่ท่านก็ไม่ได้แต

น้ำเสียงทุ้มตวาดขัดขึ้นทันควันจนรองแม่ทัพหนุ่มพลันต้องสะดุ้งเฮือก เหล่าสาวใช้ก็หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่น สีหน้าดูซีดเผือดไร้สีเลือดฝาดราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปแล้วดวงตาคมกริบคู่นั้นของแม่ทัพหนุ่มแข็งกร้าวฉายแววความโกรธเคืองปนหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตเซียวจิ้งเฉินกำมือแน่นก่อนที่จะรีบหันขวับไปมองแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกมา หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น ก่อนจะขึ้นน้ำเสียงดังก้องไปทั่วจวนอีกครั้ง “ต่อไปห้ามผู้ใดเอ่ยคำว่าหย่าในจวนหลังนี้อีกเป็นอันขาด! หากข้าไม่อนุญาต ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งสิ้น!”มีเพียงแค่นางหรือที่เดินหนีเขาไปซึ่งๆ หน้าได้เมื่อสิ้นคำสั่งเฉียบขาดอย่างเอาแต่ใจ ร่างสูงก็ตวัดเสื้อคลุมก้าวเท้าออกจากห้องหนังสือตรงดิ่งไปยังเรือนท้ายจวนทันที!ความสับสนเดือดดาลแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นผู้ลั่นวาจาผลักไสนางเองแท้ๆ ในคืนวันเข้าหอ ยามนั้นเพียงคิดว่าสตรีผู้นี้ช่างน่ารำคาญใจ แต่ยามนี้พอนางดูจะสะบัดมือปล่อยเขาไปให้สตรีอื่นโดยไม่เสียดายและไม่ลังเล…เขาก็กลับรู้สึกราวกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนคืนพอได้ยิน

ยามสายของวันเดียวกัน...บรรยากาศของเมืองวันนี้ดูกลับคล้ายมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวและกระเพื่อมไหวอย่างเงียบเชียบ เหล่าทหารต่างพากันกระจายกำลังออกไปสืบข่าวไม่ว่าจะเป็นโรงเตี๊ยม โรงน้ำชา ประตูเมืองหลวงทั้งสี่ทิศ ร้านเช่ารถม้า หรือแม้กระทั่งท่าเรือข้ามฟากริมแม่น้ำก็ล้วนไม่ถูกละเว้น พอมีผู้คนภายนอกที่พบเห็นต่างอดแปลกใจไม่ได้ ว่าเหตุใดแม่ทัพเซียวผู้แสนเย็นชาและสุขุมลุ่มลึกปานนั้น ยามนี้กลับดูร้อนรนคล้ายกำลังพลิกแผ่นดินเพื่อตามหาผู้ใดอยู่กันแน่หรือแท้จริงแล้วเรื่องที่พูดในยามนี้หาใช่เพียงแค่ข่าวลือ?ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำชาและขนมหวาน เสียงของผู้คนซุบซิบกระซิบกระซาบวันนี้กลับคึกคักเผ็ดร้อนจนแทบทำให้น้ำชาในถ้วยเดือดพล่าน“พวกเจ้าเห็นเหล่าทหารกองทัพที่วิ่งกันวุ่นอยู่ข้างนอกนั่นหรือไม่? ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าผู้ใดช่างกล้าไม่กลัวตาย…ถึงขั้นทำให้ท่านแม่ทัพเซียวสติหลุด สั่งเคลื่อนกำลังพลพลิกเมืองหลวงหาตัวได้ถึงเพียงนี้!”คุณชายผู้หนึ่งที่สวมใส่อาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีราคาแพงลิบลิ่วเอ่ยขึ้นทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางยกพัดขึ้นโบกด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น“หึ! ไม่รู้จริงๆ รึ…แอบไปมุดหัวอยู่