All Chapters of ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ภายในห้องหอที่ดูกว้างขวางทว่าเงียบงันจนน่าใจหาย แสงสีแดงฉานจากโคมมงคลและเทียนมังกรหงส์ส่องสว่างสลัว ควันจากกระถางกำยานลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นอายอันอึดอัดขับเน้นให้ค่ำคืนนี้ดูเยียบเย็นจนผิดปกติยิ่งกว่าเหมันต์ฤดูซ่งชิงเยว่นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงลวดลายนกยวนยาง ใบหน้าคนงามถูกคลุมทับด้วยผ้าคลุมผืนบางสีแดงมงคลตามธรรมเนียม มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ยามนี้กลับกำเข้าหากันแน่นอย่างประหม่าตั้งแต่ก้าวแรกที่ฝ่าเท้าของนางเหยียบลงบนผืนดินของจวนแม่ทัพ…ซ่งชิงเยว่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาผู้คนรอบด้านทันทีมีทั้งความเหยียดหยาม ดูแคลน และสมเพชเวทนาโดยเฉพาะอย่างยิ่งพอข่าวลือเรื่องการสับเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเริ่มแพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ว่าสตรีที่สวมใส่ชุดมงคลแดงฉานนั่งอยู่ในเกี้ยวแปดคนหามนั้น…หาใช่คุณหนูใหญ่สกุลซ่ง“ได้ยินว่าถูกส่งมาเป็นตัวแทนจริงๆ ด้วย”“หึ! บุตรสาวอนุผู้นั้นน่ะหรือ…เหตุใดถึงดูไร้ยางอายนัก คงอยากปีนป่ายกิ่งหลิวทองคำจนตัวสั่นล่ะสิ”“น่าขันแท้…คิดหรือว่าจวนแม่ทัพจะต้อนรับนางปานนั้น”ถ้อยคำดูถูกเย้ยหยันเหล่านั้น ยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของซ่งชิงเยว่ราวกับตะปูที่ตอกลงกลางอกของนางซ้ำๆ หาก

นับตั้งแต่เช้าตรู่ บรรยากาศภายในเรือนพักของฮูหยินเอกก็กลับดูเต็มไปด้วยความวุ่นวายและอึดอัดขัดใจไม่หยุดหย่อน“เหตุใดน้ำชาในกานี้ถึงได้เย็นชืดปานน้ำบ่อเช่นนี้!”ชิงอวี้ขมวดคิ้วมุ่นพลางยกกาน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมาดู ก่อนหันไปตวาดใส่สาวใช้สองคนที่กำลังยืนก้มหน้างุดหลบมุมอยู่ตรงมุมห้องด้วยความเดือดดาล “พวกเจ้าไม่ได้เปลี่ยนน้ำชาอันใหม่มาปรนนิบัติฮูหยินของข้าเลยใช่หรือไม่!”สาวใช้คนหนึ่งสะดุ้งตัวโยก รีบละล่ำละลักตอบ“ข้า…ข้าลืมสนิทเลยเจ้าค่ะ”“ลืมอย่างนั้นหรือ...” ชิงอวี้ได้ยินคำตอบที่ฟังไม่ขึ้นนั้นแล้ว นางพลันแค่นหัวเราะฮึดฮัดออกมาด้วยความเหลืออด ถึงกลับกลอกสายตามองบนอย่างอดกลั้นคล้ายหมดถ้อยคำจะด่าทอแล้ว“นี่มันเป็นครั้งที่สามของวันแล้วนะ!”นับตั้งแต่คุณหนูของนางก้าวเท้าเข้าจวนแม่ทัพแห่งนี้…สาวใช้ที่ถูกหญิงชราผู้นั้นจัดสรรมาดูแลเรือนต่างก็ทำงานแบบขอไปที ดูไม่ค่อยใส่ใจนัก ทั้งอาหารมื้อหลักที่ถูกจัดส่งล่าช้าจนเย็นชืด น้ำร้อนสำหรับอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก็ไม่เคยมีซ้ำร้ายแม้แต่ถ่านสำหรับไว้จุดเตาผิงในห้องก็ยังถูกส่งมาไม่ครบตามจำนวน ต่อให้จะเป็นคนโง่เง่าเพียงใดก็ย่อมมองออกว่าสาว ใช้เหล่านี้จงใจละเลยหน

เดิมทีจวนแม่ทัพเซียวที่มีเพียงแค่อนุไป๋คอยดูแลเรือนหลังก็ดูสงบสุขดีอยู่แล้ว แต่แล้ววันหนึ่งผู้เป็นเจ้าของจวนกลับได้รับสมรสพระราชทานที่ไม่อาจขัดขืน และจำต้องตบแต่งสตรีอื่นเข้ามาเหล่าสาวใช้ก็ต่างพากันลอบถอนหายใจด้วยความลำบากใจ นึกหวั่นเกรงว่าวันข้างหน้าเสือสองตัวที่อยู่ถ้ำเดียวกันคงได้กัดกันจนพังพินาศแน่ ทว่าเพียงแค่เรื่องแต่งงานเดิมทีก็วุ่นวายมากพอแล้วเมื่อสตรีที่แต่งเข้ามาหาใช่คุณหนูใหญ่สกุลซ่งที่สมควรเกี่ยวดองด้วยไม่ แต่กลับเป็นสตรีอีกคนที่ถูกสลับเปลี่ยนตัวมาแทน เพียงเท่านี้บรรยากาศภายในจวนก็ย่ำแย่จนชวนให้หายใจไม่ทั่วท้องแล้วไฉนเลยวันดีคืนดีผู้เป็นนายกลับไม่รู้คิดสิ่งใดอยู่…เหตุใดถึงได้พาสตรีอีกคนเข้าจวนมาเพิ่มอีกกันยามนี้บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพจึงยิ่งคึกคักและวุ่นวายขึ้นกว่าเก่าเดิมเป็นเท่าตัวเหล่าสาวใช้จำนวนไม่น้อยเกือบทั้งจวนต่างพากันวิ่งวุ่นเข้าออกเรือนบุปผาทิศตะวันกันทั้งวันทั้งคืน ราวกับว่าเรือนรับรองหลังนั้นต่างหากที่ของเทพศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยเหลือผู้คนขณะที่เรือนของฮูหยินเอกที่แท้จริงกลับเงียบเหงาจนน่าขัน“ฮูหยินเจ้าคะ! สาวใช้พวกนั้นดูจะเกินไปแล้วจริงๆ น่ะเจ้าค่ะ!” ชิงอวี

หลังผ่านพ้นลมฝนคะนองในเรือนบุปผาทิศตะวันออก จวนแม่ทัพก็คล้ายจะกลับคืนสู่ความสงบอยู่หลายวัน อำนาจสิทธิ์ขาดในการดูแลเรือนหลังตกอยู่ในมือของซ่งชิงเยว่โดยไม่มีผู้ใดคัดค้านเหล่าสาวใช้ก็ต่างท่าทีที่มีต่อซ่งชิงเยว่ไปอย่างสิ้นเชิง อย่างน้อยที่สุด…ยามนี่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าแสดงความดูแคลนหยาบคายต่อนางต่อหน้าอีก เพราะไม่ว่าผู้ใดต่างตระหนักแน่ชัดรู้แก่ใจแล้วว่า ฮูหยิน เอกผู้นี้หาใช่สตรีอ่อนแอขี้ขลาดที่จะยอมให้รังแกข่มเหงได้ง่ายๆทว่าผู้ที่ตกอยู่ในความสับสนยุ่งเหยิงใจที่สุดในยามนี้…กลับเป็นเจ้าของจวนอย่างเซียวจิ้งเฉินแทนยามบ่ายวันหนึ่ง แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างกระทบเข้ากับใบหน้าของซ่งชิงเยว่ครึ่งซีกยามที่นางกำลังนั่งตรวจดูบันทึกบัญชีอย่างตั้งอกตั้งใจ…ขับเน้นให้กลิ่นอายโดยรอยดูนุ่มนวลชวนมองกว่าปกติหลายส่วน“ฮูหยินเจ้าคะ…” ชิงอวี้ก้าวเท้าเข้ามาด้านในด้วยท่าทีลังเลเล็กน้อย นางหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าดูห่างออกไปสองสามก้าว สายตาเงยขึ้นจ้องมผู้เป็นนายที่ดูสงบนิางเฉกเช่นทุกครา“คนจากโรงครัวนำขนมและน้ำชายามบ่ายมาส่งเจ้าค่ะ”หญิงสาวเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ โดยไม่ได้ละสายตาจากสมุดบัญชีแล้วเงยหน้าขึ้นมองราวกับสิ่ง

หลายวันผ่านไป…ภายหลังเกิดเหตุการณ์พลิกพันเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือที่ห้องโถงฝั่งตะวันตก ถ้อยคำพูดหนักแน่นและเด็ดขาดของเซียวจิ้งเฉินเอ่ยต่อหน้าสาวใช้ก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกซอกทุกมุมของจวนแม่ทัพอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่งผู้คนภายในจวนต่างพากันเปลี่ยนท่าทียิ่งกว่าเดิมด้วยความยำเกรงและเกรงใจซ่งชิงเยว่มากขึ้นหลายส่วนทว่ากระแสคลื่นลมภายนอกกำแพงจวนก็กลับหาได้เปลี่ยน ไปด้วยไม่ เพราะสำหรับเหล่าขุนนางในเมืองหลวงแล้ว…นางก็ยังคงเป็นเพียงสตรีตัวแต่งแทนไร้ค่าที่มีโชคดีดั่งส้มหล่นจนได้ปีนป่ายขึ้นสู่ตำแหน่งฮูหยินเอกเกินฐานะของตนเองก็เท่านั้น“ฮูหยินเจ้าคะ” ชิงอวี้เดินนอบน้อมเข้ามาพร้อมกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้างจนถึงตาอย่างอารมณ์ดีฉายชัดออกมาก่อนจะเอ่ยขึ้น “จวนเสนาบดีผิ๋นจัดงานเลี้ยงชมบุปผาจึงเชิญบรรดาฮูหยินและคุณหนูตระกูลสูงทั่วเมืองหลวงเข้าร่วมงานเจ้าค่ะ”ซ่งชิงเยว่ละสายตาจากสมุดบัญชีตรงหน้า นางพลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถาม “แล้วอย่างไร…คนพวกนั้นเชิญข้าด้วยหรือไร”“เจ้าค่ะ” ชิงอวี้พยักหน้าหงึกๆ อย่างดูแน่วแน่เน้นย้ำ ทว่าชั่วครู่หนึ่งนางก็พลันชะงักทำสีหน้าอย่างดูไว้วางใจนัก “ภายหลังมานี้ท่า