FAZER LOGINCompartilhar
๑๙ วันที่ฮูหยินหายไป
Data de publicação:
2026-09-03 06:06:50
Último capítulo
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๒๐ คนที่ตามหาทั่วเมือง
ยามสายของวันเดียวกัน...บรรยากาศของเมืองวันนี้ดูกลับคล้ายมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวและกระเพื่อมไหวอย่างเงียบเชียบ เหล่าทหารต่างพากันกระจายกำลังออกไปสืบข่าวไม่ว่าจะเป็นโรงเตี๊ยม โรงน้ำชา ประตูเมืองหลวงทั้งสี่ทิศ ร้านเช่ารถม้า หรือแม้กระทั่งท่าเรือข้ามฟากริมแม่น้ำก็ล้วนไม่ถูกละเว้น พอมีผู้คนภายนอกที่พบเห็นต่างอดแปลกใจไม่ได้ ว่าเหตุใดแม่ทัพเซียวผู้แสนเย็นชาและสุขุมลุ่มลึกปานนั้น ยามนี้กลับดูร้อนรนคล้ายกำลังพลิกแผ่นดินเพื่อตามหาผู้ใดอยู่กันแน่หรือแท้จริงแล้วเรื่องที่พูดในยามนี้หาใช่เพียงแค่ข่าวลือ?ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำชาและขนมหวาน เสียงของผู้คนซุบซิบกระซิบกระซาบวันนี้กลับคึกคักเผ็ดร้อนจนแทบทำให้น้ำชาในถ้วยเดือดพล่าน“พวกเจ้าเห็นเหล่าทหารกองทัพที่วิ่งกันวุ่นอยู่ข้างนอกนั่นหรือไม่? ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าผู้ใดช่างกล้าไม่กลัวตาย…ถึงขั้นทำให้ท่านแม่ทัพเซียวสติหลุด สั่งเคลื่อนกำลังพลพลิกเมืองหลวงหาตัวได้ถึงเพียงนี้!”คุณชายผู้หนึ่งที่สวมใส่อาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีราคาแพงลิบลิ่วเอ่ยขึ้นทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางยกพัดขึ้นโบกด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น“หึ! ไม่รู้จริงๆ รึ…แอบไปมุดหัวอยู่
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๙ วันที่ฮูหยินหายไป
คำพูดสุดท้ายของซ่งชิงเยว่เปรียบเสมือนแท่งน้ำแข็งแหลมคมที่ตอกตรึงร่างของเซียวจิ้งเฉินไว้กับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้เขายังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับเดิมราวกับรูปปั้นสลัก ในขณะที่นางก็ไม่ได้หันกลับมามองเหลียวแลสนใจความโกรธหรือโทสะของเขาเลยแม้แต่น้อยพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่แผ่วลง ก่อนที่เสียงลงกลอนประตูจากด้านในจะดังขึ้นเบาๆ ทว่าก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟังราวกับเสียงค้อนทุบลงกลางอกแม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกรไร้พ่ายยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ฝ่ามือหนาขยับกำเศษกระดาษชิ้นสุดท้ายในมือจนแหลกคามือดวงตาคู่คมกริบจ้องมองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่านเต็มคับอก ทั้งหงุดหงิด ทั้งโกรธ และที่น่ากลัวที่สุด...คือความหวาดกลัวที่จะสูญเสียสตรีผู้นี้ไปจริงๆในใจของนางลงนามในหนังสือหย่าไปแล้วงั้นหรือ...ไฉนเลยเซียวจิ้งเฉินจะวางใจลงได้…คืนนั้นทั้งคืน เขาไม่อาจข่มตาหลับลงได้แม้แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจเขาเอาแต่นั่งจ้องมองดูเศษกระดาษที่พยายามเก็บรวบรวมขึ้นมาจากพื้นแปลงดิน นำมาต่อกันบนโต๊ะหนังสือชิ้นต่อชิ้นเซียวจิ้งเฉินยามนี้ดูราวกับคนเสียสติที่คิดจะสานภาพความ สัมพันธ์ที่พังทลายลงไปแล้วให้หวนคืนกลับมาเดิมท
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๘ หนังสือหย่า
น้ำเสียงทุ้มตวาดขัดขึ้นทันควันจนรองแม่ทัพหนุ่มพลันต้องสะดุ้งเฮือก เหล่าสาวใช้ก็หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่น สีหน้าดูซีดเผือดไร้สีเลือดฝาดราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปแล้วดวงตาคมกริบคู่นั้นของแม่ทัพหนุ่มแข็งกร้าวฉายแววความโกรธเคืองปนหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตเซียวจิ้งเฉินกำมือแน่นก่อนที่จะรีบหันขวับไปมองแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกมา หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น ก่อนจะขึ้นน้ำเสียงดังก้องไปทั่วจวนอีกครั้ง “ต่อไปห้ามผู้ใดเอ่ยคำว่าหย่าในจวนหลังนี้อีกเป็นอันขาด! หากข้าไม่อนุญาต ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งสิ้น!”มีเพียงแค่นางหรือที่เดินหนีเขาไปซึ่งๆ หน้าได้เมื่อสิ้นคำสั่งเฉียบขาดอย่างเอาแต่ใจ ร่างสูงก็ตวัดเสื้อคลุมก้าวเท้าออกจากห้องหนังสือตรงดิ่งไปยังเรือนท้ายจวนทันที!ความสับสนเดือดดาลแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นผู้ลั่นวาจาผลักไสนางเองแท้ๆ ในคืนวันเข้าหอ ยามนั้นเพียงคิดว่าสตรีผู้นี้ช่างน่ารำคาญใจ แต่ยามนี้พอนางดูจะสะบัดมือปล่อยเขาไปให้สตรีอื่นโดยไม่เสียดายและไม่ลังเล…เขาก็กลับรู้สึกราวกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนคืนพอได้ยิน
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๗ หัวใจที่ช้าเกินไป
หลายวันผ่านไป…ยิ่งบรรยากาศภายในจวนเงียบสงบเท่านั้น ผู้คนและสาวใช้ในจวนต่างรู้สึกหวาดหวั่น หายใจไม่ค่อยทั่วท้องนัก…ไฉนเลยแท้จริงแล้วภายใต้ความสงบนั้นกลับมีคลื่นลูกใหญ่ซุกซ่อนอยู่เกรงว่ายามนี้ทั่วทั้งเมืองหลวง…ผู้คนต่างพูดถึงข่าวลือเรื่องการหย่าร้างของแม่ทัพผู้เกรียงไกรและฮูหยินตัวแทนผู้นั้น ทว่าผู้ที่นั่งไม่ติดกลับกลายเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกรอย่างเซียวจิ้งเฉิน ความรู้สึกภายในอกพลุ่งพล่านราวกับจะเกิดฟ้าถล่มลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเคร่งขรึมก็ดูถมึงทึงยิ่งกว้าเดิม“ฮูหยินเล่า”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามคนเฝ้าประตูทันทีโดยที่ยังก้าวไม่ทันพ้นขอบประตูเสียด้วยซ้ำ เซียวจิ้งเฉินออกจากจวนไปตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดีนัก พอเขากลับมาก็มืดค่ำอีกหนแล้ว ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นเครียดแฝงแววเหนื่อยล้า ทว่าดวงตาคู่กริบก็พลางสอดส่องกวาดมองทั่วทั้งจวนหาเงาร่างของคนผู้หนึ่ง ที่นางมักจะนั่งอ่านสมุดบัญชีอยู่ใต้แสงตะเกียงในเรือนหลักทว่ายามนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า…ทุกอย่างรอบตัวมืดมิดและเงียบสงัดราวกับเป็นจวนร้างไร้ซึ่งร่องรอยและเงาร่างของสตรีที่พะวังหน้าพะวังหลังเพียงแค่เศษเสี้ยวความคิดที่ว่านางจะ
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๖ ข่าวลือเรื่องหย่า
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาข่าวคราวเรื่องคุณหนูเสิ่นหรูเยียนหวนคืนสู่เมืองหลวงก็แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วปานไฟลามทุ่งแรกเริ่มเดิมทีเป็นเพียงหัวข้อซุบซิบในวงงานเลี้ยงน้ำชาของเหล่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ต่อมาก็พลันกลายเป็นเรื่องเล่าสนุกปากตามโรงเตี๊ยมน้ำชาและผู้คนที่ตลาดจนกระทั่งในท้ายที่สุด...เรื่ดังกล่าวก็ถูกผู้คนนำไปพูดคุยกันอย่างสนุกปากราวกับมันเป็นความจริงที่เกิดขึ้นแล้วก็มิปาน“นี่พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ สตรีในดวงใจของแม่ทัพเซียวผู้นั้นหวนกลับมาแล้ว”“เช่นนั้นฮูหยินเอกผู้นั้นที่แต่งเข้าจวนไปจะเหลือที่ยืนได้อีกนานสักกี่น้ำกัน”“เดิมทีนางก็เป็นเพียงแค่ตัวแทนที่ถูกส่งมาดัดหลังแต่งงานแทนผู้อื่นไมใช่หรือ ไม่ว่าคุณหนูเสิ่นจะกลับมาหรือไม่กลับ…อย่างไรก็ไม่มีกอดเอาไว้ตอนลงหลุมได้”“ข้าว่าอีกไม่นานนัก แม่ทัพเซียวคงจะเขียนหนังสือหย่าให้อย่างแน่นอน” “จะว่าไป...ท่านแม่ทัพก็ไม่เคยนึกรักใคร่นางเลยสักนิด”เสียงพูดคุยหัวเราะเยาะหยันดังระงมอยู่ตามทุกตรอกซอกซอย ราวกับว่ายามนี้ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็กำลังเฝ้ารอคอยชมงิ้วฉากใหญ่เรื่องใหม่อย่างใจจดใจจ่อณ จวนสกุลเซียวบรรยากาศภายในจวนแม่ท่านก็ไม่ได้แต
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๕ อดีตคนรักกลับมา
นับตั้งแต่คืนพายุฝนผ่านพ้นไป ภายในจวนแม่ทัพก็ดูคล้ายกับว่าจะหวนคืนกลับเข้าสู่ความสงบราบเรียบดังเดิม ทว่าความสงบงันนั้น…กลับดูเหมือนจะเป็นผิวน้ำแข็งบางๆ ที่กำลังสั่นคลอนรอวันแตกร้าวลงไปในไม่ช้า บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยความอึดอัดเสียจนสาวใช้หายใจไม่ทั่วท้อง แม้ความสัมพันธ์ของผู้เป็นนายทั้งสองดูท่าทีจะผ่อนคลายและเริ่มสานต่อความรู้สึกดีๆ ต่อกันได้ทว่าเพียงชั่วข้ามคืน…เส้นใยบางเบาที่กำลังถักทอกลับขาดสะบั้นลงราวกับมีคนจงใจเข้ามาสะดุดทำลายมันเสียอย่างนั้นหลายวันที่ผ่านมานี้ เซียวจิ้งเฉินยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนหลักแม้บาดแผลของเขาจะสมานกันดีตั้งแต่สองวันแรกก็ตามราวกับว่าตั้งใจประชดประชันประท้วงผู้ใดเพราะนับตั้งแต่วันนั้น ซ่งชิงเยว่เองก็ไม่ได้เฉียดกรายเข้าไปดูอาการของเขาอีกเลย ในทุกๆ วันจึงมีเพียงสาวใช้ที่คอยยกยาบำรุงและอาหารเลิศรสไปส่งให้ตรงตามเวลาเท่านั้นทุกสิ่งทุกอย่างครบถ้วนไร้ที่ติ ไม่เคยขาดตกบกพร่อง...ช่างเหมาะสมกับสตรีหลังจวนที่ดีนัก!แต่ในความสมบูรณ์แบบนั้น กลับมิเคยมีเงาร่างของตัวนางปรากฏอยู่เลยแม้แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจ ราวกับนางกำลังทำหน้าที่ฮูหยินเอกตามข้อตกลงอย่าง
Você também pode gostar
ทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน127.9K visualizaçõesชะตารักนางรอ
เทียนเหอ74.6K visualizaçõesชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน28.1K visualizaçõesยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น436.2K visualizaçõesพระชายาของข้าเจ้าอย่าหมางเมิน
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง1.2K visualizaçõesพี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย
วันว่างว่างของหญิงใหญ่493 visualizaçõesหวนคืนครานี้เห็นทีต้องเอาคืน
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา49 visualizaçõesเพลิงสวาทอ่องสกุลหลี่
พิมพ์ษร/ชรือเหริน148 visualizações
