تسجيل الدخولمشاركة
๑๓ คืนฝนตก
تاريخ النشر:
2026-07-19 23:15:32
أحدث فصل
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๘ หนังสือหย่า
น้ำเสียงทุ้มตวาดขัดขึ้นทันควันจนรองแม่ทัพหนุ่มพลันต้องสะดุ้งเฮือก เหล่าสาวใช้ก็หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่น สีหน้าดูซีดเผือดไร้สีเลือดฝาดราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปแล้วดวงตาคมกริบคู่นั้นของแม่ทัพหนุ่มแข็งกร้าวฉายแววความโกรธเคืองปนหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตเซียวจิ้งเฉินกำมือแน่นก่อนที่จะรีบหันขวับไปมองแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกมา หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่น ก่อนจะขึ้นน้ำเสียงดังก้องไปทั่วจวนอีกครั้ง “ต่อไปห้ามผู้ใดเอ่ยคำว่าหย่าในจวนหลังนี้อีกเป็นอันขาด! หากข้าไม่อนุญาต ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งสิ้น!”มีเพียงแค่นางหรือที่เดินหนีเขาไปซึ่งๆ หน้าได้เมื่อสิ้นคำสั่งเฉียบขาดอย่างเอาแต่ใจ ร่างสูงก็ตวัดเสื้อคลุมก้าวเท้าออกจากห้องหนังสือตรงดิ่งไปยังเรือนท้ายจวนทันที!ความสับสนเดือดดาลแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นผู้ลั่นวาจาผลักไสนางเองแท้ๆ ในคืนวันเข้าหอ ยามนั้นเพียงคิดว่าสตรีผู้นี้ช่างน่ารำคาญใจ แต่ยามนี้พอนางดูจะสะบัดมือปล่อยเขาไปให้สตรีอื่นโดยไม่เสียดายและไม่ลังเล…เขาก็กลับรู้สึกราวกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนคืนพอได้ยิน
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๗ หัวใจที่ช้าเกินไป
หลายวันผ่านไป…ยิ่งบรรยากาศภายในจวนเงียบสงบเท่านั้น ผู้คนและสาวใช้ในจวนต่างรู้สึกหวาดหวั่น หายใจไม่ค่อยทั่วท้องนัก…ไฉนเลยแท้จริงแล้วภายใต้ความสงบนั้นกลับมีคลื่นลูกใหญ่ซุกซ่อนอยู่เกรงว่ายามนี้ทั่วทั้งเมืองหลวง…ผู้คนต่างพูดถึงข่าวลือเรื่องการหย่าร้างของแม่ทัพผู้เกรียงไกรและฮูหยินตัวแทนผู้นั้น ทว่าผู้ที่นั่งไม่ติดกลับกลายเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกรอย่างเซียวจิ้งเฉิน ความรู้สึกภายในอกพลุ่งพล่านราวกับจะเกิดฟ้าถล่มลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเคร่งขรึมก็ดูถมึงทึงยิ่งกว้าเดิม“ฮูหยินเล่า”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามคนเฝ้าประตูทันทีโดยที่ยังก้าวไม่ทันพ้นขอบประตูเสียด้วยซ้ำ เซียวจิ้งเฉินออกจากจวนไปตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดีนัก พอเขากลับมาก็มืดค่ำอีกหนแล้ว ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นเครียดแฝงแววเหนื่อยล้า ทว่าดวงตาคู่กริบก็พลางสอดส่องกวาดมองทั่วทั้งจวนหาเงาร่างของคนผู้หนึ่ง ที่นางมักจะนั่งอ่านสมุดบัญชีอยู่ใต้แสงตะเกียงในเรือนหลักทว่ายามนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า…ทุกอย่างรอบตัวมืดมิดและเงียบสงัดราวกับเป็นจวนร้างไร้ซึ่งร่องรอยและเงาร่างของสตรีที่พะวังหน้าพะวังหลังเพียงแค่เศษเสี้ยวความคิดที่ว่านางจะ
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๖ ข่าวลือเรื่องหย่า
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาข่าวคราวเรื่องคุณหนูเสิ่นหรูเยียนหวนคืนสู่เมืองหลวงก็แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วปานไฟลามทุ่งแรกเริ่มเดิมทีเป็นเพียงหัวข้อซุบซิบในวงงานเลี้ยงน้ำชาของเหล่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ต่อมาก็พลันกลายเป็นเรื่องเล่าสนุกปากตามโรงเตี๊ยมน้ำชาและผู้คนที่ตลาดจนกระทั่งในท้ายที่สุด...เรื่ดังกล่าวก็ถูกผู้คนนำไปพูดคุยกันอย่างสนุกปากราวกับมันเป็นความจริงที่เกิดขึ้นแล้วก็มิปาน“นี่พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ สตรีในดวงใจของแม่ทัพเซียวผู้นั้นหวนกลับมาแล้ว”“เช่นนั้นฮูหยินเอกผู้นั้นที่แต่งเข้าจวนไปจะเหลือที่ยืนได้อีกนานสักกี่น้ำกัน”“เดิมทีนางก็เป็นเพียงแค่ตัวแทนที่ถูกส่งมาดัดหลังแต่งงานแทนผู้อื่นไมใช่หรือ ไม่ว่าคุณหนูเสิ่นจะกลับมาหรือไม่กลับ…อย่างไรก็ไม่มีกอดเอาไว้ตอนลงหลุมได้”“ข้าว่าอีกไม่นานนัก แม่ทัพเซียวคงจะเขียนหนังสือหย่าให้อย่างแน่นอน” “จะว่าไป...ท่านแม่ทัพก็ไม่เคยนึกรักใคร่นางเลยสักนิด”เสียงพูดคุยหัวเราะเยาะหยันดังระงมอยู่ตามทุกตรอกซอกซอย ราวกับว่ายามนี้ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็กำลังเฝ้ารอคอยชมงิ้วฉากใหญ่เรื่องใหม่อย่างใจจดใจจ่อณ จวนสกุลเซียวบรรยากาศภายในจวนแม่ท่านก็ไม่ได้แต
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๕ อดีตคนรักกลับมา
นับตั้งแต่คืนพายุฝนผ่านพ้นไป ภายในจวนแม่ทัพก็ดูคล้ายกับว่าจะหวนคืนกลับเข้าสู่ความสงบราบเรียบดังเดิม ทว่าความสงบงันนั้น…กลับดูเหมือนจะเป็นผิวน้ำแข็งบางๆ ที่กำลังสั่นคลอนรอวันแตกร้าวลงไปในไม่ช้า บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยความอึดอัดเสียจนสาวใช้หายใจไม่ทั่วท้อง แม้ความสัมพันธ์ของผู้เป็นนายทั้งสองดูท่าทีจะผ่อนคลายและเริ่มสานต่อความรู้สึกดีๆ ต่อกันได้ทว่าเพียงชั่วข้ามคืน…เส้นใยบางเบาที่กำลังถักทอกลับขาดสะบั้นลงราวกับมีคนจงใจเข้ามาสะดุดทำลายมันเสียอย่างนั้นหลายวันที่ผ่านมานี้ เซียวจิ้งเฉินยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนหลักแม้บาดแผลของเขาจะสมานกันดีตั้งแต่สองวันแรกก็ตามราวกับว่าตั้งใจประชดประชันประท้วงผู้ใดเพราะนับตั้งแต่วันนั้น ซ่งชิงเยว่เองก็ไม่ได้เฉียดกรายเข้าไปดูอาการของเขาอีกเลย ในทุกๆ วันจึงมีเพียงสาวใช้ที่คอยยกยาบำรุงและอาหารเลิศรสไปส่งให้ตรงตามเวลาเท่านั้นทุกสิ่งทุกอย่างครบถ้วนไร้ที่ติ ไม่เคยขาดตกบกพร่อง...ช่างเหมาะสมกับสตรีหลังจวนที่ดีนัก!แต่ในความสมบูรณ์แบบนั้น กลับมิเคยมีเงาร่างของตัวนางปรากฏอยู่เลยแม้แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจ ราวกับนางกำลังทำหน้าที่ฮูหยินเอกตามข้อตกลงอย่าง
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๔ คนที่เริ่มกลัวเสียไป
ภายในห้องพลางเงียบสงัดลงไปในพริบตา ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจกระอักกระอ่วน ฟู่เหยียนและชิงอวี้ที่ยืนรั้งท้ายอยู่ก็ถึงกับแทบจะสำลักน้ำลายตนเอง…วาจาหยั่งเชิงเช่นนี้ใช่คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของแม่ทัพหนุ่มจริงๆ หรือสายตาของฟู่เหยียนและชิงอวี้ตาเบิกกว้างดูราวกับจะถลกออกมาจากเบ้าก็ไม่ปานขณะเดียวกัน บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ก็คล้ายมีม่านเมฆหมอกมากขวางกันบางๆ ซ่งชิงเยว่ที่ได้ยินถ้อยคำก่อนหน้านี้ นางจึงเงยหน้าขึ้นช้อนสบตาเขานัยน์เมล็ดตาซิ่งยังคงสงบนิ่งไร้คลื่นความหวั่นไหว ก่อนเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ “ล้วนทำเช่นนี้ ก็เพราะเป็นหน้าที่ของฮูหยิน…”ซ่งชิงเยว่ดูเงียบไปครู่หนึ่ง ไฉนเลยความรู้สึกปั่นป่วนที่นางพยายามกดเอาไว้ก็พลันปะทุขึ้นจนดวงตาคู่งามสั่นวูบไหว ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างอดกลั้นก่อนจะพูดออกมา“และไฉนเลยพอเจอคนล้มเจ็บป่วยอยู่ตรงหน้า ข้าจะใจจืดใจดำก้าวข้ามไปได้ลงคอกัน”เซียวจิ้งเฉินชะงักไปทันควัน หัวคิ้วเข้มขมวดค่อยๆ มุ่นเข้าหากัน เขาหาได้เอ่ยปากพูดหรือโต้เถียงสิ่งใดออกมาอีก เพียงปล่อยให้สตรีตรงหน้าก้มหน้าก้มตาลงมือพันผ้าแผลผืนใหม่ให้เขาต่อน้ำเสียงหวานยังคงราบเรียบเฉียดใจจน
ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก ๑๓ คืนฝนตก
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดพอเซียวจิ้งเฉินได้ยินถ้อยคำเช่นนั้นแล้ว หัวใจพลันกระตุกจนหน่วงกลางอกอย่างไร้สาเหตุ เมื่อเห็นท่าทีของสตรีตรงหน้าที่ดูนิ่งเฉย นัยน์ตาเมล็ดซิ่งแน่วแน่ไร้คลื่นอารมณ์ซ่งชิงเยว่ยังคงช้อนสายตาสบเข้ากับบุรุษตรงหน้า“ท่านเคยลั่นวาจาเอาไว้ตั้งแต่คืนวันเข้าหอแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ...ว่าภายในใจมีสตรีอื่นจับจ้องอยู่ก่อนแล้ว ตัวข้าย่อมจดจำคำมั่นนั้นใส่ใจได้เป็นอย่างดีไม่มีวันลืมเลือน” นางชะงักไปครู่หนึ่งอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น น้ำเสียงหวานกล่าวต่อ“ข้าย่อมจำฐานะของตนเองได้ดี ดังนั้น…ก็วางใจเถอะ เรื่องของหัวใจและความรักนั้น ตัวข้าเองหาได้มีความต้องการมันเลยแม้ แต่น้อยเจ้าค่ะ”ไฉนเลยจะมีผู้ใดล่วงรู้บ้างเล่าว่ายามนี้นางกำลังฝืนทนแบกรับความรู้สึกอยู่เพียงใด…ไฉนเลยนางจะไม่ปรารถนาให้มีใครสักคนคอยปกป้องและอยู่เคียงข้าง ทว่าหากไร้ซึ่งวาสนาต่อกันแล้ว ดึงดันรั้งไปก็มีแต่เปล่าประโยชน์…ซ้ำร้ายสิ่งนี้ก็หาใช่ของนางตั้งแต่แรกเริ่มนัยน์ตาเมล็ดซิ่งพลันสั่นระริกวูบไหวอยู่ครู่หนึ่งซ่งชิงเยว่พลางสูดลมหายใจลึกข่มความรู้สึกที่ตีขึ้นมาจนจุกกดลงไปในอกอีกครั้ง ก่อนที่ความรู้สึกเหล่านั้
قد تعجبك أيضًا
ภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.0K وجهات النظرชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง67.3K وجهات النظرบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว80.5K وجهات النظرชายาแพทย์พลิกชะตา
ฮวาฮวาตีลังกาแปล684.6K وجهات النظرเกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว
อักษรามณี1.9K وجهات النظرทะลุมิติมาอยู่ในภัยสงครามพร้อมคลังเสบียง
ภัสสพิชชา595 وجهات النظرหงส์เหินเหนือดารา
มนต์ศิขริน135 وجهات النظرปราบพยศคุณหนูจวนแม่ทัพ
บัวหลวง253 وجهات النظر
