All Chapters of The Doctor's Innocent Maid Returns with a Genius Son : Chapter 1 - Chapter 10

"Ah-haaa Sir! A-Ano pong ginagawa niyo? B-Bakit po ang sarap? Ahh-haa! Hmm... Ahhh Sir!" Napapahalinghing na sabi ko. Napapapikit at napapamaang ang bibig sa kasarapan habang inilalabas-masok ng amo ko ang isang daliri niya sa butas ng p*ke ko. "S-Sir! Parang m-may sasab0g po! Ahhh!" mahabang ung*l ko kasabay ng pagsirit ng mainit-init na likid0 sa naninibók kong p*ke.Akala ko tapos na siya, ngunit nagulat ako nang dumapa siya habang nakakapit sa magkabila kong hita. Umawang ang bibig ko nang dilaan niya ang p*ke ko, sinips*p pagkatapos ay nilapl*p na para bang wala nang bukas.Umangat ang balakang ko sa sarap. Napasabunot ako sa buhok niya at walang humpay na umiyak sa sarap ng ginagawa niya sa p*ke ko.Pinatong ko ang magkabila kong binti sa mga balikat niya at pinaduldulan ang naglalawa kong p*ke sa bibig niya. Rinig na rinig sa buong kwarto niya ang pagl*pa niya sa kweba ko hanggang sa mapasigaw na naman ako ng labasan ako. Mas marami, mas lalong dumulas."That's what we called o

"Sue, naipasa mo na ba sa taas 'yong listahan na bibigyan ng financial assistance? Si Mrs. Lars?" bungad ni Jessica, tinitingnan ang chart. "Ba't nasa labas ka?""Tapos na saka pinalabas ako. Ayaw magsalita no'ng client eh," sagot ko at tumayo. Lumapit ako sa kanya at tiningnan 'yong chart. "Kumusta sa kabilang wing? Busy daw ngayon sa emergency room, 'no?""Oo, maraming sugatan, kaya sumama ka sa akin ngayon. Tutal wala ka namang ginagawa, malaki ang maitutulong mo doon, tara na!" Hinila niya ako. Gusto ko sana tumanggi para sana silipin ang anak ko sa quarters naming mga social workers, pero mukhang kailangan ng tao ang emergency room. Pwede naman akong mag-assist, basic aid lang. "Papunta na rin dito ang mga doctor sa main hospital para saklolohan tayo."For eight years, ang daming nangyari. Nakapagtapos ako ng pag-aaral sa tulong ng mag-asawang kumupkop sa akin, nabuhay ko ang anak ko kahit mahirap at ngayon isa nang ganap na social worker sa isang maliit na ospital.Tungkol naman

Sue's POVI looked at him straight to his eyes. Sa kabila ng takot na nararamdaman ko, nagawa kong makipagsukatan ng tingin sa kanya. "No," walang kabuhay-buhay kong sagot sa kanya.Mas dumilim ang mukha niya sa naging sagot ko. "Stop lying to me and tell me the truth, Sue!" Hindi ako nagpatinag sa pagsigaw niya sa akin. "Stop lying to my face when there's already evidence that he's my son!"Nagsimulang manginig ang mga kamay ko, nanlalamig sa pinaghalong takot at kaba. Naninikip na rin ang dibdib ko sa halo-halong emosyon.Hindi ko alam kung paano ko nagawang ngumiti sa kanya. "He's not yours, Rogue. That's an old birth certificate. Gusto mo bang makita ang totoong birth certificate niya?" panghahamon ko sa kanya.Pakiramdam ko tumatagos ang tingin niya sa kabuto-butuhan ko. "You really want to play, huh? Gusto mo talagang ipagkait sa akin ang anak ko?""Hindi mo siya anak, Rogue. Anak ko siya sa ibang—" Napapikit ako nang suntukin niya ang locker sa gilid ng mukha ko. Umalingawngaw

Mabilis kong tinakpan ang bibig niya. "Huwag ka ngang maingay, Jess," saway ko sa kanya habang hinahatak ko siya palayo sa mga naglalakad na staff. Mas lalo lang akong kinabahan sa naging reaksyon niya. "Wala kaming nakaraan. Minsan napaka-assumera mo. Mainit lang ang ulo niya sa akin kasi nagdisagree ako sa gusto niya. Isa pa, walang kinalaman ang anak ko sa kanya. Mag-impake na lang tayo.""Sabi mo eh," pabulong na sagot ni Jess at sumunod sa akin pabalik sa opisina.Pagdating namin sa lumang kwarto ng Medical Social Work, kumuha agad ako ng mga bakanteng kahon. Halos i-subsob ko ang sarili ko sa pag-aayos ng mga Social Case Study Reports, logbooks, at mga personal kong gamit para lang hindi mapansin ni Jess na iniiwasan kong pag-usapan si Rogue.Kung dati, may peace of mind ako dito, ngayon parang wala na. It's like every time I see Rogue, my body automatically goes cold, and my anxiety kicks in."Ang tahimik mo naman," puna ni Jessa. "Nagugutom na ako. Hindi ba tayo kakain?"Nagki

"Natameme ka yata, Sue? Don't tell me tatayo ka lang dito? Kasi ako nagugutom na talaga ako. Kakain ako. Bahala ka dyan—""Sandali lang," pigil ko sa kanya. Hindi ko magawang humakbang. Pakiramdam ko nakapako ang mga paa ko sa kinatatayuan ko. I was trying to calm myself while looking at Rogue. Halos umasim na nga ang mukha ko habang nakatingin sa kanya. Napapangiti lang ng pilit kasi nakatingin din sa akin ang anak ko. "Kapag ako inatake ulit ng anxiety, hindi na talaga tayo makakakain." I warned her.Napahilamos siya ng mukha. "Fine," sagot niya at ilang beses napairap. "Naiintriga na talaga ako sa nakaraan niyo ni Rogue.""Hinaan mo ang boses mo at baka may makarinig sa 'yo," saway ko sa kanya. "Pumila muna tayo para makakuha ng pagkain."Bumungisngis siya. "Tatabi tayo sa kanila?""No," mabilis kong sagot. "Kapag tumabi tayo sa kanila siguraodong pagchi-chismisan tayo. Aware ka naman siguro na nasa canteen tayo 'di ba? Saka isa pa, hindi alam ni Ron na si Rogue ang tatay niya. Jus