All Chapters of หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง: Chapter 11 - Chapter 18

ตอนที่ 11เธอน่ะ เป็นได้แค่นางบำเรอสามยืนนิ่งราวก้อนหิน แต่ภายในเต็มไปด้วยลาวาเดือดพล่านที่กำลังจะปะทุออกมา เขาอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขามองเห็นแววตาที่ภามใช้จ้องมองหญิงสาว เขารู้ดีว่าสายตาแบบนี้ที่ชายหนุ่มมองหญิงสาวมันหมายความว่าไง"ให้คนอื่นทำแทนไม่ได้เหรอ ภามอยากคุยกับผึ้งต่อ" ภามยังคงตื้อไม่ลดละ แถมยังขยับเข้าไปใกล้จนน้ำผึ้งต้องเป็นฝ่ายถอยฉากออกอย่างรักษาระยะห่าง"หึ... ทำเป็นออดอ้อนออเซาะ" สามพึมพำลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ มือที่กำกุญแจรถจนแน่นเกือบจะหักงอ เขาไม่ชอบใจเลยที่เห็นน้ำผึ้งยิ้มแย้มให้คนอื่น ยิ่งเห็นเธอทำตัวใสซื่อไร้เดียงสาเขายิ่งรู้สึกอยากจะเดินเข้าไปกระชากให้หลุดพ้นจากรัศมีของภาม แล้วขังเธอไว้ในที่ที่ไม่มีใครมองเห็นได้อีกในที่สุดภามยอมตัดใจเดินเข้าบ้านไปตามคำขอ แม้จะยังหันกลับมามองด้วยสายตาอาลัยอาวาสจนลับสายตาแล้ว น้ำผึ้งก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอรีบก้มหน้าก้มตาพรวนดินในแปลงต่อเพื่อให้งานเสร็จตามเป้าหมาย โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาตะคุ่มขนาดใหญ่ที่ทอดทับลงมาบนผืนดินตรงหน้าบรรยากาศในสวนที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความเย็นเยียบจนน่าขนลุก กลิ

ตอนที่ 13ควบไม่หยุด NC25++ริมฝีปากหนาบดจูบลงมาทันทีโดยไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว เรียวลิ้นร้อนชำแรกแทรกซึมเข้าสู่โพรงปากหวาน ตวัดเกี่ยวกระหวัดแลกลิ้นอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน สัมผัสอันลึกล้ำซาบซ่านทำให้น้ำผึ้งเสียววาบมวนในท้องน้อย ร่างกายอ่อนระทวยลมหายใจถี่กระชั้นเมื่อจูบจนพอใจสามผละริมฝีปากออกช้า ๆ อย่างแสนเสียดาย สายตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันแรงกล้า ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง มือหนารีบจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นมัดกล้ามกำยำและแผงอกกว้างท้าทายสายตาทว่าคราวนี้... น้ำผึ้งกลับไม่ยอมนอนนิ่งเป็นฝ่ายรับเหมือนทุกครั้ง หญิงสาวลุกขึ้นนั่งคุกเข่าต่อหน้าเขา ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองชายหนุ่มด้วยประกายตาฉ่ำปรอย ก่อนจะโน้มใบหน้าหวานเข้าหาแผงอก ลิ้นเล็ก ๆ แตะลงบนยอดอกสีเข้มของสามแล้วเริ่มดูด ละเลงรัวลิ้นรัวเพิ่มความเสียวซ่านเข้าใส่ทันที"ซี๊ดดด... น้ำผึ้ง..."สามครางซี้ดลั่นห้อง ความตื่นเต้นและประหลาดใจอย่างที่สุด ไม่คิดเลยว่าสาวน้อยที่เคยเอาแต่ร้องไห้หวาดกลัวในวันนั้น จะเป็นฝ่ายลุกขึ้นมารุกเขาอย่างเร่าร้อนในวันนี้ มือหนาเลื่อนลงไปลูบกลุ่มผม

ตอนที่ 15 นี่คือจุดสิ้นสุดความเงียบยามดึกในห้องนอนเล็ก ๆ สะท้านด้วยเสียงสะอื้นที่ขาดห้วง น้ำผึ้งนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียง ร้องไห้จนดวงตาบวมช้ำ ความรู้สึกที่พังทลายจากภาพเหตุการณ์ในมื้อเย็นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับตอกย้ำว่าที่แห่งนี้ไม่มีที่ว่างให้เธออีกต่อไปแล้ว“พ่อคะ... แม่คะ... หนูควรจะทำยังไงดี” เธอพึมพำเรียกหาคนที่จากไป ท่ามกลางความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจเธอกลั้นสะอื้น หยุดหายใจเพื่อตั้งสติ ก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ ความสับสนและทรมานดำเนินไปหลายชั่วโมงจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ดึกสงัด และค่ำคืนนี้ สิ่งที่ตอกย้ำความใจสลายของเธอให้เด่นชัดที่สุด คือหน้าจอโทรศัพท์ที่วางนิ่งสนิท ไร้ข้อความเรียกตัว ไร้คำสั่งเสียดสีจากสาม ราวกับว่าตัวตนของเธอได้ถูกลบเลือนไปจากชีวิตเขาอย่างสมบูรณ์แล้วสัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า... นี่คือจุดสิ้นสุดน้ำผึ้งค่อย ๆ หยิบสมุดบัญชีเงินฝากที่เก็บไว้ในลิ้นชักออกมา ตัวเลขหลายล้านที่ได้รับจากประกันชีวิตของพ่อแม่ซึ่งเธอไม่เคยแตะต้อง เพราะคุณยายยอกให้เธอเก็บไว้ แต่วันนี้... มันกลับเป็นเพียงทางรอดเดียวที่เธอมี“แค่นี้ก็มากพอแล้ว...” เธอพึมพำกับตัวเอง มือที่สั่นเท

ตอนที่ 17จะทนได้นานสักกี่น้ำ สามเดินวนเวียนอยู่ในห้องโถงด้วยความกระวนกระวายใจมาหลายชั่วโมง ความผิดปกติเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาแอบสังเกตเห็นในช่วงที่ผ่านมามันสะสมจนกลายเป็นคำถามตัวโตในหัวเกือบสองเดือนที่น้ำผึ้งหายไป หลัง ๆ มานี่แม่ของเขาดูจะ ใจเย็นเกินกว่าคนที่เป็นห่วงน้ำผึ้งมากที่สุด พิสมัยไม่เคยถามถึงความคืบหน้าเรื่องการตามหา เธอมักจะเลี่ยงที่จะสบตาเขาเวลาที่เขาพูดถึงเรื่องเบาะแสที่หาไม่เจอสามตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นแม่ที่นั่งจิบชาอยู่ "แม่ครับ..." สามเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่ากลัว "แม่รู้ใช่ไหมว่าน้ำผึ้งอยู่ที่ไหน"พิสมัยชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา เธอปรายตามองลูกชายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก"แม่รู้ใช่ไหม แม่ครับ" สามถามต่อ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่แม่ "ทำไมถึงคิดว่าแม่รู้" คุณพิสมัยถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"ปกติแม่จะเป็นห่วงน้ำผึ้งตลอด แต่หลัง ๆ มานี้แม่ดูผ่อนคลายขึ้น เพราะแม่เจอน้ำผึ้งแล้วใช่ไหมครับ" สามโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน พิสมัยถอนหายใ