หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง

ตอนที่ 1

คืนนี้ เธอต้องเริ่มชดใช้มันให้ฉัน

เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับกับแสงแลบแปลบปลาบ ทำให้บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่ดูวังเวงและเยือกเย็นกว่าเก่า โดยเฉพาะในวันนี้ วันครบรอบการจากไปของภรรยาเขาปีทีาสี่

ภายในห้องนอนใหญ่ที่ปิดไฟมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากประกายไฟด้านนอกที่ส่องกระทบให้เห็นชายหนุ่มวัย 35 ปี สามลูกชายคนที่สามของบ้าน เขานั่งจมอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงตรงมุมมืด ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มตามแบบฉบับลูกเสี้ยวจีนแฝงไปด้วยความดุดันและกร้าวร้าว นัยน์ตาคมกริบที่บัดนี้แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทอดมองกรอบรูปขนาดตั้งโต๊ะของอดีตภรรยาผู้ล่วงลับอย่างอ้างว้าง

สามในวัยสามสิบห้ายังคงเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ กำยำ เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่เขาใส่อยู่ถูกปลดกระดุมออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ในมือหนาถือแก้วเหล้า ข้างกายมีขวดเหล้าราคาแพงที่บัดนี้พร่องไปค่อนขวดวางอยู่

สี่ปีแล้ว... ที่เขาจมอยู่กับความทุกข์ระทมและความแค้น

อุบัติเหตุในวันนั้นยังคงตามหลอกหลอน รถเก๋งของภรรยาเขาพังยับเยินจากการถูกรถกระบะคันหนึ่งขับข้ามเลนมาประสานงาอย่างรุนแรง ภรรยาของเขาเสียชีวิตคาที่ในสภาพที่เขาไม่มีวันลืม และคนขับรถกระบะคู่กรณีสองสามีภรรยาก็ตายตกตามกันไปในคืนนั้น ทิ้งไว้เพียงลูกสาวคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้...

และเด็กผู้หญิงคนนั้น ก็คือกาฝากที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านของเขาในตอนนี้

ขณะเดียวกันที่หน้าห้องนอนใหญ่ น้ำผึ้ง เด็กสาววัย 19 ปี ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นธรรมดา ๆ ยืนชั่งใจอยู่หน้าประตูไม้บานหรู ดวงตากลมโตคู่สวยทอดมองฝ่าความมืดของโถงทางเดิน เธอเห็นว่าห้องของ อาสาม ปิดไฟเงียบสนิทมาตั้งแต่ช่วงเย็น จึงทึกทักเอาเองว่าชายหนุ่มที่มักจะส่งสายตาเคียดแค้นและวาจาร้ายกาจใส่เธอเป็นประจำ คงจะไม่ได้อยู่ในห้อง หรือไม่ก็อาจจะออกไปดื่มเหล้าข้างนอกเหมือนทุกที

น้ำผึ้งสูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอถือตะกร้าผ้าใบย่อมไว้ในมือ วัตถุประสงค์เดียวในคืนนี้คืออยากจะเข้าไปเอาเสื้อผ้าที่ใช้แล้วของเขาลงมาให้แม่บ้านซักในตอนเช้า รวมถึงช่วยเช็ดถูปัดกวาดห้องนอนหรูนี้เล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้มันสะอาดตา

เด็กสาวกำพร้าตระหนักในพระคุณเสมอ นับตั้งแต่สูญเสียพ่อแม่ไปจากอุบัติเหตุเมื่อสี่ปีก่อน เธอก็ไม่เหลือใคร โชคดีที่ คุณยายแม่ของอาสาม เมตตาเอ็นดูและรับเธอมาชุบเลี้ยงอุปการะ ส่งเสียให้เรียนและปฏิบัติกับเธอราวกับลูกหลานแท้ ๆ แม้คุณยายจะบอกเสมอว่าเธอไม่ได้เกี่ยวข้องหรือมีความผิดอะไรกับเรื่องในอดีต และเลี้ยงดูเธออย่างดีสุขสบาย แต่น้ำผึ้งก็เจียมตัวเกินกว่าจะอยู่เฉย ๆ เธอยังคงอยากตอบแทนพระคุณเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้

และหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในบ้าน ก็คือสิ่งเดียวที่เธอทำได้ในตอนนี้

มือนุ่มหมุนลูกบิดประตูแผ่วเบา น้ำผึ้งก้าวเท้าผ่านความมืดเข้าไปด้านในห้องนอนนั้น

ฝีเท้าเล็กพยายามเหยียบลงบนพื้นพรมอย่างแผ่วเบาที่สุด น้ำผึ้งเดินตรงไปยังตะกร้าผ้าที่วางอยู่มุมห้อง สายตาพยายามปรับให้ชินกับความมืดที่มีเพียงแสงรำไรจากสายฟ้าด้านนอกช่วยนำทาง เธอรีบก้มลงเก็บเสื้อเชิ้ตและกางเกงที่ใช้แล้วของชายหนุ่มใส่ตะกร้า หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกเพราะอยากรีบทำรีบไปให้พ้นจากอาณาเขตของเขส

ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะยกตะกร้าผ้าขึ้น แสงแปลบจากสายฟ้าฟาดลูกใหญ่ก็สว่างวาบเข้ามาทางหน้าต่างกระจก

เปรี้ยง!!

ร่างบางสะดุ้งสุดตัว และแสงนั้นทำให้เธอมองเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่นั่งอยู่บนโซฟามุมห้องอย่างชัดเจน นัยน์ตาดุดันสีเข้มคู่นั้นจ้องตรงมาที่เธอราวกับเสือร้าย น้ำผึ้งสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจกลัวจนตะกร้าผ้าในมือหลุดร่วงลงพื้น

ตุบ!

" อาสาม..." เสียงหวานอุทานแผ่วเบา ใบหน้าเนียนซีดเผือดลงทันตาเมื่อเห็นร่างใหญ่ของเขา

ชายหนุ่มโยนแก้วเหล้าในมือทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

รูปร่างที่สูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรบวกกับแผงอกแกร่งที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออก ยิ่งส่งแรงกดดันมหาศาลทำให้เด็กสาววัยตัวสั่นเทาเหมือนลูกนก

เขาค่อย ๆ ก้าวเท้าสืบเข้ามาหาเธอเงียบ ๆ ท่ามกลางความมืด กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งผสมกับกลิ่นกายชายชาตรีทำให้น้ำผึ้งก้าวขาไม่ออก ได้แต่ยืนตัวลีบอยู่อย่างนั้น

"ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องนี้..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าทว่าเย็นเยือกจับขั้วหัวใจเอ่ยขึ้น

"หนู... หนูเห็นไฟปิดอยู่ นึกว่าอาสามไม่อยู่ค่ะ เลยจะมาเก็บผ้าลงไปซัก..." น้ำผึ้งพยายามรวบรวมก้อนสะอื้นอธิบาย ร่างเล็กค่อย ๆ ก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณเมื่อคนตัวโตเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือไม่ถึงก้าว

"นึกว่าไม่อยู่... หรือตั้งใจเข้ามาตอนที่คิดว่าไม่มีใครเห็นกันแน่" ร่างหนาแค่นยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเด็กสาวตรงหน้า

ตั้งแต่วัยสิบห้าจนถึงวัยสิยเก้าน้ำผึ้งโตขึ้นมาก ผิวพรรณเนียนละเอียด ลำคอระหง และทรวดทรงองค์เอวภายใต้เสื้อยืดตัวบางที่เริ่มฉายแววความเป็นหญิงสาวสะพรั่งอย่างเต็มตัว... ความสวยที่เด่นชัดขึ้นของเธอ ยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดและคลั่งแค้นในใจ

"หนูไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนนะคะ หนูแค่ อยากช่วยงานบ้าน..."

"งานบ้าน หรืออยากทำหน้าที่อย่างอื่นแทน" สามตวาดเสียงกร้าว มือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของน้ำผึ้งแล้วออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างน้อยก็ปลิวมากระแทกกับแผงอกแกร่งราวกับปุยนุ่น

" อาสาม... หนูเจ็บค่ะ ปล่อยนะ" น้ำผึ้งพยายามบิดข้อมือหนี แต่มือของชายหนุ่มราวกับคีมเหล็ก เขาก้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนชิด ลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้น้ำผึ้งใจสั่นสะท้านด้วยความกลัว

"สี่ปีแล้วนะน้ำผึ้ง... สี่ปีที่เธอมาชุบมือเปิบ มีความสุข เสวยสุขอยู่ในบ้านของฉัน กินเงินของฉัน เรียนมหาวิทยาลัยดี ๆ ... ในขณะที่เมียฉันต้องนอนตายอยู่ใต้ผืนดินโลงแคบ ๆ เพราะความมักง่ายของพ่อแม่เธอ!ฃ"

คำพูดตอกย้ำเรื่องในอดีตทำให้หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงมาอาบแก้มเนียนทันที น้ำผึ้งส่ายหน้าทั้งน้ำตา

"หนูขอโทษ... หนูรู้ว่าพ่อแม่ทำให้อาสามต้องสูญเสีย แต่หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ"

"คำขอโทษของเธอมันชุบชีวิตเมียฉันขึ้นมาได้ไหม" อาสามบีบข้อมือเล็กแน่นขึ้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

"ยิ่งเห็นเธอ ฉันยิ่งเกลียด... เกลียดที่สายเลือดฆาตกรอย่างเธอยังมีหน้ามาเดินลอยชาย ชูคอทำตัวใสซื่อเรียกร้องความสงสารจากแม่ฉัน หรือว่าจริง ๆ แล้ว... เธออยากจะเปลี่ยนจากเด็กอุปการะ มาเป็นอย่างอื่นเพื่อความมั่นคงล่ะ ดึก ไป ดื่น ๆ ถึงได้กล้าเข้ามาหาผู้ชายถึงในห้องนอนแบบนี้"

คำพูดดูถูกเหยียดหยามตบที่กลางใจอย่างจัง น้ำผึ้งเงยหน้ามองคนตัวโตผ่านม่านน้ำตา ความเจ็บปวดขมขื่นที่อัดอั้นมาตลอด หลายปีเริ่มประทุขึ้นมาในอก

เธอดิ้นรนสุดแรงเกิด ทว่าการต่อต้านของเด็กสาวกลับยิ่งจุดไฟราคะและความแค้นในใจของเจาให้ลุกโชน

สามรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะดันร่างเล็กให้ถอยครูดไปจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับกำแพงห้องนอนที่เย็นเฉียบ

เขากักขังเธอไว้ใต้ร่างหนา นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์สบมองริมฝีปากบางที่กำลังสั่นระริกในความมืด... เสียงสายฝนและฟ้าร้องด้านนอกข่มเสียงหัวใจสองดวงที่กำลังเต้นรัวด้วยอารมณ์ที่ต่างกันสิ้นเชิง

"แต่เลี้ยงเธอไว้ก็ดี" อาสามกระซิบบอกน้ำเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาอย่างดุดัน

"เลี้ยงไว้ให้เธอ ชดใช้ในสิ่งที่ครอบครัวเธอทำไว้ และคืนนี้ เธอต้องเริ่มชดใช้มันให้ฉัน"